Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Fifty Shades of Shame

…on you for wasting time to read this crap

Εντάξει. Όλοι έχουμε τις ένοχες απολαύσεις μας, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι. Η δική μου είναι το chick lit. Ένας ψιλοπαρεξηγημένος όρος, μια μεγάλη συζήτηση στους κύκλους των βιβλιόφιλων που δεν θα τελειώσει ποτέ, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Κάθε άνοιξη λοιπόν, με το που μεγαλώνει η μέρα, ανοίγει ο καιρός, λουλούδια ανθίζουν, μέλισσες ζουζουνίζουν, διαβάζω τουλάχιστον ένα βιβλίο που ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Συνολικά καμιά δεκαπενταριά από τότε που άρχισα το εαρινό αυτό «τελετουργικό». Τα περισσότερα ήταν ομολογουμένως απλά καλούτσικα, με τις αδυναμίες τους, αλλά ευχάριστα με στοιχειώδη πλοκή και χαρακτήρες, επιτελούσαν τον σκοπό τους, όποιος κι αν ήταν αυτός. Με κανά δυο γούρλωνα τα μάτια από την αφέλεια και τα κλισέ. Άντε και με ένα ξετρελάθηκα. Όλα αυτά με χαλαρή διάθεση και πονηρό κλείσιμο του ματιού στον εαυτό. Και μετά μπήκε στη ζωή μας ο Christian Grey.

Την πρώτη φορά που αντιλήφθηκα το θόρυβο γύρω από το Fifty Shades of Grey ήταν διαθέσιμο μόνο ως ebook, οπότε όπως άνοιξα την σελίδα στην Amazon, έτσι την έκλεισα. Κι ενώ αργότερα ο θόρυβος μεγάλωνε, διάβασα κάπου ότι κυκλοφόρησαν και τα paperbacks.  Χωρίς να ξέρω τίποτα απολύτως πέραν του βασικού «μια φοιτήτρια γνωρίζει τον υπέρ-πλούσιο, υπέρ-επιτυχημένο επιχειρηματία Christian Grey, ο οποίος τυχνάνει να είναι και υπέρ-control freak», βάλε και το BDSM σεξ, αποφάσισα να δω γιατί τόσος ντόρος. Τα παρήγγειλα. Μέχρι να έρθουν, είχα μάθει ότι όλη η ιστορία είχε ξεκινήσει ως ένα online fan-fiction εμπνευσμένο από τη σειρά ταινιών Twilight και τον πρωταγωνιστή της Robert Pattinson. [insert manic laughter]

Μάντεψε ποιο από τα δύο είναι πιο ενδιαφέρον

Είναι σίγουρο ότι όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί λέξεων έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί για να περιγράψουν πόσο κακογραμμένη, αφελής, φλύαρη, γεμάτη χειρίστου είδους κλισέ και cheesy είναι η τριλογία Fifty Shades (ναι, τα διάβασα και τα τρία), κυρίως από ανθρώπους που  διάβασαν μόνο και μόνο για να  θάψουν με έξυπνο ή εξυπνακίστικο τρόπο.  Διαβάζοντας το πρώτο βιβλίο και έχοντας χάσει ήδη την υπομονή από πολύ νωρίς [σημ. ξεκινάει με την προφητική φράση «I scowl with frustration at myself in the mirror»], κράταγα σημειώσεις για μια «σοβαρή» κριτική. Γρήγορα κατάλαβα ότι κάτι τέτοιο ήταν μάταιο. Τρεις σκηνές σεκς ημερησίως, για ποιο λόγο τις περιγράφεις με ΑΚΡΙΒΩΣ τον ίδιο τρόπο; Θα μου πεις με πόσους διαφορετικούς τρόπους να πηδηχτούν δυο άνθρωποι πια; Περιγραφές ανέμπνευστες και μπανάλ  και σίγουρα τίποτα καινούργιο ή ενδιαφέρον για μας που είδαμε, ξέρω ‘γω, το «9½ Εβδομάδες» στα δεκατρία μας. Οπότε ακόμα κι αν θέλετε να το διαβάσετε για την «καύλα», σας προτείνω ένα οποιοδήποτε Άρλεκιν. Δεν έχω διαβάσει ποτέ, αλλά χειρότερο α π ο κ λ ε ί ε τ α ι  να είναι.

Δεν σημειώνω ποτέ πάνω στα βιβλία που διαβάζω, αν θέλω να μαρκάρω ένα απόσπασμα τσακίζω λίγο τη σελίδα άκρη άκρη ή χρησιμοποιώ αυτούς τους πολύχρωμους post-it σελιδοδείκτες. Διαβάζοντας το Fifty Shades υπογράμμιζα μανιωδώς με μολύβι (μην τρελαθούμε τελείως) όλα εκείνα τα σημεία που ήταν αδύνατο να μην κάνεις μορφασμούς, να γελάσεις, να απελπιστείς. Είναι γραμμένο ΟΛΟ στον ενεστώτα. Η μοναδική συνέπεια που έχουν οι χαρακτήρες είναι το ότι είναι συνεπέστατα ενοχλητικοί. Αν κάποια στιγμή κερδίσω το λότο και δεν έχω τι να κάνω πια με τον χρόνο μου, θα κάτσω να μετρήσω πόσες φορές αναφέρεται στις 1.625 σελίδες η φράση «his expression was unreadable». Περίπου άλλες τόσες αλλά θα ‘θελα να ξέρω ακριβώς.

Το σίγουρο είναι ότι μπορώ να καταλάβω ακριβώς την στιγμή της γέννεσης αυτής της ιστορίας.  Τη στιγμή που ξεκλέβεις 10 λεπτά από τη δουλειά, χαζεύεις μια φωτογραφία της φάτσας που (νομίζεις ότι) γουστάρεις περισσότερο από οτιδήποτε, και αφήνεις την φαντασία σου ελεύθερη να οπτικοποιήσει ότι θα ήθελες να του κάνεις και να σου κάνει. Χρήσιμη συμβουλή: δεν μοιράζεσαι με κανέναν αυτές τις φαντασιώσεις, τι κρατάς για τον  εαυτό σου, και ποτέ μα ποτέ δεν τις κάνεις «μυθιστόρημα», κυρίως γιατί ως επί το πλείστον αποτελούν ένα μάτσο εντελώς ασύνδετες μεταξύ τους καταστάσεις, που δεν πρόκειται να δέσουν ποτέ σε μια ιστορία με συνειρμό, ιδιαίτερα όταν δεν έχεις απολύτως κανένα συγγραφικό ταλέντο. Μπορεί να γίνεις κι εσύ υπερπλούσια, αλλά σίγουρα θα γίνεις και ρεζίλι. Αν δεν σε νοιάζει, πάσο, αλλά μην περιμένεις να σε πάρουμε και σοβαρά. Κι ενώ ακόμα προσπαθούσα να καταλάβω τι στο διάολο βρίσκουν ενδιαφέρον σε αυτή τη μάπα τόσα εκατομμύρια γυναίκες, το κύριο ερώτημα που με βασάνιζε ήταν που στο διάολο ήταν ο editor του εκδοτικού οίκου (τραγική ειρωνία το επάγγελμα της «φοιτήτριας» που στο μεταξύ πήρε πτυχίο και ο Christian της αγόρασε ένα δικό της οίκο για να παίζει). Μετά κατάλαβα. Αν δεν είχε γνωρίσει τόση επιτυχία το ebook, με σχεδόν μηδαμινό κόστος φαντάζομαι, δεν πιστεύω να είχε πληρώσει κανένας οίκος για δικαιώματα έκδοσης. Ας χρησιμοποιήσουμε κι αυτό το παράδειγμα για επιχειρηματολογήσουμε υπέρ του χάρτινου βιβλίου.

Φυσικά δεν έχουμε  τελειώσει με τον Grey. Ενώ έχει ακουστεί ήδη ότι θα γραφτεί και τέταρτο βιβλίο, μήνες τώρα όπου σταθείς κι όπου βρεθείς διαβάζεις και ακούς φήμες για το casting της αναπόφευκτης ταινίας. Σκάνδαλα με δηλώσεις του Bret Easton Ellis που για κάποιο λόγο είχε πάθει ψύχωση και θέλει σόνι και ντε να γράψει το σενάριο, ψηφοφορίες θαυμαστών για το ποιος πρέπει να υποδηθεί τον Christian Grey, διαψεύσεις, κόντρα δηλώσεις κι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Προσωπικά πιστεύω ότι μόνο με τον καλύτερο σεναριογράφο εν ζωή κι ίσως τον Ryan Gosling μπορεί να σωθεί η κατάσταση και να υπάρχει ένα μέτριο αλλά αξιοπρεπές αποτέλεσμα, αλλά αν η επιλογή ήταν δική μου, γιατί να μην υποδυθεί τον χαρακτήρα ο άνθρωπος που τον ενέπνευσε; Σίγουρα ο Robert Pattinson θα θέλει να βάλει ταφόπλακα στην καριέρα του τώρα που προσπαθεί σχεδόν επιτυχώς να πετάξει από πάνω του τον Κάλεν.

Ένα από τα πολύ λίγα καλά, ίσως το μοναδικό, αποτέλεσμα όλης αυτής της υστερίας είναι το παρακάτω viral βιντεάκι. Ένας εξαιρετικός μίμος του Morgan Freeman διαβάζει απόσπασμα από το βιβλίο και μοιράζεται τις σκέψεις του.

Fifty Shades of Grey, σελίδα 176: Perhaps in the morning this might not read like a bad joke. 

I WISH!

ΥΓ: ψιλοντρέπομαι που αναγκαστικά θα βάλω το ποστ στην κατηγορία «λογοτεχνία»

ΥΓ2: είδες τι χαζομαρούλα tribute έκανα με το τσάι twinings; να δω ποιος θα τα πιει τώρα δέκα φακελάκια.

ΥΓ3: για να καταλάβεις παρόλη την φιλολογία, πόσο βαθύτατα συντηριτικό είναι το fifty shades, ένα θα σου πω. Christian never delivers on this!!

shortlink http://wp.me/pTiK1-6O6

Advertisements

9 responses to “Fifty Shades of Shame

  1. DrAluca Σεπτεμβρίου 15, 2012 στο 21:58

    Καλα τους τα πες :v

    Χαμογελατε…

  2. αυτοτροφοδοτουμενος ιεχωβας Σεπτεμβρίου 15, 2012 στο 22:23

    xaxaxa
    πεστοκιετσι 🙂

      • αυτοτροφοδοτουμενος ιεχωβας Σεπτεμβρίου 16, 2012 στο 00:35

        αφου ρε κατα βαθος σ αρεσε ….
        ειδαλως γιατι διαβασες και τα 3 βιβλια 🙂
        ισως επειδη πληρουν την αδερ σαιντ του ιντελεκτουαλ γιορ σελφ …λεωγωτωρα
        η αναγκη του λασπολουτρου δλδ … με την καλη εννοια ε

        • Narrator Σεπτεμβρίου 16, 2012 στο 00:57

          μα παραδέχομαι ότι κάνω λασπόλουτρα κάθε άνοιξη, αφού!!
          αλήθεια δεν θα είχα πρόβλημα να το γράψω αν το διασκέδαζα -γι’ αυτό που είναι, πάντα.
          ήταν γελοία αλλά εθιστική χαζοϊστορία, κι εξάλλου τα είχα ήδη αγοράσει.

          Αν όντως γράφεις να μου τα στείλεις κι εγώ θα κάνω νέα κατηγορία «Αλεχάντρο» μόνο για πάρτη σου! 🙂

  3. αυτοτροφοδοτουμενος ιεχωβας Σεπτεμβρίου 16, 2012 στο 00:41

    γμτ ,θα σου στελνα και κατι δικα μου «λογοτεχνηματα:, αλλα τρεμω το χειρουργικο σκισιμο που θα ακολουθουσε 😆 κι ιδιαιτερα κανα υστερογραφο του τυπου :

    «ΥΓ: ψιλοντρέπομαι που αναγκαστικά θα βάλω το ποστ στην κατηγορία “λογοτεχνία”, αλλα δεν εχω ανοιξει ακομα κατηγορια αποριμματατεχνιας, οποτε προσωρινα το βαζω στα λογοτεχνικα

  4. katy Σεπτεμβρίου 17, 2012 στο 08:34

    Η δική μου ένοχη απόλαυση είναι οι αυτοβιογραφίες – βιογραφίες, ηθοποιών, τραγουδιστών και πάσης φύσεως καλλιτεχνών. Γελάω απίστευτα, με τις ανοησίες και τα ψέμματα που συνήθως γράφονται. 🙂

    Nα σας τρατάρω και κάτι…

    “Όταν καταγράφεις τα καλά πράγματα που ήθελες να κάνεις και αφήνεις απ’ έξω τα κακά πράγματα που έκανες, αυτό λέγεται αυτοβιογραφία”.

    Will Rogers (1879-1935), Αμερικανός ηθοποιός.

  5. Mary Σεπτεμβρίου 26, 2012 στο 23:18

    Θεα.
    Εγω ουτε καν ξοδεψα τα λεφτα μου σ’αυτο το σκουπιδι. Το κατεβασα και πονεσε ο εγκεφαλος μου απο την ηλιθιοτητα.

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: