Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Monthly Archives: Νοέμβριος 2011

Αμόλυντος

Έχω παραδεχτεί πολλές φορές (π.χ. εδώ κι εδώ) ότι αγοράζω βιβλία γιατί μου αρέσει το εξώφυλλό τους.  Εξίσου αυθαίρετο και σημαντικό κριτήριο με την υπόθεση ή το συγγραφέα, αν το καλοσκεφτείς.  Τα σημερινά κλικς μου με οδήγησαν σε αυτό. Νομίζω πως είναι το επόμενο.

«Τις παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης, το νεκροταφείο  Les Innocents του Παρισιού ξεχειλίζει, δηλητηριάζοντας την πόλη γύρω του. Ένας νεαρός μηχανικός επιφορτίζεται με το μεγάλο έργο να κάνει εκταφή των σορών και να  γκρεμίσει την εκκλησία. Αλλά οι σκιές του παρελθόντος μετακινούνται πιο δύσκολα από όσο αναμενόταν.»

Pure, Andrew Miller Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Σαλώμη

Το πάθος και η προδοσία ήταν πάντα οι υποκινητές της ιστορίας.

Όχι της βιβλικής ιστορίας που μαθαίνουμε από παιδιά. Το μεγάλο πάθος δεν ήταν αυτό του Ηρώδη για την όμορφη κόρη της συζύγου του. Η Σαλώμη δεν ήταν μια πλανεύτρα που ζητούσε εκδίκηση για την εξύβριση της μητέρα της. Ήταν μια ερωτευμένη νεαρή που περιφρονήθηκε. Πέρα από τα ηθικοπλαστικά παραμύθια της Καινής Διαθήκης για το «επικίνδυνο θυληκό» λοιπόν, ο Όσκαρ Γουάιλντ διακρίνει τον αληθινό λόγο που μπορεί να φτάσει μια γυναίκα στα άκρα: να επιθυμεί το θάνατο του αγαπημένου της· την απόρριψη.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αποχαιρετισμός…

Τον πόνο ανάβει η άργητά μας τούτη η τρυφερή·

μια φορά ακόμα, αντίο·   τ’ άλλα η θλίψη ας τα ειπεί.

Shakespeare, Richard II – Act V, Scene 1

μετάφραση Βασίλη Ρώτα

http://wp.me/pTiK1-6vR

No pets in the zoo

Μερικοί άνδρες τα έχουν όλα και αυτό δεν είναι δίκαιο για τους υπόλοιπους.

Επίσης  οι γάτες δεν είναι σκύλοι, δεν είναι «κατοικίδια», και κατά συνέπεια επιτρέπεται να βρίσκονται ακόμα κι εκεί που η είσοδος απαγορεύεται για όλα τα υπόλοιπα ζώα (;;).

Είπαμε, έτσι είναι η ζωή. Άδικη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Wilde

Είναι αλήθεια. Όσους χάρτες κι όσα σχεδιαγράμματα κι αν έχεις μελετήσει, το κοιμητήριο Pere Lachaise είναι αχανές, δαιδαλώδες και χαοτικό. Περιπλανήθηκα με σχέδιο, χωρίς, έκανα κύκλους, περπάτησα διαβάζοντας ένα ένα τα μνήματα σε αυτό που υπολόγιζα ότι είναι το «σωστό σημείο» και πάλι δεν είδα όλα όσα ήθελα να δω. Απόλαυσα ενοχικά τη βόλτα μου -ήμουν άλλωστε σ’ ένα νεκροταφείο- θαύμασα μνήματα έργα τέχνης, στάθηκα πάνω από «ανώνυμους» τάφους, επισκέφθηκα την εκκλησία, μύρισα τα λουλούδια που πεισματικά άνθιζαν εκεί που η ζωή τελειώνει.  Και ήμουνα αποφασισμένη ότι και να γίνει να μην φύγω αν δεν βρω τον τάφο του Oscar Wilde.  Τον βρήκα, με λίγη δυσκολία, στην πιο απομακρυσμένη από την είσοδο που είχα μπει, γωνιά. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η διασκευή ήταν καλύτερη!

Ενδιαφέρον. Αν όχι για μυθιστόρημα, τουλάχιστον για μουσικό κομμάτι.  Όχι;  Κανείς;

[Literary Pocket Companionpavilion]

http://wp.me/pTiK1-6vj

Φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη, Part II

Πατήστε το play.  Δείτε τις φωτογραφίες. Ταξιδέψτε.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το πρόβλημα των κλειδιών

Ένα βράδυ, επιστρέφοντας μαζί από ένα πάρτι, ανακάλυψε ότι είχε χάσει τα κλειδιά του σπιτιού της. «Τι θα γινόταν αν φιλιόμασταν;» τον ρώτησε.
«Ας ασχοληθούμε καλύτερα με το πρόβλημα των κλειδιών», απάντησε εκείνος.

Γεια σου Ντικ,
Μόλις γύρισα από τους Ουίλσον απόψε και είχα την ανάγκη να σου γράψω για να ξεκαθαρίσω κάτι, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν πρέπει να γράψω και ξέρω ότι δεν ελέγχεις συχνά το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο σου, οπότε είναι σαν να μην σου γράφω. Ωραία λογική, ε; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Farewell

Την ανακάλυψα τυχαία, πατώντας ένα link στον τοίχο ενός φίλου. Αμέσως το βλέμμα μου αιχμαλωτίστηκε. Την συζήτησα, την έκανα  avatar, desktop, την τύπωσα και την έχω πάνω στο γραφείο μου. Αναρωτιέμαι ποια ήταν η τύχη αυτού του ζευγαριού. Αναρωτιέμαι αν ο νεαρός άνδρας γύρισε στην ζεστή αγκαλιά της κοπέλας . Υποθέτω πως ακόμα κι αν γύρισε από τον πόλεμο, μάλλον δεν ζει πια.   Κι ενώ, αν και τη βρίσκω συναρπαστική, δεν πολυπιστεύω τη θεωρία που λέει ότι όλοι έχουμε το πιστό αντίγραφό μας κάπου στον κόσμο -και το χρόνο- παραμένω άφωνη μπροστά στη τεράστια και εντυπωσιακή ομοιότητα. Όχι μόνο στα επιμέρους χαρακτηριστικά (!), αλλά και στην στάση του σώματος, την κορμοστασιά, την ένταση όλης της φυσιογνωμίας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Αλίκη στη Χώρα του Νταλί

Δύο από τους πιο εξαιρετικούς δημιουργούς του δυτικού πολιτισμού, δύο αρχιτέκτονες της φαντασίας και ερεθιστές της περιέργειας και του μυαλού κάποτε συνεργάστηκαν. Το μυθιστόρημα «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» του Lewis Carroll με εικογράφηση του Salvador Dali εκδόθηκε το 1969 από τον εκδοτικό οίκο Maecenas Press-Random House της Νέας Υόρκης και διανεμήθηκε τότε ως το βιβλίο του μήνα.  Ο τόμος αυτός έγινε από τις πιο περιζήτητες δουλειές του μεγάλου ζωγράφου (χαρακτηριστικά το ένα και μοναδικό διαθέσιμο αντίτυπο στην Amazon κοστίζει $12,900). Περιέχει 12 ηλιογκραβούρες, μια για κάθε κεφάλαιο του βιβλίου καθώς κι ένα υπογεγραμμένο χαρακτικό ως εξώφυλλο. Θαυμάστε:

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ένα κουτάκι σπίρτα μέσα μας

ΥΛΙΚΑ

1 ουγκιά νιτρικό κάλιο σε σκόνη
½ ουγκιά μίνιο
½ ουγκιά αραβικό κόμμι σε σκόνη
1 δράμι φώσφορο
σαφράνι
χαρτόνι

Ο γιατρός έβαλε ένα μικρό κομμάτι φώσφορο μέσα σ’ ένα δοκιμαστικό σωλήνα κλειστό από τη μια άκρη και γεμάτο υδράργυρο. Έλιωσε το φώσφορο πλησιάζοντας το σωλήνα στη φλόγα ενός κεριού. Ύστερα, με τη βοήθεια ενός μικρού δοκιμαστικού κώδωνα γεμάτου οξυγόνο σε αέριο, πέρασε το αέριο λίγο λίγο στο σωλήνα. Όταν το οξυγόνο έφτασε στην κορυφή του δοκιμαστικού σωλήνα, όπου βρισκόταν ο λιωμένος φώσφορος, έγινε μια ανάφλεξη, λαμπερή και στιγμιαία, που τους θάμπωσε σαν αστραπή. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Autumn leaves

Η μέρα σήμερα θυμίζει περισσότερο βαρύ χειμώνα. Κάπου αλλού όμως…

Central Park @West 99th Street, 13 Νοv 2011

George Edmunds’ Song

Autumn leaves, autumn leaves, lie strewn around he here;
Autumn leaves, autumn leaves, how sad, how cold, how drear!
How like the hopes of childhood’s day, Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Writer’s Block

Ύστερα από μερικά λεπτά, έβαλα στην άκρη τη λίστα με τις βασικές μου λέξεις: μάλλον με μπλοκαρε παρά με βοηθούσε. Ο μόνος τρόπος να βγω από το αδιέξοδο ήταν, αποφάσισα, να επιδιώξω να γράψω εντελώς αυθόρμητα, να γράψω ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό και ν’ασχοληθώ αργότερα με τις λεπτομέριες. Πήρα λοιπόν ένα μπουκάλι κρασί από την κουζίνα, γέμισα ένα ποτήρι κι έγραψα την πρώτη μου φράση.
Τον ακολούθησε στην κρεβατοκάμαρα.

Καλό γι’ αρχή. Τίποτα πολύπλοκο ως εδώ. Ήπια μια γουλιά κρασί κι έτριψα τα χέρια μου. Μπορεί και να μην ήταν τόσο δύσκολο όσο νόμιζα. Τώρα μια δυο προτάσεις ίσως για να περιγράψω το υπνοδωμάτιο, και τότε θα έφτανα κάπου.
Ήταν ένα
Τι ήταν όμως; Δεν ήθελα πολλές λεπτομέριες σ’ αυτή τη φάση, δεν ήθελα να κουράσω τον αναγνώστη με σχοινοτενείς περιγραφές. Ένα μόνο επίθετο διαλεγμένο προσεχτικά, αυτό ήταν το κόλπο. Για να δούμε…
Ήταν ένα ευρύχωρο δωμάτιο Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Hysteria

by: T.S. Eliot (1888-1965)

S she laughed I was aware of becoming involved
in her laughter and being part of it, until her
teeth were only accidental stars with a talent
for squad-drill. I was drawn in by short gasps,
inhaled at each momentary recovery, lost finally
in the dark caverns of her throat, bruised by
the ripple of unseen muscles. An elderly waiter
with trembling hands was hurriedly spreading
a pink and white checked cloth over the rusty
green iron table, saying: «If the lady and
gentleman wish to take their tea in the garden,
if the lady and gentleman wish to take their
tea in the garden …» I decided that if the
shaking of her breasts could be stopped, some of
the fragments of the afternoon might be collected,
and I concentrated my attention with careful
subtlety to this end.

Tate Modern, Ποίηση και Όνειρο: John Heartfield

Ο Heartfield ήταν μεταξύ εκείνων που υποστήριξαν ότι έχουν εφεύρει το φωτομοντάζ, την τεχνική της κοπής και χειραγώγησης φωτογραφίων. Ο όρος ενσωματώνει τη λέξη «monteur», που στα γερμανικά σημαίνει μηχανικός, δίνοντας του ένα σύγχρονο και βιομηχανικό ήχο σκόπιμα, απομακρυσμένο από την «τέχνη» του στούντιο του ζωγράφου. Ο Heartfield χρησιμοποιούσε φωτογραφίες ειδήσεων και συνέθετε εικόνες. Μέλος της ομάδας Dada του Βερολίνου  κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, άλλαξε το όνομά του από Helmut Herzfeld  ως  διαμαρτυρία ενάντια στον αχαλίνωτο εθνικισμό εν καιρώ πολέμου.

Από το 1920, όταν εντάχθηκε το γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το έργο του Heartfield ήταν επικεντρωμένο στην πολιτική σάτιρα. Ξεκίνησε με  σχέδια για τον εκδοτικό οίκο του αδελφού του Wieland Herzfelde, «Malik Verlang»,   αλλά η υπεροχή του στο φωτομοντάζ επιβεβαιώθηκε από τις δουλειές  που έκανε για το εβδομαδιαίο κομμουνιστικό  περιοδικό AIZ. Στις εκθέσεις του περιλάμβανε  προπαρασκευαστικά φωτομοντάζ, αλλά και  αντίγραφα της δουλειάς που είχε αναπαραχθεί μαζικά για το  περιοδικό για να δείξει πώς το έργο του απευθύνεται σε ευρύ κοινό.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: