Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Αγιόκλημα και γιασεμιά… όχι πια

Με φεγγάρι ή χωρίς, οι νύχτες στα θερινά τα σινεμά όντως περνούν και δεν θα ξαναρθούν. Στις ανα τα χρόνια αναζητήσεις μου για την ταινία που έχασα το χειμώνα ή θέλω απεγνωσμένα να ξαναδώ έχω διασχίσει πάνω κάτω, αριστερά δεξιά όλο το λεκανοπέδιο. Έχω βρεθεί σε υπέροχους κήπους κρυμμένους στο κέντρο της Αθήνας, σε αυτοσχέδιες αλάνες στους πρόποδες βουνού, ξανά και ξανά στον «Παράδεισο» της γειτονιάς μου. Πάντα με χαλαρή διάθεση και πάντα απολαμβάνοντας την ταινία. Εξάλλου με μια μπύρα στο χέρι και πότε πότε ένα τσιγαράκι διασκεδάζεις ακόμα και με τις περιπέτειες του Τζακ Ράιαν. Κάποτε η ευρύτερη γειτονιά μου ήταν γεμάτη θερινά, σε θερινό θυμάμαι τον εαυτό μου πρώτη φορά να βλέπει ταινία στην μεγάλη οθόνη («Οι Δρόμοι της Φωτιάς» στο ΑΣΤΥ, εκεί στα 4 ή 5).

Με πολύ κέφι ξεκίνησα εχθές για την Αίγλη Ζαππείου για την πρώτη μου φετινή επίσκεψη. Όταν έφτασα, συνάντησα τυχαία και μια φίλη που είχα να δω καιρό -υπέροχα! Τα φώτα σβήνουν, οι διαφημίσεις ξεκινάνε, οι ορδές στο μπαρ για μοχίτο και σουβλάκι δεν λένε να μειωθούν όμως… Ξεκινάει και η ταινία, η ουρά δεν μικραίνει. Με ήχο προβληματικό (2η προβολή) πιο καλά ακούς την παραγγελία της νεαράς παρά το τηλεφώνημα του ήρωα στη γιαγιά του όπου αναγγέλει το θάνατο της μητέρας του. Υπομονή, σε 5 λεπτά το πολύ θα μασαμπουκώνει και ο τελευταίος θεατής και θα έρθει και η δική σου απόλαυση, σωστά; Λάθος! Το ταβερνείο της Αίγλης cool πρέπει να ετοιμαστεί για το διάλειμμα. Τα ταψιά και οι σχάρες πρέπει να καθαριστούν, να ψηθούν άλλα καλαμάκια, να φτιαχτεί ποπ-κορν, ψυγεία ανοιγοκλείνουν, υπάλληλοι συνεννοούνται. Κι εσύ πασχίζεις να επικεντρώσεις την προσοχή σου στην οθόνη και σκέφτεσαι «έτσι σκατά που είναι ο ήχος, ίσως θα ήταν καλύτερα να φόραγα ωτοασπίδες και να διάβαζα τους υπότιτλους».

Στο διάλειμμα σηκώθηκα και βρήκα 2 θέσεις αλλού, κάπως πιο μακριά από την πηγή της ηχορύπανσης. Κλείνουν πάλι τα φώτα, αφήνομαι και σχεδόν αμέσως ξεκινά το λαϊκό πρόγραμμα (κάποιας παραπλήσιας ταβέρνας να υποθέσω;). Το δράμα στην οθόνη κορυφώνεται κι εσύ ακούς στο background Καζαντζίδη, Τσιτσάνη και άλλα τέτοια που δεν αρμόζουν στον υπόκοσμο της Μελβούρνης. Μου είναι πλέον αδύνατο να συγκεντρωθώ… έχω αρχίσει ήδη και κλαίω τα 9€ και θυμάμαι την πρόσφατη συνέντευξη ενός διάσημου ηθοποιού… Παρακολουθώντας το The King’s Speech σε ένα κινηματογράφο της Νέας Υόρκης, ένας ποντικός πέρασε από δίπλα του και η σκέψη του ήταν «Θα μπορούσα να είμαι σπίτι μου και να βλέπω αυτή την ταινία». Πόσο δίκιο είχες ρε ‘φίλε’.

Μετά από τέτοια αποκαρδιωτική εμπειρία, δεν έχω να σας πω πολλά για την ταινία (Animal Kingdom). Είμαι σίγουρη πως αν την έβλεπα κάτω από άλλες συνθήκες θα μου άρεσε πολύ. Αργό και υποτονικό παρά το θέμα του, με πολλά δυνατά σημεία και λιγότερα αδύναμα, δημιουργεί ένταση εκεί που δεν το περιμένεις. Πολύ καλές ερμηνείες και εξαιρετική μουσική. Μέχρι και για τη βούρτσα κάτω από τη μύτη του Γκάι Πιρς θα είχα καλά λόγια να σας πω.

Φταίει η multiplex fast-food κατανάλωση; Φταίει το ότι άλλαξε η νοοτροπία του θεατή προς το χειρότερο πάντα (αλήθεια πότε;); Δεν ξέρω να σου απαντήσω. Ξέρω όμως πως ο τρόπος και ο τόπος που θα απολαμβάνουμε ταινίες στο κοντινό μέλλον έχει μπει σε τροχιά μεγάλης αλλαγής. Θα μου λείψει αφόρητα το σκοτάδι της αίθουσας και η μεγάλη οθόνη όπως τα θυμάμαι από παλιά και όχι όπως καταντήσανε.

ΥΓ: Μας φάγαν τα κουνούπια και ούτε μια γάτα δεν πέρασε μπροστά από την οθόνη.

http://wp.me/pTiK1-6p9

Advertisements

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: