Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Νύχτες Πρεμιέρας: Day 1

Όντας αντισυμβατικοί τύποι, αποφέυγουμε τις πρεμιέρες, τα celebrities και τα φώτα της δημοσιότητας. Έτσι ουσιαστικά το φεστιβάλ ξεκίνησε εχθές. Και μαζί ξεκίνησε το άγχος να προλάβεις. Να προλάβεις να είσαι στην προβολή, να κάνεις ένα διάλειμμα, να ξεκουραστείς και λίγο να έχεις κουράγιο τις επόμενες μέρες.

«En Familie/ Μια Οικογένεια» (Δανία)

Ομολογώ ότι μου προκάλεσε λίγο έκπληξη το ότι η αίθουσα δεν ήταν γεμάτη. Είχα την εντύπωση πως η ταινία είχε διαφημιστεί αρκετά ως μια από τις πολύ καλές του φεστιβάλ. Οι θεατές όπως πάντα στις Νύχτες Πρεμιέρας, ένα εντελώς ετερόκλητο κοινό. Φρέσκες φατσούλες, ζευγάρια, γυναικοπαρέες, ανδροπαρέες και 3 μεγαλοκυρίες -είχαν πατήσει τα 70 σίγουρα- που νόμιζαν ότι ήταν στο σαλόνι του σπιτιού τους, αλλά δεν πήρα απόφαση να τους κάνω παρατήρηση. Τέλος πάντων, όσοι δεν ήρθατε ΧΑΣΑΤΕ! *

Η Ντίτε είναι έτοιμη να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη, όπου της πρόσφεραν τη δουλειά των ονείρων της. Μαζί με το σύντροφό της κάνουν σχέδια για μια νέα ζωή που η πραγματοποίησή τους περνά μέσα από μια πολύ σκληρή απόφαση. Όλα ανατρέπονται όταν ο πατέρας της αρρωσταίνει βαριά. Στην οικογειακή επιχείρηση (ένας φούρνος που ξεκίνησε ο προπάππος της, προμηθευτής πλέον της Βασιλικής Οικογένειας) χρειάζεται να τεθεί νέος επικεφαλής και ο πατέρας επιμένει ότι αυτός πρέπει να είναι η Ντίτε. Καθήκον και όνειρα συγκρούνται ή μήπως όχι;

Μεστό συναισθημάτων, ανθρώπινο, ρεαλιστικό, με «ανάσες» πικρού χιούμορ. Πως να διαλέξεις πλευρά όταν όλοι έχουν ένα και μοναδικό κίνητρο, την αγάπη; Στο τέλος έρχεται η ίδια η ζωή (ή ο κύκλος της) και δίνει λύσεις. Μεγάλη ανακούφιση τα βουρκωμένα μάτια των γύρω μου όταν άναψαν τα φώτα στην αίθουσα.

Διάλειμμα, απαραίτητο τσιγάρο μετά από τέτοιο συναισθηματικό rollercoaster.

«Zona Sur/ Νότια Περιοχή» (Βολιβία)

Αίθουσα γεμάτη. Τα βιντεάκια του χορηγού πριν την προβολή χάνουν κάτι από την πρωτοτυπία τους με τη δεύτερη θέαση, αλλά το κοινό γελάει. ΟΚ, το τρίτο είναι όντως καλό!

Η καθημερινότητα και η πτώση μιας μεγαλοαστικής οικογένειας στην πρωτεύουσα της Βολιβίας, όπου πλούσιοι και φτωχοί διακρίνονται ακόμα και χωροταξικά. «Ευφυή σπουδή» περιγράφει την ταινία το πρόγραμμα. Μπορώ να συμφωνήσω για τη 2η λέξη.

Με τρεις λέξεις: μονότονη, κουραστική αληγορία. Δεν ξέρω αν η ζωή μιας μεγαλοαστικής οικογένειας είναι όντως έτσι. Προφανώς πρόκειται για ένα συμβολισμό. Οι περισσότεροι μπορούμε να διακρίνουμε τα πολιτικοκοινωνικά αίτια πίσω από αυτό που βλέπουμε, δεν ξέρω όμως κατά πόσο αυτά υπαινίσσονται καν στο σενάριο. Εγώ πάντως αισθάνθηκα ότι μείναμε στο «λούστρο» και δεν προχωρήσαμε ένα επίπεδο παρακάτω. Από ένα σημείο και μετά, δια της επαναλήψεως, το υπέροχο σπίτι και τα όμορφα και περίεργα αντικείμενα που το διακοσμούν τραβάνε περισσότερο την προσοχή από τις σουρεαλιστικές καταστάσεις. Επαναλαμβανόμενα και εν τέλη κουραστικά μονόπλανα 360 μοιρών, δεν δίνουν τη συνολική εικόνα του κύκλου, όπως θα έπρεπε, αλλά παραμένουν εγκλωβισμένα στην αστική παρακμή. Η «άλλη πλευρά» παρατίθεται ουσιαστικά σε ελάχιστες σκηνές που όντως κερδίζουν τις εντυπώσεις. Το σουρεαλιστικό, σχεδόν μεταφυσικό χιούμορ στην σκηνή της τελικής αντιπαράθεσης των 2 κόσμων, καθώς και το comic relief που προσφέρει ο χαρακτήρας του μικρού Andre σώζουν το όλο εγχείρημα από τη στασιμότητα, αλλά οι προσδοκίες δεν συνάντησαν την πραγματικότητα.

*δυστυχώς όσο κι αν έψαξα δεν μπόρεσα να βρω trailer της ταινίας. Αν κάποιος σταθεί πιο τυχερός από μένα, ας μας δώσει link

http://wp.me/pTiK1-2pn

Advertisements

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: