Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Χωρίς τίτλο

Κάπου μέσα μου είχε δημιουργηθεί ένα κέλυφος, σκληρό όσο η πέτρα και αδιαπέραστο· μπορούσα να το αιστανθώ, κάτω από το δέρμα μου, λες και μπορούσα να το πιάσω. Ήταν ο πυρήνας της νέας μου ύπαρξης. Να βγώ από αυτό, να προσφέρω τον εαυτό μου σε κάποιον άλλον, σήμαινε να διακινδυνέψω ακόμα και τα λίγα που είχα καταφέρει να χτίσω, σήμαινε ότι αυτά τα δεκαέξι γράμματα του ονόματός μου θα τα έπαιρνε ο αέρας, σκορπίζοντάς τα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Εγώ που δεν ήξερα ακόμα ποιος είμαι, πως μπορούσα να ξεχάσω τον εαυτό μου τόσο σύντομα;

[…]

Εκεί, στο σκοτεινό δρόμο, το τσουχτερό κρύο με επανέφερε στα συγκαλά μου: ένιωθα παράλογα ενοχλημένος, ήθελα να τρέξω, να εξαφανιστώ πάλι στη μοναξιά μου, η οποία τώρα έμοιαζε εξίσου προβληματική και άνετη, σαν μια αρρώστια που δεν απειλεί τη ζωή σου. Τώρα και μόνο η σκέψη του πιο ισχνού δεσμού ανάμεσα σε μένα και αυτή τη νεαρή γυναίκα με γέμιζε τρόμο. Πως μπόρεσα να υποκύψω τόσο εύκολα στον πειρασμό; Πρέπει να ήταν το αλκοόλ.  Ξαφνικά αρρώστησα με την ιδέα αυτής της άγνωστης παρουσίας δίπλα  μου, να απαιτεί ζεστασιά και φροντίδα.  Θα έπρεπε να ενδιαφερθώ για μια άλλη ζωή με όλες τις ασημαντότητές της, να προσποιηθώ ότι ανησυχώ για έναν άνθρωπο που δεν μου ήταν τίποτα, να μοιραστώ τις ανησυχίες μου  και να συμφωνήσω να χαμηλώσω το βλέμμα μου για να συναντήσω το δικό της. Πάνω απ’ όλα θα έπρεπε ν’ ακούσω – ν’ ακούσω την ιστορία κάποιας άλλης, να συμπάσχω, να σκέφτομαι τα αισθήματά της, να συρθώ σε συμφορές που δεν είναι δικές μου και να είμαι αυτός που θα προσφέρει ανακούφιση· να έχω μπροστά μου αυτό το πρόσωπο κάθε μέρα, να ικετεύει για κατανόηση, λύπηση, βοήθεια· να μου υπόσχεται χαρές που δεν ζήτησα, στοργή που δεν θέλω να δώσω. Να βλέπω το χρόνο μου να συγχωνεύται, την πλήξη μου να γίνεται ένα, με τη δική της· να μυρίζω τη μυρωδιά της πάνω στα ρούχα μου, να ξεχωρίζω τη σιλουέτα της στο δρόμο· να κοιμάμαι στο κρεβάτι της και να ξυπνάω κάθε πρωί, πάντα πρώτος, μόνος στο γκρίζο φως, περιμένοντας ακόμα μια ατελείωτη μέρα να ξεκινήσει – για να την περάσω μαζί της, να τραβηχτώ από τη σιωπή μου με βία και να την κρατήσω στην καρδιά μου μέχρι το βράδυ, μέχρι τη στιγμή που το σκοτάδι θα επιστρέψει για να πνίξει τις μοναξιές, τη δική μου και τη δική της. Η ιδέα μου ήταν απεχθής. Με απωθούσε που όλοι γύρω μου προσκωλλόνταν τόσο πεισματικά στη ζωή, η ιδέα ότι ξαναγεννιόντουσαν κάτω από τα ερείπια, ξαναχτίζοντας αμέσως ότι είχαν ισοπεδώσει οι βόμβες, αιχμάλωτοι της πηγής της ανθρώπινης φυλής, της ασίγαστης επιθυμίας να ξαναζήσουν.

ερασιτεχνική και άτεχνη μετάφραση:

Diego Marani, New Finnish Grammar

από τα πιο ωραία βιβλία που έχω διαβάσει τελευταία.

σελιδοδείκτης http://wp.me/pTiK1-6OA

Advertisements

2 responses to “Χωρίς τίτλο

  1. πελατης με αποριες Σεπτεμβρίου 24, 2012 στο 00:02

    κοπελια δεν εχει μαιηλ το μπλογκ ?

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: