Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

I can show you that when it starts to rain, everything’s the same…

Βρέχει…  σιγά την είδηση, θα μου πεις. Τις περισσότερες φορές παραμένεις αδιάφορος στο ερέθισμα· μια στο τόσο κάτι σου κάνει κλικ και θυμάσαι εκείνη την ξαφνική μπόρα. Στην καρδιά της καρδιάς του κόσμου, με τα νέον φώτα να αστράφτουν παντού, η βροχή να πέφτει καταρρακτωδώς, κόσμος πολύς να τρέχει πανικόβλητος να προστατευθεί. Η ομπρέλα σου έχει σπάσει ήδη και ο Μ. σου λέει γελώντας «δεν είναι σαν να είμαστε μέσα σε ταινία καταστροφής;»  Γελάς κι εσύ δυνατά.

Το κλικ μου σήμερα ήταν αυτό:

Times Square – 1954

Times Square

To Chrysler Building αντικατοπτρίζεται σε μια λιμνούλα νερού, 42nd str., Απρίλιος 1954

Όμως κάποια στιγμή θα ξαναβγεί ο ήλιος και τότε θα στεγνώσουμε τα παπούτσια μας και θα τον αφήσουμε να μας ζεστάνει.

School Girls ~1953

Public Library ~1955

Τις φωτογραφίες τις τράβηξε ο Frank Oscar Larson , ερασιτέχνης φωτογράφος, τη δεκαετία του 1950 και ήταν κρυμμένες σε μια σοφίτα από το θάνατό του το 1964. Ο εγγονός του βρήκε τα αρνητικά, τις εμφάνισε και σήμερα εκτίθενται στο Queens Museum of Art.

Περισσότερες -όχι βροχερές- φωτοφραφίες εδώ

shortlink http://wp.me/pTiK1-6K4

Advertisements

10 responses to “I can show you that when it starts to rain, everything’s the same…

  1. Μαρία Μαΐου 18, 2012 στο 16:47

    Απίστευτο πόσο ίδια είναι η Νέα Υόρκη απο το ’50 έως σήμερα…και πώς έχει καταντήσει η Αθήνα.

    • Narrator Μαΐου 18, 2012 στο 17:25

      υποθέτω ότι αυτό το «ίδια» έχει να κάνει με τη γοητεία της
      για την Αθήνα και που είσαι ακόμα…

      • Μαρία Μαΐου 18, 2012 στο 17:39

        Ναι, πόσο ίδια και όμορφη είναι από τότε έως τώρα… σε αντίθεση με την Αθήνα, που σε συγκεκριμένα σημεία σου αποκαλύπτει πόσο όμορφη ήταν κάποτε. Εμένα, ναι, η Ν.Υ. μου φάνηκε γοητευτική από το πρώτο δευτερόλεπτο που πάτησα το πόδι μου, έως και τώρα. Είναι σχέση ‘you love it or you hate it’ άλλωστε, έτσι λένε…
        Το ‘ίδια’ το είπα γιατί παρατήρησα τα κτίρια, τα πεζοδρόμια, τους δρόμους στις φωτογραφίες. Δεν έχει αλλάξει τίποτα, μόνο τα αυτοκίνητα και τα ρούχα των ανθρώπων. Αντιθέτως, η Αθήνα από το ’50 μέχρι σήμερα έχει καταντήσει ένα έκτρωμα. Σίγουρα θα ανέμενε κανείς αλλαγές και εξέλιξη στην Αθήνα (η φτώχεια του ’50 ήταν απερίγραπτη) αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί την κάναμε έτσι.

  2. Narrator Μαΐου 18, 2012 στο 17:49

    «δεν καταλαβαίνω γιατί την κάναμε έτσι.»
    μα γιατί είμαστε αμόρφωτοι, για ποιον άλλο λόγο;

    Πριν μερικά χρόνια είχα πάει στην Πράγα (κουκλίστικη σαν να περπατάς μέσα σε παραμύθι), μου έκανε εντύπωση πόσο καλά διατηρημένα ήταν τα κτήρια -από ένα σωρό διαφορετικές εποχές και ρυθμούς-, πόσο είχε διατηρήσει το χρώμα της, παρόλο που υποτίθεται ότι την εξουσία την είχε ένα καθεστώς που δεν ενδιαφερόταν για τέτοια «λούστρα». Κατά τ’ άλλα τρώγανε βελανίδια…

    Κι εγώ λάτρεψα τη Νέα Υόρκη από το πρώτο δευτερόλεπτο που πάτησα το πόδι μου εκεί και τίποτα δεν μπόρεσε να μου αλλάξει τη γνώμη (όχι ότι μου συνέβη και κάποιο ευτράπελο δλδ). Αν εξαιρέσεις κάποια σημεία (financial district ας πούμε) όντως είναι όλα ίδια με τις φωτογραφίες του ’50. Μεγάλη γόησσα η πουτ*να.

  3. Αλεξης Τσιμπλας Μαΐου 19, 2012 στο 17:01

    den goustarw ka8olou dysh, alla an dialega mia poli auth 8a htan to Hamburg

    mpros stin New York einai san mia magisa mpros se mia pornh

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: