Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Monthly Archives: Μαΐου 2012

Η Γραμμή της Ομορφιάς

Δεν θα γράψω για το βιβλίο γιατί μόλις τώρα έφτασα στα μισά του.  Με έχει δυσκολέψει λίγο επειδή δεν μπορώ να ταυτιστώ με τους χαρακτήρες του.  Κι ακόμα κι αν αυτό το θεωρώ το μεγαλύτερο μειονέκτημα ενός μυθιστορήματος, οι αρετές του «The Line of Beauty» ξεπροβάλλουν άνετα μέσα από τις σελίδες του. Δεν θα τις αναλύσω εδώ, η αφορμή για το ποστ είναι άλλη. Μπορεί λοιπόν να βαριέμαι αφόρητα τον Henry James, έμαθα όμως τι είναι το «ogee» και ανακάλυψα τη σονάτα για πιάνο «Αποχαιρετισμός» του Μπετόβεν.

Ακούγοντάς την ο πρωταγωνιστής… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Περιμένοντας

Αργά τη νύχτα (σημειολογικά μόνο τότε μπορείς να ανακαλύψεις την λαμπερή ομορφιά), ακολουθώντας ένα λινκ, βρήκα ένα πολύ όμορφο ρώσικο blog. Χαζεύοντας τις φωτογραφίες χωρίς να καταλαβαίνω τις περιγραφές, έπεσε το μάτι μου σε έναν πίνακα ενός καλλιτέχνη που δεν είχα ξανακούσει ποτέ στη ζωή μου. Με αιχμαλώτισε η απλότητα, η παλέτα των χρωμάτων, μα πάνω από όλα η δυναμική του. Ένα στατικό, καθημερινό αντικείμενο εκπέμπει μια πιεστικότητα. Ζητά μια απάντηση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

I can show you that when it starts to rain, everything’s the same…

Βρέχει…  σιγά την είδηση, θα μου πεις. Τις περισσότερες φορές παραμένεις αδιάφορος στο ερέθισμα· μια στο τόσο κάτι σου κάνει κλικ και θυμάσαι εκείνη την ξαφνική μπόρα. Στην καρδιά της καρδιάς του κόσμου, με τα νέον φώτα να αστράφτουν παντού, η βροχή να πέφτει καταρρακτωδώς, κόσμος πολύς να τρέχει πανικόβλητος να προστατευθεί. Η ομπρέλα σου έχει σπάσει ήδη και ο Μ. σου λέει γελώντας «δεν είναι σαν να είμαστε μέσα σε ταινία καταστροφής;»  Γελάς κι εσύ δυνατά.

Το κλικ μου σήμερα ήταν αυτό: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το Βασίλειο του Anderson

Πρεμιέρα αύριο για το φεστιβάλ Κανών με την πολυαναμενόμενη – μερικοί από μας μετράμε δευτερόλεπτα – νέα ταινία του Wes Anderson «Moonrise Kingdom».

Μιας και η ελληνική εταιρία διανομής φρόντισε να μας κάνει πρώτα να χαρούμε προγραμματίζοντας την έξοδο μια μέρα πριν την Αμερική και μετά μας γείωσε μεταθέτοντάς την τον Ιούνιο,* ας χαζέψουμε fan και original art της ταινίας να διασκεδάσουμε την αναμονή.

  Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

“Th’ expense of spirit in a waste of shame”

Σονέτο 129, Γουΐλιαμ Σαίξπηρ

The expense of spirit in a waste of shame
Is lust in action; and till action, lust
Is perjured, murderous, bloody, full of blame,
Savage, extreme, rude, cruel, not to trust,
Enjoy’d no sooner but despised straight,
Past reason hunted, and no sooner had
Past reason hated, as a swallow’d bait
On purpose laid to make the taker mad;
Mad in pursuit and in possession so;
Had, having, and in quest to have, extreme;
A bliss in proof, and proved, a very woe;
Before, a joy proposed; behind, a dream.
All this the world well knows; yet none knows well
To shun the heaven that leads men to this hell.

Ο πίνακας στο βίντεο είναι λεπτομέρεια από το «Adam and Eve» του Gustav Klimt. Το σονέτο διαβάζει ο Ralph Fiennes.

short link http://wp.me/pTiK1-6Jx

Μαθήματα ανατομίας

Πρωτότυπη, ενδιαφέρουσα, έξυπνη, ακόμα και προκλητική. Η νέα διαφημιστική καμπάνια της Σχολής Καλών Τεχνών του Museu de Arte του Σάο Πάολο (Βραζιλία). Πάμπλο Πικάσο, Σαλβαντόρ Νταλί και Βίνσεντ Βαν Γκογκ διατμημένοι ο καθένας με το δικό του ύφος και στυλ χωρίς άλλα σχόλια.

Pablo Picasso

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το φυτίλι

Δευτέρα 7 Μαΐου 2012. Από το πρωί έχω έρθει σε δύσκολη θέση πολλές φορές. Προσπάθησα να αντιδράσω ψύχραιμα και πιστεύω τα κατάφερα. Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πόσο κοντό είναι το φυτίλι μου και πόσο μεγάλη προσπάθεια έκανα. Είπα ένα ξερό «Καλά, άστο» στον Χ. που μου είπε «εσύ τους βλέπεις σαν δολοφόνους, άλλοι σαν πατριώτες». Έσβησα άπειρες απαντήσεις σε status updates και πάμπολλα  τουήτς πριν πατήσω enter. Μέτρησα μέχρι το 10 (καλά το 6) πριν απαντήσω σε προσωπικές συζητήσεις ενώ άλλες τις απέφυγα ευγενικά, «αχ, δεν θέλω να συζητήσω για τις εκλογές τώρα».

Προφανώς ο καθένας έχει την άποψή του και μέχρι ένα σημείο αυτή είναι σεβαστή. Μου δημιουργήθηκαν απορίες: πως μπορούν νέοι άνθρωποι να είναι τόσο φοβισμένοι, να βλέπουν τόσο μονόπλευρα (ενίοτε να  καταπίνουν αμάσητα παρά το κριτικό μυαλό που υποτίθεται ότι δημιούργησαν οι σπουδές τους), να θεωρούν ελπίδα το δοκιμασμένο και αποτυχημένο άπειρες φορές, να προτιμούν τις αγορές από την κοινωνία, το χρήμα από την αλληλεγγύη∙ ή  να μηδενίζουν τα πάντα, να μιλάνε για καθαρότητες, για ακλόνητες ιδεολογικές στάσεις (κοινώς να μην λαμβάνουν υπόψη καμία απολύτως κοινωνική συνθήκη ή συγκυρία). Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: