Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2011

Μήπως κάνω κάτι λάθος;

Το αγόρασα από ένα παζάρι βιβλίων. Τα 11 χρόνια που πέρασε σε κάποιο ράφι φαίνονται ευκρινώς πάνω του και το κιτρινισμένο περιθώριο του δίνει μια γοητεία. Αναρωτήθηκα γιατί ο/η ΚΚ θέλησε να το αποχωριστεί. Στο οπισθόφυλλο οι κριτικές από έγκριτα έντυπα είναι διθυραμβικές. Ήταν μάλιστα και shortlisted για Booker το 2000.  Ο πολυβραβευμένος συγγραφέας του θεωρείται από τους σημαντικότερους σύγχρονους. Δεν είχα διαβάσει ποτέ κάτι δικό του. Και ούτε πρόκειται να ξαναδιαβάσω…

Δεν μου έχει ξανασυμβεί να θέλω να γράψω κείμενο πριν καν τελειώσω κάποιο βιβλίο. Από τα πρώτα 2-3 ολιγοσέλιδα κεφάλαια, μάλιστα. Συνήθως κρατάω σημειώσεις στο μυαλό μου για κείμενα που δεν γράφω ποτέ. Αυτή τη φορά είχα έτοιμο ολόκληρο ποστ πριν φτάσω στη μέση. Το θεώρησα άδικο και συνέχισα το διάβασμα με υπομονή, αστειευόμενη ότι μόνο μια εισβολή alien μπορεί να το σώσει. Δυστυχώς, δεν διαψεύστηκα όπως με ελπίδα περίμενα μέχρι την τελευταία σελίδα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μια είκονα, χίλια συναισθήματα

Ας αφήσουμε την αθωότητα να μας ζεστάνει λίγο την καρδιά. Μετά μπορούμε να δακρύσουμε…

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Drive

Ο Οδηγός σου εξηγεί τους κανόνες του. Είναι στο χέρι σου να αποφασίσεις αν θα παίξεις ή όχι.  Ξεκινά να παίζει το “Nightcall”, ρολάρουν οι αρχικοί τίτλοι και έχεις ήδη παραθοδεί άνευ όρων. Γραμματοσειρά βγαλμένη από την καρδιά των 80s, φούξια χρώμα και δεν ξέρεις τι σε τράκαρε.

Είναι γεγονός, όσοι βρέθηκαν το προηγούμενο Σάββατο στην προβολή του “Drive” στις Νύχτες Πρεμιέρας παραμιλάνε ακόμα. Το 99,9% όλων αυτών, μόλις επέστρεψε σπίτι του εκείνο το βράδυ, άνοιξε υπολογιστή και απαλλοτρίωσε το soundtrack. Μπορείς να φανταστείς τι είναι να μπαίνεις σε μια κινηματογραφική αίθουσα με τις μεγαλύτερες προσδοκίες και αυτό που βλέπεις να τις ξεπερνά ΟΛΕΣ; Σωστά, μιλάμε για ένα instant classic αριστούργημα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Νύχτες Πρεμιέρας: so far, so good

Το μεγαλύτερο κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Από την προηγούμενη Πέμπτη οι 5 γνωστές αίθουσες του κέντρου είναι καθημερινά γεμάτες κόσμο που απολαμβάνει την εμπειρία ενός φεστιβάλ.

 Μια εμπειρία που δεν εξαντλείται μόνο στις ταινίες, αλλά περιλαμβάνει κι άλλα πράγματα. Ξεκίνησα μόνη για κάθε μια από τις 14 ταινίες που έχω παρακολουθήσει μέχρι στιγμής. Κάθε φορά συνάντησα τουλάχιστον 3-4 φίλους, τις περισσότερες έκανα νέες γνωριμίες, αρκετές έπιασα κουβέντα με ανθρώπους που δεν ήξερα και πιθανότατα δεν θα ξανασυναντήσω ποτέ. Όπως τον συνταξιούχο που κράταγε το πρόγραμμα στη στάση κοντά στο σπίτι μου. Το λεωφορείο αργούσε και πήρα το θάρρος να τον ρωτήσω αν πάει σε προβολή κι αν θέλει να μοιραστούμε ένα ταξί. Μιλάγαμε για ταινίες κανένα δεκάλεπτο. Ή τον γνωστό ηθοποιό που τον έχω τρακάρει σε αρκετές προβολές και χθες στο Μετρό τον ρώτησα ποια ταινία είδε, τι του άρεσε περισσότερο μέχρι τώρα και άλλα σινεφιλικά.

 Είμαστε σχεδόν στη μέση, οπότε ας κάνουμε ένα μικρό απολογισμό του τι είδαμε μέχρι τώρα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: