Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Το φυτίλι

Δευτέρα 7 Μαΐου 2012. Από το πρωί έχω έρθει σε δύσκολη θέση πολλές φορές. Προσπάθησα να αντιδράσω ψύχραιμα και πιστεύω τα κατάφερα. Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πόσο κοντό είναι το φυτίλι μου και πόσο μεγάλη προσπάθεια έκανα. Είπα ένα ξερό «Καλά, άστο» στον Χ. που μου είπε «εσύ τους βλέπεις σαν δολοφόνους, άλλοι σαν πατριώτες». Έσβησα άπειρες απαντήσεις σε status updates και πάμπολλα  τουήτς πριν πατήσω enter. Μέτρησα μέχρι το 10 (καλά το 6) πριν απαντήσω σε προσωπικές συζητήσεις ενώ άλλες τις απέφυγα ευγενικά, «αχ, δεν θέλω να συζητήσω για τις εκλογές τώρα».

Προφανώς ο καθένας έχει την άποψή του και μέχρι ένα σημείο αυτή είναι σεβαστή. Μου δημιουργήθηκαν απορίες: πως μπορούν νέοι άνθρωποι να είναι τόσο φοβισμένοι, να βλέπουν τόσο μονόπλευρα (ενίοτε να  καταπίνουν αμάσητα παρά το κριτικό μυαλό που υποτίθεται ότι δημιούργησαν οι σπουδές τους), να θεωρούν ελπίδα το δοκιμασμένο και αποτυχημένο άπειρες φορές, να προτιμούν τις αγορές από την κοινωνία, το χρήμα από την αλληλεγγύη∙ ή  να μηδενίζουν τα πάντα, να μιλάνε για καθαρότητες, για ακλόνητες ιδεολογικές στάσεις (κοινώς να μην λαμβάνουν υπόψη καμία απολύτως κοινωνική συνθήκη ή συγκυρία).

Οι απορίες αυτές όμως είναι προσωπικές, χρωματισμένες και ίσως και άσχετες. Μου τις δημιούργησε μια μεγάλη γκάμα ανθρώπων. Κάποιο είναι φίλοι μου καλοί χρόνια, κάποιοι είναι συνάδελφοι, κάποιοι είναι γνωστοί γνωστών που βρισκόμαστε στα social media, κάποιοι είναι άγνωστοι που μια χιουμοριστική τους ατάκα με έκανε να πατήσω “follow”. Κάποιους τους αγαπώ πολύ, με κάποιους χαίρομαι να συζητώ σχεδόν για τα πάντα, κάποιους τους γνώρισα στο μεταξύ, κάποιους ούτε τους ξέρω ούτε με ξέρουν, με δένει (σε πολλά εισαγωγικά) μόνο μια virtual κοινότητα μαζί τους. Με μερικούς θα προτιμούσα να μην έχω καμία ρήξη, με άλλους θα ήθελα να διατηρήσω ισορροπίες, σε κάποιους δεν έχω καμία απολύτως υποχρεώση.

Ο χρόνος μου τελειώνει (ή κατά μια άλλη ανάγνωση μου τον τελείωσαν και μάλιστα βίαια). Έχω κάνει τις επιλογές μου. Ξέρω πως το μόνο ρεαλιστικό είναι που και που να τις διαπραγματεύομαι. Ένα πράγμα όμως δεν πρόκειται να διαπραγματευτώ ποτέ. Την αξιοπρέπειά μου. Το φυτίλι έχει πάρει φωτιά και σε λίγο θα σκάσει. Είναι καιρός να επιλέξω με ποιους είμαι δίπλα και με ποιους είμαι απέναντι. Ποιοι έχουν τελικά να μου πουν κάτι και ποιοι τίποτα.

http://wp.me/pTiK1-6J9

Advertisements

3 responses to “Το φυτίλι

  1. DrAluca Μαΐου 7, 2012 στο 20:57

    🙂 🙂 🙂
    Χωσε λεμε 🙂

    Χαμογελατε…

  2. Αλεξης Τσιμπλας Μαΐου 9, 2012 στο 01:44

    μη σε παιρνει απο κατω ρε γατακι κι ασε να σου πω την ομορφη ιστοριουλα του Διονυσιου του Αλικαρνασεα, που αλλοι λενε πως ειναι του Διογενη της Σινωπης και εγω λεω πως ειναι η δικια μου και ο φιλος μου το Τομ τη θεωρει δικη του και παει λεγοντας

    Οταν που λες εδιωξαν τον Διονυσιο απ την Αλικαρανασο τον συνοδευαν μεχρι την εξοδο της πολης οπου και του ανακοινωσαν την αποφαση εξοριας του με τα παρακατω λογια :

    – Διονυσιε σε καταδικαζουμε να φυγεις απ την πολη μας για παντα

    Αυτος ηρεμα περασε εξω,κοντοστάθηκε και κοιταζοντας προς τα τειχη της πολης, τους φωναξε, πιάνοντας (καθως λένε οι κακες γλώσσες ) τα αρχιδια του:

    – Και εγω σας καταδικαζω να μεινετε στη πολη για παντα

    be cool

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: