Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Monthly Archives: Νοέμβριος 2012

Vanitas vanitatum et omnia …

πηγή: Savage Chickens

short link http://wp.me/pTiK1-6RP

Why don’t you dance?

Στην κουζίνα, έβαλε ακόμη ένα ποτό και κοίταξε την επίπλωση της κρεβατοκάμαρας στην μπροστινή αυλή του. Το στρώμα ήταν γυμνό και τα ριγέ χρωματιστά σεντόνια βρίσκονταν ακουμπισμένα δίπλα σε δύο μαξιλάρια, στη σιφονιέρα. Έξω από αυτή τη διαφορά, όλα έμοιαζαν πάνω κάτω όπως ήταν στην κρεβατοκάμαρα – κομοδίνο και πορτατίφ απ’ τη δική του μεριά του κρεβατιού, κομοδίνο και πορτατίφ απ’ τη δική της.
Η δική του πλευρά, η δική της πλευρά.
Αυτό σκεφτόταν ρουφώντας το ουίσκι του.
Η σιφονιέρα βρισκόταν κάνα δυο μέτρα απ’ το πόδι του κρεβατιού. Το πρωί είχε αδειάσει τα συρτάρια μέσα σε κούτες, κι είχε αφήσει τις κούτες στην τραπεζαρία. Δίπλα στη σιφονιέρα υπήρχε μια φορητή θερμάστρα. Μια καλαμένια καρέκλα με διακοσμητικό μαξιλάρι στεκόταν στο πόδι του κρεβατιού. Τα αστραφτερά αλουμινένια έπιπλα της κουζίνας ήταν τοποθετημένα στο μικρό δρομάκι δίπλα στην αυλή. Μια κίτρινη μουσελίνα, υπερβολικά μεγάλη, δώρο, σκέπαζε το τραπέζι και κρεμόταν στο πλάι. Πάνω στο τραπέζι υπήρχε μια γλάστρα με φτέρη, κι ακόμη, ένα κουτί ασημένια μαχαιροπήρουνα κι ένα πικάπ, δώρα κι αυτά. Μια μεγάλη συσκευή τηλεόρασης-έπιπλο ακουμπούσε πάνω σ’ ένα χαμηλό τραπεζάκι, και κάνα δυο μέτρα πιο πέρα βρισκόταν ένας καναπές, μια καρέκλα κι ένα λαμπατέρ. Το γραφείο ήταν στριμωγμένο μπροστά στην πόρτα του γκαράζ. Πάνω στο γραφείο υπήρχαν μερικά σκεύη, κι επίσης ένα ρολόι τοίχο και δύο κορνιζαρισμένες αφίσες. Στο μικρό δρομάκι υπήρχε ακόμα μια κούτα με φλιτζάνια, ποτήρια και πιάτα, το καθένα τους τυλιγμένο σε εφημερίδες. Εκείνο το πρωί είχε ξεκαθαρίσει τα ντουλάπια, κι εκτός απ’ τις τρεις κούπες στην τραπεζαρία, όλα τα πράγματα βρίσκονταν έξω από το σπίτι. Είχε τραβήξει μια μπαλαντέζα ως έξω και τα πάντα ήταν συνδεδεμένα στο ρεύμα. Όλα δούλευαν, καμιά διαφορά απ’ ό,τι όταν ήταν μέσα στο σπίτι.
Κάπου κάπου, ένα αμάξι έκοβε ταχύτητα, κι οι άνθρωποι γύριζαν να κοιτάξουν. Μα κανείς δεν σταματούσε.
Είχε την εντύπωση πως ούτε κι αυτός θα σταματούσε. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Σκόρπια

Ι.

Στο βιβλίο που σύντομα τελειώνω, ο Τζούλιαν Μπαρνς γράφει για την αγάπη και την ιστορία. «Η ιστορία του κόσμου γίνεται βάναυσα αυτάρεσκη χωρίς την αγάπη. Η αγάπη δεν θα αλλάξει την ιστορία του κόσμου αλλά θα κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό: θα μας μάθει να σηκώνουμε ανάστημα στην ιστορία, να αγνοούμε το αλαζονικό βάδισμά της. Δεν δέχομαι τους όρους σου, λέει· συγγνώμη δεν με εντυπωσιάζεις. Φυσικά δεν αγαπάμε για να βοηθήσουμε τον κόσμο να λύσει τα προβλήματα με το εγώ του· αλλά είναι ένα από τα πιο σίγουρα αποτελέσματα της αγάπης. Δεν μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο, αλλά σε κινητοποιεί.»  Μπορεί να περπατάω λάθος δρόμους, αλλά στις περιπλανήσεις μου δεν συναντώ ανθρώπους που να αξίζουν την αγάπη αυτή. Συναντάω ανθρώπους βιαστικούς (να προλάβουν τι;), αγενείς, χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον για το συνάνθρωπό τους. Κάποιοι κάναν παρατήρηση στην κοπέλα που βιάστηκε να ανέβει στο λεωφορείο πριν κατέβουν οι επιβάτες και αυτή γύρισε και τους έβρισε. «Μιλάς κι από πάνω;» της είπα καθώς την προσπέρασα. Ευτυχώς δεν μου απάντησε, γιατί όταν κάθησα στη θέση μου, έσφιξα τις γροθιές μου μισοτρομαγμένη από τη β ί α που αισθανόμουν μέσα μου και έφτασε να γίνει εικόνα. Είναι μέρες που προσπαθείς με αγωνία να κρατήσεις το κεφάλι σου λίγο πιο ψηλά από όλα όσα σε πνίγουν. Και είναι πάντα τα μικρά αυτά που σε σπρώχνουν στον πάτο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Don McCullin: Shaped By War

Ένας χρόνος και κάτι έχει περάσει. Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι ήταν μια εμπειρία που έπρεπε να μοιραστώ. Όμως μέχρι τώρα δεν μπορούσα να πείσω τον εαυτό μου να κάτσει να γράψει κυρίως γιατί δεν άντεχα να επιστρέψω σε αυτές τις εικόνες.

Πάντα είχα απορία τι μπορεί να εκθέτει κανείς σε ένα πολεμικό μουσείο. Η σχολική επίσκεψη στο δικό μας έχει διαγραφεί εντελώς από τη μνήμη μου.  Τα αεροπλάνα στο προαύλιο ακόμα μου φαίνονται ψεύτικα κάθε φορά που περνάω από τη Βασ. Σοφίας και τα βλέπω. Τι ενδιαφέρον μπορεί να δει κανείς σε ένα πολεμικό μουσείο;

Λονδίνο, Οκτώβριος 2011, σταθμός μετρό. Πέφτει το μάτι μου σε μια αφίσα που διαφημίζει μια έκθεση φωτογραφίας στο Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο*. Κάτι διαβάζω λάθος, νομίζω ότι αφορά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αποφασίζω να βρω χρόνο να πάω. Άσχημο πράγμα να είσαι απροετοίμαστος… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μεσάνυχτα στον κήπο του Καλού και του Κακού

Μπορεί το FILMography να είναι μια από τις πιο εξαιρετικές ιδέες του tumblr, αλλά εγώ αν είχα τον τρόπο (βλέπε χρήμα) αυτό θα ήθελα να κάνω.

*SIGH*

ΠΗΓΗ

http://wp.me/pTiK1-6R3

Moby Dick: Big Read

Το ‘Moby Dick’ είναι ένα  Μεγάλο Αμερικανικό μυθιστόρημα. Αλλά είναι, επίσης, το μεγάλo αδιάβαστο αμερικανικό μυθιστόρημα. Ο Herman Melville δημιούργησε ένα μοναδικό έργο τέχνης, μια πραγματική δύναμη της φύσης, που διαδραματίζεται σε έναν αιώνα που αμφισβητούνται όλα τα δόγματα πίστης που διατηρούνταν έως τότε. Το βιβλίο του Melville ξεπερνά κάθε προσδοκία ενός λογοτεχνικού έργου. Πετάγεται από το εξώφυλλο με το τεράστιο μέγεθος του αντικειμένου του -σαν μια μεγάλη Λευκή Φάλαινα να περιέχεται η ίδια μέσα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

prim scholar and perfervid lover

They are alike, prim scholar and perfervid lover:
When comes the season of decay, they both decide
Upon sweet, husky cats to be the household pride;
Cats choose, like them, to sit, and like them, shudder.

Like partisans of carnal dalliance and science,
They search for silence and the shadowings of dread;
Hell well might harness them as horses for the dead,
If it could bend their native proudness in compliance.

In reverie they emulate the noble mood
Of giant sphinxes stretched in depths of solitude
Who seem to slumber in a never-ending dream;

Within their fertile loins a sparkling magic lies;
Finer than any sand are dusts of gold that gleam,
Vague starpoints, in the mystic iris of their eyes.

~Charles Baudelaire
κοντή ουρά http://wp.me/pTiK1-6QJ
Αρέσει σε %d bloggers: