Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Φιλοσοφία και φρίκη

Είναι αλήθεια. Για όποιο βιβλίο κι αν γράψει η don’t ever read me, το μόνο που θες, είναι να το πιάσεις στα χέρια σου. Να ανακαλύψεις αμέσως αν τα γούστα σας συμπλέουν τελικά τόσο πολύ. Να το αγαπήσεις κι εσύ ή να σε αφήσει αδιάφορη και να τρέξεις να της το πεις, να ανακαλύψεις αν  θα το αγαπήσεις ή θα σε αφήσει αδιάφορη για τους ίδιους ή διαφορετικούς λόγους.

Η τσέπη μου δεν αντέχει να αγοράζω σχεδόν ένα βιβλίο την ημέρα και ντρέπομαι να της ζητάω να μου τα δανείσει («Ποτέ μη δανείζεις βιβλία,  γιατί κανείς δεν τα επιστρέφει. Τα μόνα βιβλία που έχω στην βιβλιοθήκη μου είναι όσα κάποτε δανείστηκα από φίλους» είχε πει ο Ανατόλ Φρανς ). Χθες έτυχε να είμαι μαζί της όταν δέχτηκε μια αγκαλιά βιβλία. Όλα ανήκαν στην ίδια κατηγορία, με την οποία δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένη ως αναγνώστρια, αυτή του «φανταστικού» -βιβλία φρίκης. Βρήκα το απαιτούμενο θράσος να ζητήσω ένα από αυτά. Λίγο πριν πέσω για ύπνο, είχα ήδη τελειώσει το «Μίστερ Τόρσο», ένα βιβλίο μόνο 66 σελίδων.

Αναρωτιέμαι ακόμα γιατί σε αντίθεση με την don’t ever read me, μπόρεσε να με πάρει ο ύπνος. Γιατί δεν φρίκαρα, γιατί δεν με στοίχειωσε. Σίγουρα δεν είμαι συνηθισμένη. Και σίγουρα δεν ήταν συνηθισμένο αυτό που διάβασα.

«Κι άλλο 64;» ρώτησε ο Τιπς
«Μάλιστα. Άλλος ένας κορμός».
Ο μίστερ Τόρσο, σκέφτηκε ο Τιπς. Μ’αυτό το όνομα σκεφτόταν πια το δράστη. Δεκαπέντε φορές στα τελευταία τρία χρόνια είχαν βρει ανθρώπινα άκρα πεταμένα σε εξοχικούς δρόμους σαν κι αυτόν. Και τρεις κορμούς, που ανήκαν όλοι σε λευκές καυκάσιες γυναίκες. Ο δράστης τους έβγαζε τα δόντια και έριχνε οξύ στα πρόσωπα, στα χέρια και στα πόδια τους. Ο Τιπς είχε βάλει να κάνουν τα πιο σύγχρονα τεστ γενετικού προφίλ σ’ όλα τα κομμάτια, χωρίς προς το παρόν καμία επιτυχία.

Ένα «πλεονέκτημα» που έχω πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το ότι δεν έχω ιδιαίτερα ζωηρή φαντασία. Οι λέξεις παραμένουν τέτοιες, δεν μεταμορφώνονται παρά μόνο σε αποστειρωμένες εικόνες. Ίσως είναι άμυνα, ίσως παίζει ρόλο και η απουσία μιας γκροτέσκας συλλογής από το μυαλό μου λόγω αποχής από το αντίστοιχο κινηματογραφικό είδος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μάλλον βοήθησε και η εξαιρετική εικονογράφηση του Γιώργου Δημητρίου η οποία επιμένει στο σκοτεινό και όχι στο gore. Αντίθετα η γλώσσα είναι αναίτια υπερβολική για μια από μόνη της τόσο προκλητική ιδέα.

Καθώς οι δυο χαρακτήρες φιλοσοφούν και ψάχνουν το νόημα της ζωής μέχρι να συναντήσουν ο ένας τον άλλον και να συγκλίνουν, οι γραμμές ανάμεσα στην ψυχοπάθεια και την λογική θολώνουν. Ένα πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα που σίγουρα θα ενθουσιάσει τους φαν του είδους. Εγώ δηλώνω ότι τώρα που ξεκίνησα με αυτό δεν έχω σκοπό να σταματήσω. Πάντως ποτέ δεν μου άρεσε το σοκ για το σοκ και η μοναδική μου ερώτηση είναι: «Ποιος είναι ο σκοπός; Υπάρχει καν σκοπός;»

Edward Lee, Μίστερ Τόρσο, εκδ. Jemma Press -μετάφραση Δημήτρης Αρβανίτης

σελιδοδείκτης: http://wp.me/pTiK1-6ow

Advertisements

One response to “Φιλοσοφία και φρίκη

  1. Don't Ever Read Me Μαΐου 27, 2011 στο 21:57

    Δεν υπάρχει σκοπός. Όχι σε αυτό το είδος. Και δεν είναι και ανάγκη να υπάρχει και πάντα, αν με ρωτάς. Κι εγώ κοιμήθηκα, δεν είναι θέμα. Απλά στην περίπτωση του Τόρσο ο Lee έχει πάρει το είδος και το έχει τραβήξει από τα μαλλιά ποικιλοτρόπως: θεματικά και λογοτεχνικά. Είναι ένα πολύ καλό βιβλίο φρίκης. Τίποτα περισσότερο και σίγουρα τίποτα λιγότερο.
    Υ.Γ.: Βιβλία να δανείζεσαι όσα θέλεις. Αρκεί να μην τσακίζεις τη ράχη (έπεται post) 🙂

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: