Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Σκόρπια

Ι.

Στο βιβλίο που σύντομα τελειώνω, ο Τζούλιαν Μπαρνς γράφει για την αγάπη και την ιστορία. «Η ιστορία του κόσμου γίνεται βάναυσα αυτάρεσκη χωρίς την αγάπη. Η αγάπη δεν θα αλλάξει την ιστορία του κόσμου αλλά θα κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό: θα μας μάθει να σηκώνουμε ανάστημα στην ιστορία, να αγνοούμε το αλαζονικό βάδισμά της. Δεν δέχομαι τους όρους σου, λέει· συγγνώμη δεν με εντυπωσιάζεις. Φυσικά δεν αγαπάμε για να βοηθήσουμε τον κόσμο να λύσει τα προβλήματα με το εγώ του· αλλά είναι ένα από τα πιο σίγουρα αποτελέσματα της αγάπης. Δεν μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο, αλλά σε κινητοποιεί.»  Μπορεί να περπατάω λάθος δρόμους, αλλά στις περιπλανήσεις μου δεν συναντώ ανθρώπους που να αξίζουν την αγάπη αυτή. Συναντάω ανθρώπους βιαστικούς (να προλάβουν τι;), αγενείς, χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον για το συνάνθρωπό τους. Κάποιοι κάναν παρατήρηση στην κοπέλα που βιάστηκε να ανέβει στο λεωφορείο πριν κατέβουν οι επιβάτες και αυτή γύρισε και τους έβρισε. «Μιλάς κι από πάνω;» της είπα καθώς την προσπέρασα. Ευτυχώς δεν μου απάντησε, γιατί όταν κάθησα στη θέση μου, έσφιξα τις γροθιές μου μισοτρομαγμένη από τη β ί α που αισθανόμουν μέσα μου και έφτασε να γίνει εικόνα. Είναι μέρες που προσπαθείς με αγωνία να κρατήσεις το κεφάλι σου λίγο πιο ψηλά από όλα όσα σε πνίγουν. Και είναι πάντα τα μικρά αυτά που σε σπρώχνουν στον πάτο.

ΙΙ.

Τις προάλλες διαφωνούσα με ένα φίλο μου για μια ταινία. Έγραφε (συντομεύω, διαβάστε ολόκληρο το κείμενο αν θέλετε) ότι το ασπρόμαυρο φίλτρο, η οπερατική κινηματογράφηση και ο εικαστικός λυρισμός των σκηνών του ‘παρελθόντος’ σε κάνουν να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη και τελικά αμφισβητείς αν ο σκηνοθέτης αισθάνεται αποστροφή ή δέος προς τα δρώμενα. Την προηγούμενη Κυριακή, είδα πρώτη φορά το American History X σε κινηματογραφική αίθουσα. Φεύγοντας αισθανόμουν (όπως σε όλες τις προηγούμενες θεάσεις) ότι κουβαλάω το βάρος όλου του κόσμου μέσα μου. Και είδα καθαρά πόσο λάθος κάνει ο φίλος.  Δεν θέλει να επηρεάσει ‘συγχυσμένους’ ανθρώπους ο Kaye.  Απευθύνεται σε αυτούς  με τη στοιχειώδη κοινωνική ευαισθησία και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. «Κοίτα ΠΟΣΟ ελκυστική είναι η ρητορεία τους. Κοίτα πόσο εύκολα μπορούν να σε πείσουν με τα επιχειρήματά τους. Θα πουν πάντα αυτό που θέλει να ακούσει ο άλλος για να ανακουφιστεί, έστω προσωρινά. Ο ανθρωπισμός σου δεν φτάνει για να τους νικήσεις. Πρέπει να προσέξεις πολύ και να διαλέξεις σοβαρά τα όπλα σου εναντίον τους. Μην τους προσπερνάς, απλώς θεωρώντας τους μια γραφική συμμορία κι ας είναι ακριβώς αυτό.» Τέλος πάντων αυτό είναι ένα από τα πράγματα που σκέφτηκα εγώ και είναι ένα επίκαιρο και καίριο μήνυμα. Ήθελα να το πω στον Γιάννη.

ΙΙΙ.

Στο υπόγειο πέρασμα από τον προαστιακό προς το μετρό στη Δ. Πλακεντίας κάποιες φορές είναι ένας νεαρός που παίζει βιολί.  Έχει πάντα κλειστά τα μάτια του, κι έχω αναρωτηθεί αν όταν τ’ ανοίγει βλέπει. Μερικές φορές νομίζω ότι παίζει καλά, άλλες πάλι μου φαίνεται ότι παίζει μέτρια. Η θήκη του βιολιού του έχει πάντα χρήματα και όχι μόνο κέρματα. Θέλω πολύ μια φορά να κάτσω, κι όταν τελειώσει να πάω να τον ρωτήσω την ιστορία του.

IV.

Σκέφτομαι μήπως ήμουν άδικη με τους ανθρώπους πιο πάνω. Κάποιοι από σας που διαβάζετε σίγουρα θα έχετε ένα σωρό ανάποδα παραδείγματα. Κι εμένα τις προηγούμενες μέρες αρκετοί άνθρωποι με εξέπληξαν με το  ενδιαφέρον τους για κάτι φαινομενικά ασήμαντο.  «Ίσως η αγάπη είναι απαραίτητη ακριβώς επειδή είναι περιττή».

http://wp.me/pTiK1-6RA

Advertisements

2 responses to “Σκόρπια

  1. cyberwhispers Νοέμβριος 23, 2012 στο 22:33

    Ι. όλοι οι άνθρωποι αξίζουν αυτή την αγάπη, άλλωστε κι εμείς περαστικοί δεν είμαστε στα μάτια των άλλων;. ΙΙ. το American History X είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες, μου δίνει την ελπίδα πως οι άνθρωποι αλλάζουν όταν θελήσουν και μάλιστα προς το καλύτερο. ΙΙΙ. θα μου κινούσε κι εμένα το ενδιαφέρον ο νεαρός με το βιολί, είμαι σίγουρη ότι θα έχει πολλά να σου πει! IV. δεν νομίζω να ήσουν άδικη, απλά αληθινή. (υπέροχο το τραγούδι…) καλό βράδυ σου εύχομαι 🙂

  2. messed up Νοέμβριος 25, 2012 στο 11:08

    το american history x πάντα με έκανε να απελπίζομαι…. γιατί είναι εύκολο να μπλεχτεί κανείς στη ρητορία τους, στις εύκολες λύσεις τους, γιατί ο άνθρωπος είναι φύσει τεμπέλης και θέλει πολλή προσπάθεια για να αγαπήσεις κάποιον, είναι, όμως, τόσο εύκολο να μισήσεις. και τελικά δεν ξεφεύγεις από τη βία τους, σε κυνηγάει παντού…

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: