Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Νύχτες Πρεμιέρας: so far, so good

Το μεγαλύτερο κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Από την προηγούμενη Πέμπτη οι 5 γνωστές αίθουσες του κέντρου είναι καθημερινά γεμάτες κόσμο που απολαμβάνει την εμπειρία ενός φεστιβάλ.

 Μια εμπειρία που δεν εξαντλείται μόνο στις ταινίες, αλλά περιλαμβάνει κι άλλα πράγματα. Ξεκίνησα μόνη για κάθε μια από τις 14 ταινίες που έχω παρακολουθήσει μέχρι στιγμής. Κάθε φορά συνάντησα τουλάχιστον 3-4 φίλους, τις περισσότερες έκανα νέες γνωριμίες, αρκετές έπιασα κουβέντα με ανθρώπους που δεν ήξερα και πιθανότατα δεν θα ξανασυναντήσω ποτέ. Όπως τον συνταξιούχο που κράταγε το πρόγραμμα στη στάση κοντά στο σπίτι μου. Το λεωφορείο αργούσε και πήρα το θάρρος να τον ρωτήσω αν πάει σε προβολή κι αν θέλει να μοιραστούμε ένα ταξί. Μιλάγαμε για ταινίες κανένα δεκάλεπτο. Ή τον γνωστό ηθοποιό που τον έχω τρακάρει σε αρκετές προβολές και χθες στο Μετρό τον ρώτησα ποια ταινία είδε, τι του άρεσε περισσότερο μέχρι τώρα και άλλα σινεφιλικά.

 Είμαστε σχεδόν στη μέση, οπότε ας κάνουμε ένα μικρό απολογισμό του τι είδαμε μέχρι τώρα.

 Todos Tus Muertos (Κολομβία)

Ένας αγρότης βρίσκει στο χωράφι του ένα σωρό πτώματα την ημέρα των εκλογών. Εκεί σπεύδουν ο Αστυνόμος και ο Δήμαρχος προσπαθώντας να λύσουν το μυστήριο με τις λιγότερες δυνατές συνέπειες για τη «γιορτή της δημοκρατίας». Αυτές οι 3 γραμμές συνοψίζουν πάνω κάτω όλα όσα γίνονται στην ταινία. Οι ρυθμοί είναι αργοί, όπως άλλωστε επιβάλλει ο καυτός ήλιος που μέσω της βραβευμένης στο Sundance φωτογραφίας σχεδόν αισθάνεσαι στο δέρμα σου. Εξάλλου το θέμα τελικά δεν είναι ποιος και γιατί σκότωσε όλους αυτούς τους ανθρώπους, αλλά ένα σαρδόνιου χιούμορ πολιτικό σχόλιο. Δεν είναι τυχαίο μάλλον το γεγονός ότι η πιο τραγική στιγμή του φιλμ είναι ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο comic relief του (ελληνιστί μια κωμική αποσυμπίεση).

 

Killing Bono (Ην. Βασίλειο)

Η αληθινή ιστορία των αδελφών ΜακΚόρμικ στο Δουβλίνο των 70s και της αντιζηλίας τους με τον συμμαθητή τους Πολ Χιούσον. Απορρίπτοντας την πρότασή του να συμμετάσχουν στο γκρουπ του σχηματίζουν το δικό τους, σίγουροι για την επιτυχία που θα έρθει. Μόνο που το γκρουπ του Πολ ονομάζεται U2 και ο ίδιος σύντομα θα γίνει γνωστός ως Bono. Η ζήλια κυριεύει τον Νιλ ΜακΚόρμικ και τον σπρώχνει από το ένα λάθος στο άλλο, σε μια ξεκαρδιστική κωμωδία γεμάτη μουσική των 80s και απίστευτα γκλαμ ποπ κοστούμια, που δεν της λείπει η ουσία για τις επιλογές μας και που μας οδηγούν οι πράξεις μας όταν καθορίζονται μόνο από ακραία συναισθήματα . Η γνώμη που μπορεί να έχετε για τον Πολ Χιούσον είναι εντελώς άσχετη με το αν θα απολαύσετε την ταινία ή όχι.

 

 

Love (ΗΠΑ)

Το 2039 ο Αμερικανός αστροναύτης Λι Μίλερ ταξιδεύει με αποστολή για να διαπιστώσει αν ένας εγκαταλελειμμένος για δύο δεκαετίες διαστημικός σταθμός τηρεί τις προϋποθέσεις για να επαναλειτουργήσει. Όταν χάνει την επαφή με τη Γη, θα μείνει μόνος του στο διάστημα και, καθώς ο χρόνος περνά, η καθημερινότητα χάνει το νόημά της και η τρέλα πλησιάζει. Ο Λι, παλεύοντας να επιβιώσει και να παραμείνει λογικός μέσα σε έναν κλειστοφοβικό εφιάλτη, θα κάνει μια ανακάλυψη που θα αλλάξει εντελώς τα δεδομένα. Στιλιστικά άρτιο και οπτικά εντυπωσιακό, το «Love» προσπαθεί να πει κάτι σημαντικό, αλλά υποφέρει –ειρωνικά- από το ίδιο δαιμόνιο που καταγγέλλει, την έλλειψη επικοινωνίας. Ο σκηνοθέτης  δεν καταφέρνει να μεταδώσει ακριβώς το μήνυμά του από την οθόνη τόσο εύγλωττα όσο στο μικρό session ερωταπαντήσεων που ακολούθησε μετά την προβολή, όπου είχε ενδιαφέροντα πράγματα να πει. Αξίζει να σημειώσουμε ότι αν και η ταινία γυρίστηκε σε διάστημα 4 χρόνων στο ράντσο των γονιών του με ελάχιστα χρήματα, μοιάζει σαν να έχουν ξοδευτεί εκατομμύρια δολάρια κι αυτό είναι αν μη τι άλλο ένα δείγμα δημιουργικής έμπνευσης. Επίσης σημειώστε το όνομα του πρωταγωνιστή που δίνει μια εξαιρετική εσωτερική ερμηνεία. Είναι ο Gunner Wright και σύντομα θα τον δούμε και σε ένα μικρό ρόλο στη νέα ταινία του Κλιντ Ίστγουντ.

 

 

Submarine (Ην. Βασίλειο)

Στο Σουόνσι της Ουαλλίας ένας δεκαπεντάχρονος περνάει όλα τα βάσανα της εφηβείας. Εξευτελισμοί στο σχολείο, προδοσίες, ο πρώτος έρωτας αλλά και σοβαρά οικογενειακά προβλήματα που του δίνουν μια γεύση από το δύσκολο κόσμο των ενηλίκων. Ισορροπώντας εξαιρετικά ανάμεσα στη κωμωδία και το δράμα και με όπλο την απίθανη ερμηνεία του νεαρού πρωταγωνιστή του, το “Submarine” είναι μια από τις καλύτερες ταινίες που είδαμε έως τώρα στις Νύχτες Πρεμιέρας

 

 

Win Win (ΗΠΑ)
Ψιλοαποτυχημένος δικηγόρος που τα απογεύματα προπονεί τη σχολική ομάδα πάλης που μονίμως χάνει στους αγώνες, βρίσκει διέξοδο στα οικονομικά του προβλήματα, όταν αναλαμβάνει τη θέση του νόμιμου εκπρόσωπου και κηδεμόνα ηλικιωμένου με άνοια. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν κάνει την εμφάνισή του ο εγγονός του κηδεμονευόμενου, ο οποίος τυγχάνει να είναι και αστέρι της πάλης. Ανεξάρτητη παραγωγή, με ένα χιλιοειπωμένο στόρι που δυστυχώς δεν σώζει από τη μετριότητα ούτε ο πάντα καλός Paul Giamatti. Κάπου στο 2ο μέρος που παίρνει μπρος και λίγο το μελό τα πράγματα γίνονται χειρότερα και πάμε από αναμενόμενη σε αναμενόμενη ανατροπή μέχρι το επιβεβλημένο happy end.

 

Fish n’ Chips (Κύπρος/ Ελλάδα/ Ην. Βασίλειο)

Ο Άντυ είναι Ελληνοκύπριος που ζει στο Λονδίνο και εργάζεται μαζί με τη σύντροφό του και την κόρη της σε ένα κατάστημα Fish & Chips. Η μητέρα του που μένει μαζί τους πάσχει από άνοια  και όταν σε μια στιγμή διαύγειας εκφράζει την επιθυμία της να πεθάνει και να ταφεί στο «στεγνό χώμα της πατρίδας της και όχι σε αυτό το βαλτότοπο» ο Άντυ παίρνει την απόφαση να γυρίσει στην Κύπρο και να ανοίξει εκεί το δικό του μαγαζί. Κι εκεί το πράγμα αρχίζει να περιπλέκεται. Ταυτότητα, κατηγοριοποίηση, οικογένεια, πατρίδα είναι τα θέματα με το οποία καταπιάνεται ο Ηλίας Δημητρίου στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Γλυκόπικρο το αποτέλεσμα όπως και η διάθεση της ταινίας του, η οποία είναι μεν διανθισμένη με έξυπνο χιούμορ, όμως κάπου στη μέση τα τραγικά γεγονότα ακολουθούν το ένα το άλλο με αποτέλεσμα να βαραίνει απρόσμενα η ατμόσφαιρα, χωρίς κάτι τέτοιο να είναι απολύτως απαραίτητο. Τι να πω; Το νόημα έβγαινε και με λιγότερη μιζέρια. Η ταινία πάντως καταχειροκροτήθηκε, όπως και όλοι οι παρόντες συντελεστές της, ανάμεσά τους και ο Μάριος Ιωάννου που ήταν ομολογουμένως πολύ καλός στο ρόλο του Άντυ.

 

 

Atmen (Αυστρία)

Ο 18χρονος Ρομάν εκτίει ποινή σε φυλακές ανηλίκων και προσπαθεί να βρει δουλειά για να καλυτερέψει τη θέση του όταν σύντομα θα επανεξεταστεί η αίτηση αποφυλάκισής του. Μετά από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες πιάνει δουλειά στο δημοτικό νεκροταφείο της Βιέννης. Εκεί βρίσκεται αντιμέτωπος με το πτώμα μιας γυναίκας που έχει το ίδιο επίθετο με αυτόν, γεγονός που τον κινητοποιεί να ξεκινήσει να ψάχνει τη μητέρα του. Η δεύτερη καλύτερη ταινία που είδα στα πλαίσια του Διεθνούς Διαγωνιστικού μετά το Submarine, ένα ψυχρό και στιλιζαρισμένο δράμα με πολύ καλές ερμηνείες και ανατριχιαστικά ανθρώπινες στιγμές μπροστά στο θάνατο (είτε αυτός είναι πραγματικός είτε συμβολικός).

 

Από το μέτρημα λείπουν μερικές ταινίες για τις οποίες θα μιλήσουμε σε ξεχωριστά άρθρα και το ψιλοαδιάφορο “Some Guy Who Kills People”, μια ανεξάρτητη Αμερικάνικη παραγωγή που είχε κάποια πράγματα να πει, αλλά παρέμεινε στην μετριότητα και στα τετριμένα.

short link:  http://wp.me/pTiK1-6qd

Advertisements

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: