Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

2010 Έτος Βιοποικιλότητας

Πριν από λίγες μέρες στην Σύνοδο του ΟΗΕ για τους στόχους της χιλιετίας (δες εικόνα) ανακοινώθηκε, όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο, ότι σε όλους τους τομείς δεν έχει σημειωθεί σχεδόν καμία πρόοδος. Ο ΟΗΕ έχει ορίσει το 2010 ως «Έτος Βιοποικιλότητας» και στις 22 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στην έδρα του στη Νέα Υόρκη συνέδριο με συμμετοχή 192 κρατών-μελών, στόχος του οποίου ήταν να δοθεί νέα ώθηση σε ένα πλαίσιο αναγνώρισης και δράσης μέσω της εισαγωγής αειφόρων πρακτικών στη χρήση της γης και των πόρων, της αύξησης των προστατευόμενων περιοχών σε όλο τον πλανήτη, καθώς και τη σχεδίαση του εναρμονισμού της ανάπτυξης με τη διατήρηση. Τον Οκτώβριο θα πραγματοποιηθεί στη Ναγκόγια της Ιαπωνίας η Σύνοδος Κορυφής για τη Βιοποικιλότητα ώστε να υιοθετηθεί ένα νέο στρατηγικό σχέδιο για την περίοδο 2011-2020.

Αρκετοί πιστεύουν ότι αυτά είναι φλυαρίες μιας «πράσινης» ελίτ, που δεν έχει με τι άλλο να ασχοληθεί. Κάποιοι αδιαφορούν γιατί δεν έχουν πειστεί ότι το πρόβλημα  μας αγγίζει. Άλλοι ενοχλούνται από το «κήρυγμα των βολεμένων» αδιαφορώντας για το περιεχόμενο και εστιάζοντας στο ποιος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Προσωπικά θεωρώ όλες αυτές τις στάσεις σαν απτά δείγματα του εκφυλισμού της ζωής και των αναγκών μας. Εύκολες ταμπελίτσες που κολλάμε στους άλλους & τους απαξιώνουμε γιατί όλοι φταίνε εκτός από εμάς φυσικά.

Η εποχή που τα περιβαλλοντικά θέματα θεωρούνταν ξεχωριστά από κάθε άλλο ζήτημα ανθρώπινης προόδου έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Οι προκλήσεις που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε για ένα καθαρότερο περιβάλλον είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε για την ανθρώπινη ευημερία. Ο 21ος αιώνας χαρακτηρίζεται από τη στροφή στον τρόπο σκέψης για αυτά τα θέματα. Δεν υπάρχουν ζητήματα ανάπτυξης που δεν αφορούν ταυτόχρονα το περιβάλλον και τη βιοποικιλότητα. Αυτά καθορίζονται από τις ανθρώπινες ανάγκες και παρόλο που τα νέα είναι άσχημα, είναι ενθαρρυντική η ταχύτητα με την οποία αυτή η συνάφεια γίνεται αποδεκτή. Πρόσφατες οικολογικές καταστροφές όπως αυτή στον Κόλπο του Μεξικού, υπογραμμίζουν ότι η διατήρηση της βιοποικιλότητας και τα υγιή οικοσυστήματα δεν είναι μια αόριστη επιστημονική θεωρία, ούτε το χαϊδεμένο project μιας ελίτ, εφ’ όσον ουσιαστικά πλέον βλέπουμε  την αλληλεπίδραση του περιβάλλοντος με την καθημερινή ζωή όλων των ανθρώπων, τα δικαιώματα και τις προσδοκίες τους (διατροφή, υγεία, εργασία, τουρισμός).

Τα επίπεδα στο οποία θα πρέπει η ανθρωπότητα να ανταποκριθεί είναι 2. Από την μία οι πολιτικές ηγεσίες που θα πρέπει επιτέλους κάτω από την ανάλογη πίεση να ανταποκριθούν και να αναλάβουν ουσιαστικές δεσμεύσεις σε πολυεθνικό επίπεδο. Από την άλλη όλοι εμείς. Όσο σημαντικό είναι να εκφράζονται πολιτικά οι άνθρωποι, άλλο τόσο μπορούν να επηρεάσουν με το πορτοφόλι τους. Μπορείς να «ψηφίσεις» με τον τρόπο που ξοδεύεις τα χρήματά σου, με τον τρόπο που επιλέγεις να καταναλώνεις. Είναι αναμφισβήτητο ότι η μεγαλύτερη υποβάθμιση του περιβάλλοντος προέρχεται από τις μεγάλες επιχειρήσεις και οι επιχειρήσεις λαμβάνουν υπόψη τους μόνο την ουσία. Ψηφίζουμε λοιπόν εναντίον της κατανάλωσης που η προέλευσή της δεν είναι βιώσιμη. Η οικονομία των οικοσυστημάτων και της βιοποικιλότητας είναι πολύ χρήσιμο εργαλείο. Εκτός από έξυπνο στρατηγικό μάρκετινγκ, αφορά και την ουσία την οποία οι επικεφαλής των μεγάλων εταιριών δεν είναι ανόητοι για να την αγνοήσουν όταν τους παρουσιάζεται με στοιχεία. Η λάθος πρακτική του να ιδιωτικοποιούμε το κέρδος αλλά να κοινωνικοποιούμε το κόστος για τη δημιουργία αυτού του κέρδους πρέπει να λάβει τέλος. Οι επιχειρήσεις πρέπει να αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν το κόστος που σχετίζεται με την επιχειρηματική δραστηριότητα και να αναγνωρίσουν την εγκυρότητα των οικονομικών μελετών σχετικά με την αξία των φυσικών συστημάτων, και σ’αυτό το σημείο έχουμε κι εμείς να βάλουμε το λιθαράκι μας. Οι πολιτικές μπορεί να καθυστερούν, αλλά οι εταιρίες τείνουν να ανταποκρίνονται πολύ πιο γρήγορα στην αγορά έτσι ώστε ο καταναλωτής να μπορεί να επηρεάσει ακόμα πιο γρήγορα και άμεσα από αυτές.

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση ήταν το βίντεο και οι σκέψεις που παραθέτω παρακάτω.  Η απόφασή μου κάνω τη δημοσίευση όντας σίγουρη ότι μερικοί θα πέσουν με χαρά να την κατασπαράξουν, πάρθηκε συνειρμικά και λόγω της πρόσφατης -αδιέξοδης όπως όλες οι προηγούμενες- συζήτησης για την κρεωφαγία.

Στις 20 του Σεπτέμβρη βραβεύθηκαν από τον ΟΗΕ σημαντικές προσπάθειες για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας σε συνδυασμό με την ανάπτυξη για την κάλυψη των ανθρωπίνων αναγκών. Μικρές γηγενείς κοινότητες σε μακρινά μέρη του πλανήτη, κάνουν πράξη αυτή τη νέα συνάφεια/συνεργσία. Με στρατηγική και δραστηριότητες που ωφελούν οικονομικά τον τοπικό πληθυσμό αλλά είναι ταυτόχρονα στοχευμένες προς μια βιώσιμη σχέση με το περιβάλλον. Ιδού:

Είναι τραγική ειρωνία το γεγονός ότι αυτές οι προσπάθειες γίνονται πράξη από τους πιο φτωχούς, από αυτούς που όλοι τους εκμεταλλεύονται, από αυτούς που ίσως έχουν την λιγότερη ευθύνη για το πρόβλημα. Αναρωτιέμαι λοιπόν πως σε κάνει να αισθανθείς αυτό το γεγονός, εσένα που βολεύεσαι στον καναπέ, πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, το ότι σου δίνουν το παράδειγμα και σου δείχνουν το δρόμο αυτοί οι άνθρωποι. Και μέσα από μια ρομαντική θέαση σκέφτομαι μήπως τελικά αυτοί είναι λίγο πιο ευτυχισμένοι από σένα.

 

Advertisements

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: