Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Distant Rain

suburbia_dist-rain-ball_web

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι συμβαίνει σε όλα τα ποιήματα που γράφουν οι άνθρωποι; Τα ποιήματα που δεν αφήνουν ποτέ κανέναν να διαβάσει; Ίσως είναι πολύ ιδιωτικά και προσωπικά. Ίσως δεν είναι αρκετά καλά. Ίσως η προοπτική της έκφρασης από καρδιάς να φαντάζει αδέξια, ρηχή, ανόητη, ξιπασμένη, ζαχαρένια, μη αυθεντική, συναισθηματική, κοινότυπη, βαρετή, παραδουλευμένη, δυσνόητη, άσκοπη ή απλά αμήχανη, και αυτό είναι αρκετός λόγος για κάθε φιλόδοξο ποιητή να κρύψει τη δουλειά του από το κοινό για πάντα.

Φυσικά, πολλά από τα ποιήματα καταστρέφονται αμέσως. Καίγονται, κομματιάζονται, πετώνται στην λεκάνη της τουαλέτας. Μερικές φορές διπλώνονται σε μικρά τετραγωνάκια και σφηνώνονται στη γωνία ενός ασταθούς επίπλου. Άλλες κρύβονται πίσω από ένα χαλαρό τούβλο, ή πίσω από μια υδρορροή ή σφραγίζονται στο πίσω μέρος ενός ρολογιού, ή τοποθετούνται ανάμεσα στις σελίδες ενός αδιευκρίνιστου βιβλίου που πιθανότατα δεν θα ανοιχτεί ποτέ. Κάποιος μπορεί να τα βρει μια μέρα, αλλά μάλλον όχι. Η αλήθεια είναι ότι η αδιάβαστη αυτή ποίηση θα παραμείνει για πάντα ακριβώς αυτό (αδιάβαστη), καταδικασμένη να ενωθεί με ένα τεράστιο αόρατο ποτάμι απόβλητων που ρέει μακριά από τα προάστια. Ε, σχεδόν πάντα!

Σε σπάνιες περιπτώσεις μερικά ιδιαίτερα επίμονα γραπτά θα δραπετεύσουν σε μια πίσω αυλή ή σε μια πάροδο, θα τα φυσήξει ο αέρας σε ένα ανάχωμα του δρόμου και τελικά θα αναπαυθούν σε ένα εμπορικό κέντρο ή σε ένα πάρκινγκ αυτοκινήτων. Και όπως συμβαίνει πολλές φορές ΕΚΕΙ θα συμβεί κάτι αξιοσημείωτο. Δύο ή περισσότερα κομμάτια ποίησης θα παρασυρθούν το ένα κοντά στο άλλο, με μια περίεργη δύναμη έλξης άγνωστη στην επιστήμη, και σιγά σιγά θα κολλήσουν για να σχηματίσουν μια μικροσκοπική άμορφη μπαλίτσα. Αν αφεθεί ανενόχλητη η μπαλίτσα θα γίνει μεγαλύτερη και πιο στρογγυλή, καθώς άλλοι ελεύθεροι στίχοι, εξομολογήσεις, μυστικά, αδέσποτοι συλλογισμοί, ευχές και ερωτικά γράμματα που δεν στάλθηκαν ποτέ προσκολλώνται ένα προς ένα.

Μια τέτοια μπάλα σέρνεται στους δρόμους σαν αχυρόμπαλα για μήνες ή για χρόνια. Αν εμφανίζεται μόνο τα βράδια έχει καλές πιθανότητες να επιβιώσει από την κίνηση και τα παιδιά και κυλώντας να αποφύγει τα σαλιγκάρια (τον νούμερο ένα εχθρό της). Όταν φτάσει ένα συγκεκριμένο μέγεθος, ενστικτωδώς προστατεύεται από την κακοκαιρία, αλλά κατά τ’ άλλα περιπλανιέται στους δρόμους ψάχνοντας κομματάκια ξεχασμένων σκέψεων και συναισθημάτων.

Αν έχει χρόνο και τύχη η μπάλα της ποίησης γίνεται μεγάλη, τεράστια, θεόρατη: μια απέραντη συσσώρευση κομματιών χαρτιού που τελικά απογειώνεται και αιωρείται από την την απόλυτη δύναμη τόσων συναισθημάτων που δεν εκφράστηκαν. Πλέει απαλά πάνω από αστικές στέγες όταν όλοι κοιμούνται, εμπνέοντας μοναχικούς σκύλους να γαυγίζουν στη μέση της νύχτας.

Δυστυχώς, μια μπάλα ποίησης άσχετα πόσο μεγάλη ή αλέγρα, είναι ακόμα εύθραυστη. Αργά ή γρήγορα θα εκπλαγεί από μια ξαφνική ριπή ανέμου, θα νικηθεί από τη βροχή και μέσα σε λίγα λεπτά θα μετατραπεί σε ένα δισεκατομμύριο βρεγμένα κομματάκια χαρτιού.

Ένα πρωί όλοι θα ξυπνήσουν και θα βρουν ένα πολτώδες χάος που θα καλύπτει το γρασίδι στους κήπους, θα φράσσει τους υπονόμους, θα έχει κολλήσει στα τζάμια των αυτοκινήτων. Η κίνηση θα καθυστερεί, τα παιδιά θα είναι χαρούμενα, οι μεγάλοι μπερδεμένοι δεν θα μπορούν να καταλάβουν από που προήλθε όλο αυτό. Ακόμα πιο παράξενη θα είναι η ανακάλυψη ότι κάθε κομμάτι βρεγμένου χαρτιού περιέχει ξεθωριασμένες λέξεις, κολλημένες σε τυχαίους στίχους, μόλις ορατούς αλλά αναμφισβήτητα παρόντες. Σε κάθε αναγνώστη θα ψιθυρίσουν κάτι διαφορετικό, κάτι χαρούμενο, κάτι λυπητερό, αληθινό, παράλογο, αστείο, βαθύ και τέλειο. Κανείς δεν θα μπορεί να εξηγήσει το παράξενο συναίσθημα έλλειψης βάρους ή το ιδιωτικό χαμόγελο που θα παραμείνει ώρες αφού οι οδοκαθαριστές έχουν έρθει και έχουν φύγει.

***

Shaun Tan, Distant Rain από το βιβλίο «Tales from Outer Suburbia», μια ανθολογία δεκαπέντε μικρών εικονογραφημένων ιστοριών. Ο Tan αναφέρει στο blog του ότι εμπνεύστηκε την ιστορία αυτή από τον εβραϊκό μύθο του Golem, ένα τεχνητό κατασκεύασμα από πηλό που έπαιρνε ζωή από τον γραπτό ή προφορικό λόγο και από τον πατέρα του, που όντας αρχιτέκτονας στην προ-ψηφιακή εποχή, κρατούσε τις χαρτοταινίες που χρησιμοποιούσε για τα σχέδιά του σε μια μπαλίτσα πάνω στο γραφείο του.

σελιδοδείκτης http://wp.me/pTiK1-6SD

Advertisements

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: