Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Monthly Archives: Ιουλίου 2011

«Ένα ψηλό βουνό κι ένα μεγάφωνο»

Εδώ και πολύ καιρό έχω (έχουμε όλοι ελπίζω) παραδεχθεί το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του όχι μόνο στην ηθοποιία, αλλά και στη σκηνοθεσία. Κόντρα σε όλες τις προβλέψεις που θέλανε τον γοητευτικό παιδίατρο του «E.R.» να αναλώνεται σε ρόλους ζεν πρεμιέ, οι επαγγελματικές επιλογές του είναι μετρημένες, προσεκτικές, αξιόλογες και ενίοτε εξόχως πολιτικές. Ο George Clooney διεκδικεί και καταφέρνει να κρατά και έναν άλλο φιλόδοξο ρόλο, αυτόν του «Πολιτικού Άνδρα» του 21ου αιώνα.  Ο χρονικός προσδιορισμός αφορά το νέο τρόπο και όχι κάποιο προσωπικό τίτλο, άλλωστε δεν είναι ο μόνος που χρησιμοποιεί τη διασημότητά του για να κάνει τους ανθρώπους να ενδιαφερθούν για κάτι παραπάνω από τις «διασημότητες».

 Μετά το δημοψήφισμα του Ιανουαρίου για την ανεξαρτησία του Νότιου Σουδάν ακολούθησαν εξεγέρσεις που ανέτρεψαν τις Βορειο-Αφρικανικές και Αραβικές δικτατορίες, με την εξουσία να απομακρύνεται από την κεντρική πολιτική γραφειοκρατία και να πηγαίνει σε μια ευρύτερη λαϊκή συμμετοχή. Σε αυτό το νέο περιβάλλον -το οποίο τροφοδοτείται από την κοινωνική δικτύωση- η «φήμη» είναι ένα ισχυρό εμπόρευμα που μπορεί να έχει μεγαλύτερη επιρροή στη δημόσια συζήτηση από ότι πολλοί αιρετοί αξιωματούχοι ή ακόμα και κράτη.

 «Είναι πιο δύσκολο για τα αυταρχικά καθεστώτα να επιβιώσουν, επειδή μπορούμε να παρακάμψουμε τις παλιές δομές με τα κινητά τηλέφωνα και το διαδίκτυο» δηλώνει ο Clooney. «Η Φήμη μπορεί να βοηθήσει ώστε τα μέσα ενημέρωσης να επικεντρωθούν  σε θέματα για τα οποία έχουν αποποιηθεί της ευθύνης τους. Δεν μπορούμε να ασκήσουμε πολιτική, αλλά μπορούμε να ‘ενθαρρύνουμε’ τους πολιτικούς περισσότερο από ποτέ.» Για αυτό το λόγο, πριν μερικούς μήνες ο Clooney βρέθηκε να οδηγεί σε ένα χωματόδρομο του Σουδάν κάτω από το άγρυπνο βλέμμα ένοπλων εφήβων στρατιωτών. Το Λος Άντζελες ήταν στην άλλη άκρη του κόσμου, αλλά οι παπαράτσι ήταν στο μυαλό του. «Αν πρόκειται να με ακολουθούν παντού έτσι κι αλλιώς,» έλεγε «θέλω να με ακολουθήσουν κι εδώ.» Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αφήγηση μέσα από 14 «χαρακτήρες»

Σχολίαζα κάπου χθες, ότι ο αριθμός των ιστοριών του ανθρώπου από την αρχή της ύπαρξής του είναι πεπερασμένος. Μετά από χιλιάδες χρόνια λογοτεχνίας (σε όποια πρωτόγονη ή εξελιγμένη μορφή) και εκατό-plus χρόνια κινηματογραφικής αφήγησης, οι ιστορίες είναι πλέον ιδίες.  Αλλάζει μόνο ο τρόπος που τις διηγούμαστε.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και για τους χαρακτήρες των διηγήσεων αυτών. Μέσα από αόρατα κοινά νήματα που τους κατηγοριοποιούν, η αλήθεια του καθένα μας βοηθά να βρούμε τη δική μας. Ειδικότερα στον κινηματογράφο, η κατηγοριοποίηση είναι πιο ευδιάκριτη είτε πρόκειται για κλασσικές ασπρόμαυρες ταινίες είτε για μοντέρνους πειραματισμούς με το μέσο.

Το 2010 το New York Times magazine συνόδευσε το τεύχος που αφιέρωσε στο Hollywood με 14 βίντεο «Ηθοποιοί υποδύονταικλασσικοί τύποι της Μεγάλης Οθόνης«. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Προσόψεις: το πρόσωπο της Νέας Υόρκης που εξαφανίζεται

Είναι πολύς καιρός που με απασχολεί η πραγματικότητα που συνεχώς αλλάζει γύρω μου. Όχι από πολιτική σκοπιά, αλλά από άποψη αισθήσεων, αισθητικής και απόλαυσης. Νοσταλγία; Μάλλον μεγαλώνω. Τα έλεγα κι εδώ.

Οι φωτογράφοι James και Karia Murray πέρασαν οκτώ χρόνια απαθανατίζοντας τις προσόψεις μαγαζιών στις γειτονιές της Νέας Υόρκης για το βιβλίο τους Store Front: The Disappearing Face of New York. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αγιόκλημα και γιασεμιά… όχι πια

Με φεγγάρι ή χωρίς, οι νύχτες στα θερινά τα σινεμά όντως περνούν και δεν θα ξαναρθούν. Στις ανα τα χρόνια αναζητήσεις μου για την ταινία που έχασα το χειμώνα ή θέλω απεγνωσμένα να ξαναδώ έχω διασχίσει πάνω κάτω, αριστερά δεξιά όλο το λεκανοπέδιο. Έχω βρεθεί σε υπέροχους κήπους κρυμμένους στο κέντρο της Αθήνας, σε αυτοσχέδιες αλάνες στους πρόποδες βουνού, ξανά και ξανά στον «Παράδεισο» της γειτονιάς μου. Πάντα με χαλαρή διάθεση και πάντα απολαμβάνοντας την ταινία. Εξάλλου με μια μπύρα στο χέρι και πότε πότε ένα τσιγαράκι διασκεδάζεις ακόμα και με τις περιπέτειες του Τζακ Ράιαν. Κάποτε η ευρύτερη γειτονιά μου ήταν γεμάτη θερινά, σε θερινό θυμάμαι τον εαυτό μου πρώτη φορά να βλέπει ταινία στην μεγάλη οθόνη («Οι Δρόμοι της Φωτιάς» στο ΑΣΤΥ, εκεί στα 4 ή 5). Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: