Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Monthly Archives: Οκτώβριος 2011

Μήπως έχεις ένα μολύβι;

Από μικρό παιδί έκανα διάφορες συλλογές. Μικροπράγματα, χαρτούρα κυρίως. Κατά καιρούς σε νηφάλια και θολωμένα ξεκαθαρίσματα χάρισα και πέταξα πολλά. Τώρα πλέον τα πράγματα που συλλέγω μετά μανίας έχουν μειωθεί σε 2-3.

Η συλλογή που θα σας παρουσιάσω σήμερα ξεκίνησε τυχαία το καλοκαίρι του 2003 στη Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο. Μου άρεσαν τα χρώμματα και ήταν και ένα από τα πιο φθηνά αναμνηστικά που μπορούσες να αγοράσεις. Στις κατά καιρούς επισκέψεις μου σε μουσεία και γκαλερί παρατήρησα ότι υπήρχε πάντα ένα κουτί στον πάγκο του ταμείου. Οκτώ χρόνια μετά τα αναζητώ μετά μανίας μόλις μπω σε πωλητήριο και ζητάω από τους φίλους που πάνε ταξίδια να με θυμηθούν. Είναι φθηνό και δεν πιάνει χώρο, το τέλειο δώρο!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

O Degas και το μπαλέτο: απεικονίζοντας την κίνηση

Two Dancers On The Stage, c.1874, oil on canvas

Γνωστός κατά τη διάρκεια της ζωής του ως «ο ζωγράφος των χορευτριών», ο Edgar Degas κάποτε δήλωσε ότι οι σκηνές μπαλέτου ήταν «αφορμή για να απεικονίσω την κίνηση». Η συγκεκριμένη έκθεση στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Μεγάλης Βρετανίας, εξερευνά για πρώτη φορά την γοητεία που ασκούσε στον ζωγράφο η κίνηση, παρουσιάζοντας αρκετούς από τους εξαιρετικούς πίνακες και γλυπτά που δημιούργησε στη μακρόχρονη καριέρα του.

Όταν πρωτοστράφηκε στο μπαλέτο, ο Degas έκανε εκατοντάδες σχέδια χορευτριών που ασκούνταν στις αίθουσες διδασκαλίας και πρωτοποριακούς πίνακες και παστέλ με μπαλαρίνες στη σκηνή. Η οξύτητα του ματιού του και η λεπτότητα της τεχνικής του, σύντομα προσέλκυσαν θαυμαστές που παρατήρησαν την «ευσυνείδητη αλήθεια» αυτών των έργων. Ο ζωγράφος πλήρωνε μπαλαρίνες για να ποζάρουν στο στούντιό του, αρχικά σε στατικές πόζες και κατόπιν όλο και συχνότερα εν κινήσει.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Πρέπει να είσαι ένα έργο τέχνης, αλλιώς να φοράς ένα»*

Τα έχει πει όλα και τα έχει πει καλύτερα από όλους.  Είτε πρόκειται για ατάκες των πρωταγωνιστών των έργων του, είτε για φράσεις που ξεστόμισε ερωτώμενος ή σχολιάζοντας, σε όποια κατάσταση κι αν βρεθείς μια φράση του Όσκαρ Γουάιλντ την συνοψίζει περίφημα. Πόσο μάλλον όταν οι ατάκες συνοδέυονται από σουρεαλιστικά σκιτσάκια γάτων. Τελειότητα!

Αγόρασα το βιβλίο σε ένα second-hand βιβλιοπωλείο στο Δουβλίνο (κοντά στο Trinity College) και το ξεφυλλίζω αρκετά συχνά γιατί με κάνει και γελάω. Ο Όσκαρ Γουάιλντ δεν χρειάζεται συστάσεις. O Simon Drew ζει στο Ντάρμουθ με τη γυναίκα του και τον σκύλο του Ράμπιτ. Δουλεύει κυρίως με πένα και μελάνι σχεδιάζοντας με τρομερή εφευρετικότητα καθημερινά αντικείμενα, πουλιά και ζώα και εμπλουτίζει τα σχέδιά του με έξυπνες ρίμες και λογοπαίγνια.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

I Am Jack’s Smirking Revenge

Κατά τα γνωστά, υπάρχουν 2 ειδών άνθρωποι: Αυτοί που λατρεύουν το Fight Club και αυτοί που δεν κατάλαβαν Χριστό. Όταν πρωτοβγήκε η ταινία στις αίθουσες οι περισσότεροι κριτικοί την έθαψαν. Δώδεκα χρόνια μετά το census έχει αλλάξει άρδην, το Fight Club φιγουράρει σε διάφορες best of λίστες, και κυρίως έχει αποκτήσει cult status στις συνειδήσεις των απανταχού σινεφίλ.  Με αφορμή την βαρεμάρα της Κυριακής και το νέο μου desktop μερικές δημιουργίες από το tumblr.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η νεκροψία θα δείξει

Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένη με το είδος «κόμικς». Η μοναδική ουσιαστική μου εμπειρία είναι με τα παπιά του Καρλ Μπαρκς. Δεν νομίζω να μετράει ως προϋπηρεσία. Διάβασα «Το Πτώμα» των Τάσου Ζαφειριάδη, Γιάννη Παλαβού σε εικονογράφηση του Θανάση Πέτρου πρώτα απ’ όλα γιατί μου το πρότεινε ανεπιφύλακτα η φίλη μου Don’t Ever Read Me.

Σε ένα διαμέρισμα ανακαλύπτεται το πτώμα ενός ηλικιωμένου σε αποσύνθεση. Το γραφείο τελετών που αναλαμβάνει την κηδεία είναι υποχρεωμένο να περιμένει την κόρη του νεκρού, που λείπει στο εξωτερικό. Ένας υπάλληλος του γραφείου θα ξενυχτήσει το πτώμα ως την άφιξη της κόρης. Ένα πικρά αισιόδοξο κόμικς. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το Χόλυγουντ πάει Αφρική

Οι “προσωρινοί κινηματογράφοι” έγιναν μόδα στη Γκάνα τη δεκαετία του ’80 όταν άνθισε η τεχνολογία του βίντεο.  Αυτοσχέδιοι, κινητοί κινηματογράφοι στήνονταν από πόλη σε πόλη και φυσικά ήταν απαραίτητη η ρεκλάμα/ αφίσσα για να διαφιμηστούν. Συνήθως προσλαμβάνονταν γι’ αυτή τη δουλειά ντόπιοι καλλιτέχνες οι οποίοι είχαν απόλυτη ελευθερία στη δημιουργία της αφίσσας και αρκετές φορές δεν είχαν δει καν την ταινία. Ιδού τα εξαιρετικά αποτελέσματα: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: