Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Γατέρατα

 

ΓΑΤΕΡΑΤΑ

Samantha Lee

Τα βράδια του χειμώνα
Όταν το χιόνι… πίπτει
Ίσως δεις ένα Γατέρας
Να βγαίνει από μια Κρύπτη.
Ζουν στο νεκροταφείο
Μες σε λαγούμια σκοτεινά
Σε σπήλαια ανήλιαγα
Χτισμένα με οστά
Που ζέχνουνε και αντηχούν
Κραυγές και μουγκρητά.
Μαζεύονται πλάι-πλάι
Εκεί μέσα στα χώματα
Και το μεδούλι το ρουφούν
Απ’ όλα τα σάπια πτώματα
Και τρώνε και οσμίζονται
Της σήψης τα αρώματα.
Φυλάξου απ’ τα Γατέρατα
Που βρίσκουνε συχνά
Οι νεκροθάφτες σκάβοντας
Νέα μνήματα, βαθιά.
Μείνε στο κρεβάτι σου
Κάτω από τα σκεπάσματα
Τη νύχτα παγίδες στήνουνε
Αυτά τα απαίσια πλάσματα.
Κρύβονται εκεί που παίζουν
Τα άτακτα παιδιά
Τ’ αρπάζουν και τα κλέβουν
Τα παίρνουν μακριά.
«Και πως θα τα γνωρίσω;»
Ρωτάς με απορία,
«Ετούτα τα Γατέρατα
Ετούτα τα θηρία;»
Δύσκολα τα μπερδεύεις
Αν έχεις δει έστω κι ένα:
Μύτη λειψή και στόματα
Τρομακτικά ανοιγμένα
Κι αφτιά σαν λαχανόφυλλα
Πράσινα, ζαρωμένα.


Ξυράφια είναι τα δόντια τους
Με αίμα λεκιασμένα
Και πάνω στο κεφάλι τους
Μάτι έχουν μόνο ένα!
Όλο τρίχες το σώμα τους
Έχουν κι άφθονο λίπος
Βατράχου διασταύρωση
Με πόντικα είναι μήπως;
Και η βρομερή ανάσα τους
Μυρίζει σαν το μνήμα
Της Τελικής Καταστροφής
Είναι οι στριγγλιές τους σήμα
Κι αντιλαλούν μες τη νυχτιά
Και σε ξυπνούν – Τι κρίμα…
Κι εκείνα χαχανίζουνε
Καγχάζουν και γελάνε
Στο δρόμο μόνο σου αν σε βρουν
Λαίμαργα θα σε φάνε
Γι’ αυτό έξω μη βγεις
Εσύ φταις που πεινάνε;
Τη νύχτα βγαίνουν παγανιά
Σαν ζόμπι, σαν βαμπίρ.
Και η καλοσύνη του, σ’ το λέω,
Έχει φτάσει στο ναδίρ.
«Άραγε από που έρχονται;»
Ρωτάς με απορία,
«Από τα σπλάχνα της Κόλασης,
Δε χωρεί αμφιβολία».
Λοιπόν, αφου να ξέρεις θες,
Ίσως να μην είναι αλήθεια
Μα έχει πάρει το αφτί μου
Ότι, όπως στα παραμύθια,
Τα Γατέρατα είναι παιδάκια
Που ανυπάκουα ήταν πολύ
Την καλή τους τη μανούλα
Την ποτίζανε χολή.
Έφτυναν τον ταχυδρόμο
Και πατούσαν στο γρασίδι
Και σαν μια γρια περνούσε
Την αρχίζαν στο βρισίδι.
Στο σχολείο δεν πατούσαν
Δεν βουρτσίζαν ούτε δόντι
Κι όλα τα χαλιά ξεστρώναν
Ήταν διάολοι, τω όντι!
Να ξέρεις πως τα κακά παιδιά
Γίνονται όλα Γατέρατα
Κυρίως εκείνα που θαρρούν
Πως είναι τετραπέρατα
Τελώνια τα παίρνουνε
Πέρα απ’ της Γης τα πέρατα.
Διακόσια χρόνια τα κρατούν
Στο απόλυτο σκοτάδι
Γονείς και φίλοι τα ξεχνούν
Στις φυλακές του Άδη!
Αν ήσουν άτακτο, λοιπόν,
Με διαγωγή κοσμία
Γατέρας εάν δεις ποτέ
Στρίψε στη γωνία.
Γιατί, αν δεν σου λέω ψέματα,
Η ιστορία μου είναι αληθινή
Και το επόμενο Γατέρας
Που θα βγει από την Κρύπτη…
… θα ‘σαι ΕΣΥ!

Από τη συλλογή της Jemma Press «Αρρωστημένα Μυαλά»

Μετάφραση: Βασίλης Μπαμπούρης

Εικονογράφηση: Γιώργος Δημητρίου

shortlink http://wp.me/pTiK1-6H8

Advertisements

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: