Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Monthly Archives: Οκτώβριος 2012

Το Παιδί του Ξένου

Τι είναι αυτό που κάνει ένα βιβλίο σπουδαίο;  Τελείωσα το «The Stranger’s Child» του Alan Hollinghurst πριν μια ώρα ακριβώς. Το αγκάλιασα πριν το αφήσω δίπλα μου και ακόμα αισθάνομαι ταχυκαρδία κι ένα σφίξιμο στο στομάχι · έχω ακόμα μια αίσθηση αναστάτωσης και απώλειας. Στο δικό μου το βιβλίο, αυτό είναι που κάνει ένα βιβλίο σπουδαίο.

Γράφει στο οπισθόφυλλο: Το καλοκαίρι του 1913 ο George Sawle φέρνει τον φίλο του από το Caimbridge Cecil Valance, ένα χαρισματικό νεαρό ποιητή να επισκευθεί την οικογένειά του. Γεμάτο οικειότητες και συγχύσεις, το Σαββατοκύριακο αυτό θα συνδέσει τις 2 οικογένειες για πάντα, αλλά το μεγαλύτερο αντίκτυπο θα το έχει στη ζωή της 16χρονης αδελφής του George, Daphne. Καθώς οι δεκαετίες περνούν οι Daphne και οι οικείοι της υπομένουν εντυπωσιακές αλλαγές σε περιουσία και περιστάσεις, μυστικά φανερώνονται ή κρύβονται και τα γεγονότα εκείνου του μακρινού καλοκαιριού γίνονται κομμάτι μιας μυθικής ιστορίας, η οποία ερμηνεύεται διαφορετικά από κάθε διαδοχική γενιά.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

22.11.63

Δεν είχε τύχει να διαβάσω ποτέ Stephen King. Τον αγαπούσα για τη διάσημη ατάκα του («Με ρωτάνε πως μπορώ και γράφω τόσο φρικιαστικά πράγματα. Έχω την καρδιά ενός μικρού παιδιού… Την κρατάω σε ένα βαζάκι, πάνω στο γραφείο μου.») Μου άρεσαν πολλές ταινίες που βασίζονται στα βιβλία του και τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί και να έχω διαβάσει κανένα διήγημα του σε συλλογή με ιστορίες τρόμου, που πια το έχω ξεχάσει εντελώς. Πριν λίγες μέρες είχα πέντε λεπτά να «σκοτώσω» για να μην περιμένω στην αποβάθρα, και μπήκα να χαζέψω στο news stand/ περίπτερο του μετρό στη  Πλακεντία. Τίποτα ενδιαφέρον στον πάγκο με τις εφημερίδες και έτσι προχώρησα μηχανικά στα βιβλία.  Μια ημερομηνία, το όνομα του συγγραφέα και από κάτω το πρωτοσέλιδο μια ελληνικής εφημερίδας πληροφορεί για την δολοφονία του Κένεντι. Το τράβηξα αμέσως από το ράφι και χωρίς δεύτερη σκέψη κατευθύνθηκα στο ταμείο.

Μια τρύπα στον χωροχρόνο (μια «κουνελότρυπα» όπως στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων) οδηγεί σε μια συγκεκριμένη στιγμή στο 1958. Μετά από παρότρηση του φίλου του Αλ, ο καθηγητής Jake Epping  αποφασίζει να γυρίσει στο παρελθόν και να προσπαθήσει να αλλάξει το μέλλον. Έχει τους προσωπικούς του λόγους. Όμως το πραγματικό σχέδιο είναι ακόμα πιο φιλόδοξο. Δεν θα αλλάξει την τύχη ενός μόνο ανθρώπου, αλλά του κόσμου όλου αποτρέποντας την δολοφονία του Κένεντι.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

FILMography

Μια στο τόσο κάποιος έχει μια φανταστική ιδέα και την πραγματοποιεί με εκπληκτικά αποτελέσματα. Κάποια στιγμή ένας φίλος ή γνωστός το ανακαλύπτει και το διαδίδει. Μέσα σε λίγες ώρες παίρνει τη μορφή χιονοστιβάδας. Έτσι και πριν λίγες μέρες με το tumblr FILMography του Christopher Moloney.  Ο Christopher βρίσκει τοποθεσίες που έχουν γυριστεί γνωστές ταινίες – στη Νέα Υόρκη και αλλού-  κρατάει ένα ασπρόμαυρο στιγμιότυπο και μπερδεύει πραγματικότητα και φιξιόν με υπέροχα αποτελέσματα.

Ήμουν κι εγώ έτοιμη να κάνω ένα ποστ, διαλέγοντας τις αγαπημένες μου φωτογραφίες. Πρώτα όμως του έστειλα ένα μήνυμα ζητώντας, με το θράσος που με χαρακτηρίζει, να φωτογραφήσει και τις δικές μου αγαπημένες γωνίες (ταινίες) στο Μανχάταν. Μου απάντησε μέσα σε πέντε λεπτά με ένα πολύ χαριτωμένο και γλυκό μήνυμα. Κι έτσι αποφάσισα να περιμένω. Σήμερα βρήκα στο inbox μου ένα ακόμα: «posted» κι ένα κλείσιμο του ματιού. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

A Dream Within A Dream

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου!
Και τώρα που χωρίζουμε,
Άφησε να σου πω –
Ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ’ όνειρο
Είναι αλήθεια, όπως το ‘λεγες·
Αν, όμως, η ελπίδα πέταξε
Μες σε μια νύχτα ή σε μια μέρα,
Μες σ’ ένα όραμα ή μες το τίποτα,
Είναι γι’ αυτό λιγότερο χαμένη;
Όλα όσα βλέπουμε ή ό,τι φαινόμαστε
Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ένα χαμόγελο για να θυμάσαι

we had goldfish and they circled around and around
in the bowl on the table near the heavy drapes
covering the picture window and
my mother, always smiling, wanting us all
to be happy, told me, ‘be happy Henry!’
and she was right: it’s better to be happy if you
can
but my father continued to beat her and me several times a week while
raging inside his 6-foot-two frame because he couldn’t
understand what was attacking him from within.

my mother, poor fish,
wanting to be happy, beaten two or three times a
week, telling me to be happy: ‘Henry, smile!
why don’t you ever smile?’

and then she would smile, to show me how, and it was the
saddest smile I ever saw

one day the goldfish died, all five of them,
they floated on the water, on their sides, their
eyes still open,
and when my father got home he threw them to the cat
there on the kitchen floor and we watched as my mother
smiled

~Charles Bukowski

Ο πίνακας είναι του John White Alexander

http://wp.me/pTiK1-6PV

Graffiti: Art Nouveau style mural

16 συνεχόμενες μέρες, από το ξημέρωμα ως το σούρουπο, 5 αποφασισμένοι καλλιτέχνες, 500 σπρέυ και 50 χρώματα.  Ο Alphonse Mucha για έμπνευση και ένας τοίχος στο Μόντρεαλ. Ιδού το αποτέλεσμα:

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

The Tokyo Story – part Two

– in which aristocracy and most members of the Fiennes clan are introduced

From: Beverly Droopsworth, Lord Houndstooth of Surrey (known as «Bingo» to friends)

To: R. N. Fiennes, Commoner

I say! Word is that you have a small, strange-looking, hairy, eldest son who answers to the description of my long-lost, firts-born sprout! I have just one for you: is he uncommonly good at polo? For if he is, I think he is my offspring, and I demand you to hand the boy over to me fortwith, because my polo team is presently one member short, and a Royal match is pending.

Long Live the Queen!

Beverly Droopsworth, Lord Hooundstooth of Surrey (known as «Bingo» to friends)

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

18ες Νύχτες Πρεμιέρας

– εμείς δεν είμεθα επαγγελματίες και δεν χρειάζεται να προσθέσουμε και τον χορηγό 😛

Η αλήθεια είναι πως έχει καταντήσει λίγο ψυχαναγκασμός. Αγορά κάρτας την πρώτη μέρα, ξεψάχνισμα του προγράμματος μόλις κυκλοφορήσει, στήσιμο στις ουρές με τις ώρες για ένα εισιτήριο. Μετράς τρυπούλες στην κάρτα και χαρτοπόλεμο στο πάτωμα. Αλλά πάνω από όλα, αγαπάμε τους ψυχαναγκασμούς μας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: