Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Monthly Archives: Ιουλίου 2012

Μικρές περιπλανήσεις

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

When life gives you lemons…

Paris

London

Istanbul

sour link  http://wp.me/pTiK1-6MB

Κλιμάκωση

Μερικές φορές το κάνεις  για να μη γίνεις ρεζίλι, σκέφτηκε ο Τζέρι, κι άλλες φορές το κάνεις επειδή δεν γίνεται η δουλειά σου αν δεν τα κάνεις πρώτα επάνω σου από το φόβο. Κι άλλες φορές, πάλι, πας για να θυμίσεις στον εαυτό σου ότι  η επιβίωση είναι κωλοφαρδία. Αλλά κυρίως πηγαίνεις επειδή πάνε οι άλλοι, για να φανείς άντρας κι επειδή για να ανήκεις πρέπει να μοιράζεσαι. Παλιά, ίσως, ο Τζέρι είχε πάει για ευγενέστερους λόγους. Για να γνωρίσει τον εαυτό του· το παιχνίδι του Χέμινγουεϊ. Για να δαμάσει το φόβο του. Επειδή στη μάχη,  όπως και στον έρωτα, η επιθυμία κλιμακώνεται. Όταν σου έχουν ρίξει με πολυβόλο, οι μεμονωμένες βολές δείχνουν αστείες. Όταν σ’ έχουν βομβαρδίσει, οι ριπές των πολυβόλων μοιάζουν γελοίες, αν όχι τίποτ’ άλλο, γιατί μια απλή σφαίρα αφήνει τα μυαλά σου στη θέση τους, ενώ μια οβίδα σ’ τα σκορπίζει. Και υπάρχει μια γαλήνη· τη θυμόταν. Σε κακές στιγμές στη ζωή του, που λεφτά, παιδιά, γυναίκες, όλα ήταν ένα χάος, υπήρχε μια αίσθηση γαλήνης που πήγαζε από τη συνειδητοποίηση ότι το να μένει ζωντανός ήταν η μοναδική του ευθύνη.
Τζον Λε Καρέ,  Ο Εντιμότατος Μαθητής

σελιδοδείκτης http://wp.me/pTiK1-6Mx

Πόλη γατομάνα

Ήταν παντού, όπου κι αν γύριζες το βλέμα σου. Δεσποζόμενες, αδέσποτες, καλοθρεμμένες και αδύνατες. Νωχελικές, σε απίστευτα άβολες στάσεις, χαλαρές ή σε εγρήγορση. Στα τζαμιά, στα παλαιοπωλεία, σε γκαλερί και σε δρόμους, σε νεκροταφεία και εκκλησίες, όλες φιλικές σε κερνάγανε ένα τρίψιμο στη γάμπα για το «καλώς όρισες».

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μια συμβουλή

«Μου επιτρέπεις να σου πω κάτι;» ξανάπε ο Μένκεν. «Μακρύτερες προτάσεις. Όταν εσείς της δημοσιογραφίας καταγίνεστε με το μυθιστόρημα, σ’ ό,τι γράφετε είστε σύντομοι. Σύντομες παράγραφοι, σύντομες προτάσεις, σύντομα κεφάλαια. Βλέπετε το κείμενο σαν στήλη σε εφημερίδα αντί από μια άκρη της σελίδας ως την άλλη. Έτσι ήταν και ο Χέμινγουεϊ. Προσπαθούσε πάντα να γράψει μυθιστορήματα στην πίσω μεριά ενός σπιρτόκουτου. Άσε το κείμενό σου να απλωθεί, κατά τη γνώμη μου».
Τζον Λε Καρέ, Ο Εντιμότατος Μαθητής

Αυτά ίσχυαν τότε που γράφτηκε το βιβλίο· τώρα όχι και τόσο. Ακολουθήστε την συμβουλή ανάποδα.

σελιδοδείκτης  http://wp.me/pTiK1-6M5

Ξυπόλητοι

Όταν ήμουν μικρή δεν έβαζα παπούτσια στα πόδια μου από τον Ιούνιο μέχρι το Σεπτέμβριο. Μάρμαρα, μωσαϊκά, χώματα και πέτρες δεν με πτοούσαν. Κι έδινα μάχη κάθε βράδυ με τη μαμά μου ή τη γιαγιά μου γιατί βαριόμουνα να τα πλύνω κι ας ήταν κατάμαυρα. Τώρα πια περπατάω ξυπόλητη μόνο μερικά βήματα. Και λατρεύω αυτόν τον πίνακα. Για τα βρώμικα πόδια των πιτσιρίκων. Που αν τα κοιτάξεις λίγη ώρα αισθάνεσαι το πετσί τους σαν να είναι δικό σου.

shortlink http://wp.me/pTiK1-6LX

Rue de Seine, Paris– 1948

Ένας σκανδαλιστικός -για τα ήθη του 1948- πίνακας εκτίθεται στη βιτρίνα της Γκαλερί Romi στη rue de Seine, στο Παρίσι. Ο φωτογράφος Robert Doisneau απαθανατίζει τις αντιδράσεις.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: