Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

22.11.63

Δεν είχε τύχει να διαβάσω ποτέ Stephen King. Τον αγαπούσα για τη διάσημη ατάκα του («Με ρωτάνε πως μπορώ και γράφω τόσο φρικιαστικά πράγματα. Έχω την καρδιά ενός μικρού παιδιού… Την κρατάω σε ένα βαζάκι, πάνω στο γραφείο μου.») Μου άρεσαν πολλές ταινίες που βασίζονται στα βιβλία του και τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί και να έχω διαβάσει κανένα διήγημα του σε συλλογή με ιστορίες τρόμου, που πια το έχω ξεχάσει εντελώς. Πριν λίγες μέρες είχα πέντε λεπτά να «σκοτώσω» για να μην περιμένω στην αποβάθρα, και μπήκα να χαζέψω στο news stand/ περίπτερο του μετρό στη  Πλακεντία. Τίποτα ενδιαφέρον στον πάγκο με τις εφημερίδες και έτσι προχώρησα μηχανικά στα βιβλία.  Μια ημερομηνία, το όνομα του συγγραφέα και από κάτω το πρωτοσέλιδο μια ελληνικής εφημερίδας πληροφορεί για την δολοφονία του Κένεντι. Το τράβηξα αμέσως από το ράφι και χωρίς δεύτερη σκέψη κατευθύνθηκα στο ταμείο.

Μια τρύπα στον χωροχρόνο (μια «κουνελότρυπα» όπως στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων) οδηγεί σε μια συγκεκριμένη στιγμή στο 1958. Μετά από παρότρηση του φίλου του Αλ, ο καθηγητής Jake Epping  αποφασίζει να γυρίσει στο παρελθόν και να προσπαθήσει να αλλάξει το μέλλον. Έχει τους προσωπικούς του λόγους. Όμως το πραγματικό σχέδιο είναι ακόμα πιο φιλόδοξο. Δεν θα αλλάξει την τύχη ενός μόνο ανθρώπου, αλλά του κόσμου όλου αποτρέποντας την δολοφονία του Κένεντι.

Είναι πραγματικά εκπληκτικό πόσο εύκολο κάνει ο King για τον αναγνώστη αυτό το leap of faith που απαιτείται για να πιστέψεις σε ένα ταξίδι στο χρόνο και να αντιμετωπίσεις την ιστορία ως κάτι απόλυτα ρεαλιστικό, θέτοντας σαφείς κανόνες από την αρχή. Δημιουργεί χαρακτήρες για τους οποίους νοιάζεσαι. Κι εκεί που διαβάζεις λέξεις ξαφνικά τα χρώματα αλλάζουν, οι γεύσεις γίνονται πιο έντονες, οι μυρωδιές πιο όμορφες και το κινητό τηλέφωνο είναι κάτι εντελώς άχρηστο. Τα αυτοκίνητα είναι μεγάλα, τα κορίτσια φοράνε φουρό,τα drive-in προβάλουν το Vertigo και οι πόρτες των σπιτιών μένουν ξεκλείδωτες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλα είναι ρόδινα. Η βία και η αθλιότητα υπάρχουν παντού, αλλά ο μεγαλύτερος εχθρός είναι το ίδιο το παρελθόν που δεν ΘΕΛΕΙ να αλλάξει.

«Οι ποιητές μπορούν να σκοτώσουν τον κόσμο ολάκερο για χάρη της αγάπης, αλλά κάτι συνηθισμένα ανθρωπάκια σαν εμένα δεν μπορούν να το κάνουν»

Τι είναι τυχαίο και τι όχι; Πόσο ρευστή είναι η πραγματικότητα και τι την επηρεάζει; Πόσο δύσκολες είναι οι αποφάσεις όταν αγαπάς πραγματικά; Και πια είναι τελικά η υπέρτατη θυσία;  Μπορεί ένας μόνο άνθρωπος ν’ αλλάξει την ιστορία και με ποιον τρόπο; Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Ο καθηγητής Epping, ο Κένεντι ή ο ίδιος ο Χάρβεϊ Λη Όσβαλντ; Προς τα που θα γύρει η πλάστιγγα που (θέλουμε να πιστεύουμε ότι) κρατάει τις ισσοροπίες στον κόσμο; «Ένας στοχασμός πάνω στη μνήμη, την αγάπη, την απώλεια, την ελεύθερη βούληση και την αναγκαιότητα» όπως έγραψε και ο Errol Morris στους New York Times.

Τις τελευταίες 150 σελίδες τις ρούφηξα. Διάβαζα στο κρεβάτι, καθιστή από την ένταση. Έχασα την αίσθηση του χρόνου. Ξέχασα να κάνω μπάνιο, ξέχασα να φάω, σχεδόν ξέχασα να κοιμηθώ. Κι όταν έκλεισα το βιβλίο ευχόμουν να ήξερα να χορεύω lindy hop.

σελιδοδείκτης http://wp.me/pTiK1-6Qb

Advertisements

One response to “22.11.63

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: