Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Κόλαση σκέτη…

Η αναγνωστική σχέση μου με τον Dan Brown ξεκίνησε το 2004 όταν είχε, ας πούμε, καταλαγιάσει λίγο ο θόρυβος και δανείστηκα τον «Κώδικα Ντα Βίντσι» από το βιβλιοπωλείο του θείου μου. Το διάβασα πολύ γρήγορα, σχεδόν μονορούφι και δεν έχω πρόβλημα να παραδεχτώ ότι μια μέρα πήγα στη δουλειά χωρίς να έχω κοιμηθεί καθόλου. Αν ξέρει ένα πράγμα να κάνει ο Brown αυτό είναι να κρατά ένα γρήγορο ρυθμό και να σε βομβαρδίζει με πληροφορίες όχι μόνο όταν εξελίσσει την πλοκή. Θα δούμε παρακάτω πως αυτό κατάντησε να λειτουργεί εις βάρος του. Παρόλο που δεν θα το έλεγες ακριβώς «καλογραμμένο» τo διασκέδασα, ψέματα να πω; Και μου κίνησε την περιέργεια για διάφορα θέματα. Ευθύς αμέσως ανακάλυψα ότι οι θεωρίες που διατύπωνε περί Αγίου Δισκοπότηρου δεν ήταν καθόλου πρωτότυπες και είχαν γραφτεί χρόοοονια πριν. Στην βιβλιοθήκη της μητέρας μου μάλιστα υπήρχαν και κάποιοι τίτλοι για τους Ναΐτες Ιππότες. Μέχρι τότε είχα υπόψη μου όλο το controversy , αλλά δεν είχα ασχοληθεί ποτέ να διαβάσω σοβαρά ούτε μια αράδα. Το καλό (ή κακό) με αυτά τα βιβλία είναι ότι όσο γρήγορα τα διαβάζεις, τόσο γρήγορα τα ξεχνάς. Προχώρησα κι εγώ στον George Bernard Shaw κι το ενδιαφέρον σχεδόν εξανεμίστηκε.

davincicodeFast Forward στην άνοιξη του 2006. Με την επικείμενη έξοδο της ομώνυμης ταινίας στις αίθουσες το «σκάνδαλο» αναζωπυρώνεται, λόγω του θορύβου (διαφήμισης για να το πούμε σωστά) που δημιουργεί η Καθολική Εκκλησία -και αρκετά λιγότερο οι δικοί μας που μοιράζουν φυλλάδια μετά τις Κυριακάτικες λειτουργίες. Το site στο οποίο ακόμα γράφω  που και που, ετοιμάζει μεγάλο αφιέρωμα και ανέλαβα τις ενότητες περί Λογοκλοπής, Αντιδράσεων της Εκκλησίας και  Αντίλογου στις θεωρίες και περιγραφές του μυθιστορήματος. Σπάνια θυμάμαι να έχω διασκεδάσει τόσο πολύ την «έρευνα» που έχω κάνει για κάτι που γράφω. Ξέθαψα άρθρα από εφημερίδες ελληνικές και ξένες, αγόρασα και διάβασα ένα από τα βιβλία που «ξεσκεπάζουν» τον Κώδικα (κοινώς τι βλακείες και ανακρίβειες γράφει ο Brown σ’ αυτόν) και τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η μόνιμη επωδός <<Όλες οι περιγραφές των έργων τέχνης, της αρχιτεκτονικής, των εγγράφων και των μυστικών τελετών στο μυθιστόρημα αυτό είναι απόλυτα ακριβείς>> περιλαμβάνεται στο φιξιόν του βιβλίου· ή κάποιος ανεγκέφαλος στον εκδοτικό οίκο επιμένει να την γράφει κάθε φορά για να παίρνουμε ακόμα λιγότερο  σοβαρά τον συγγραφέα.

Με δυο λόγια, μετά από εκείνη την εμπειρία και το τόσο διάβασμα θεωρώ τον εαυτό μου μια μικρή εξπέρ στο θέμα, είδα την ταινία την οποία επίσης διασκέδασα και μετά δεν ξανασχολήθηκα ούτε με τον Brown, ούτε με το ανύπαρκτο ταλέντο του. Το 2009 πέρασα ένα πρωινό σε μερικά φόρα που συζητούσαν το Illuminati, είδα τη φoλίτσα με τίτλο Angels & Demons και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Ως τον περασμένο Απρίλιο που ξεκίνησε η καμπάνια προώθησης της 4ης περιπέτειας του Ρόμπερτ Λάνγκτον (household name πια, που λέμε και στο χωριό μου) και πέφτει στα χέρια μου το πρώτο κεφάλαιο. Inferno· εμπνευσμένο από την «Κόλαση» του Δάντη! Ποιος μπορεί να προσπεράσει ένα τέτοιο θέμα αδιάφορα; Όχι εγώ. Και μάλιστα εν αναμονή, βρήκα και κατέβασα το προηγούμενο βιβλίο «The Lost Symbol». Το οποίο πια ως γραφή και ως πλοκή έχει χάσει κάθε φρεσκάδα που μπορεί να είχε μια περιπέτεια στο στυλ του «Κώδικα». Πόσα σύμβολα, θεωρίες συνομωσίας και περιπετειώδης αναζητήσεις ν’ αναλύσει ένας όχι και πολύ έξυπνος άνθρωπος; (ο Brown είναι αυτός) Όταν αρχίζεις να τα πιάνεις πριν τα εξηγήσει ο κύριος καθηγητής υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στην γραφή. Μ’ ένα εντελώς σχηματικό «κακό» και τα κίνητρά του να ξεπερνάνε τα όρια του γελοίου, ενάμιση μήνα μετά δεν θυμάμαι βασικά στοιχεία της πλοκής, όπως πως στο καλό αναμείχτηκε η CIA σ’ όλα αυτά.

Ας μην κοροϊδευόμαστε, το κυνήγι των ‘μαργαριταριών’ είναι μάλλον πιο συναρπαστικό από το κυνήγι της λύσης του μυστηρίου, όταν μιλάμε για τον Brown. Και μ’ αυτή τη σκέψη ξεκίνησα όλο χαρά να διαβάζω το Inferno. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου αναβόσβηνε η φράση «πως πας ρε κακομοίρη ν’ αναμετρηθείς μ’ ένα από τα σημαντικότερα έργα στη ιστορία της λογοτεχνίας;»

945206_10151616957265340_1313238486_nΤο βιβλίο ξεκινάει μ’ ένα καλό τουίστ: ο Λάνγκτον έχει πάθει μερική αμνησία μετά από πυροβολισμό στο κεφάλι (!!) και δεν έχει ιδέα πως βρέθηκε σ’ ένα νοσοκομείο της Φλωρεντίας μ’ ένα περίεργο αντικείμενο στη τσέπη ενώ κάποιοι προσπαθούν να τον δολοφονήσουν. Με τη βοήθεια μιας γιατρού καταφέρνει να δραπετεύσει και η αποκρυπτογράφηση των στοιχείων δεν θα σταματήσει μόνο το «κακό», αλλά θα τον βοηθήσει να καταλάβει ποια ακριβώς είναι η δική του εμπλοκή στην υπόθεση. Κλασσικά, τίποτα δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται και οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη μέχρι τέλους.

Ως είθισται στις «βιβλιοκριτικές» εμπεριέχονται και αποσπάσματα του βιβλίου. Διάλεξα κάποια που ο συγγραφέας αποδεικνύεται χιουμορίστας. Καταρχάς έχει αρκετή αυτοπεποίθηση (βλ. τραπεζικό λογαριασμό) για να γράψει το εξής:

“So tell me, do we have any authors here tonight?” Nearly one-third of the hands went up. Langton stared out in shock. Wow, either this is the most accomplished audience on earth, or this e-publishing thing is really taking off.

Πιάνει όμως και το zeitgeist της εποχής όταν ο εκδότης του καθηγητή του λέει:

“ Ok, let me rephrase that. We don’t have access to private jets for authors of tomes about religious history. If you want to write Fifty Shades of Iconography we can talk”.

Hilarious, όχι;

Επίσης, σε μια αμίμητη περιγραφή της πλατείας του Palazzo Vecchio μετράει εκτεθειμένα πέη εκτός των άλλων περιγραφών με την έκφραση “overabundance of phalluses”. Γλυκούλης.

Διάβασα το μεγαλύτερο μέρος με το google images ανοιχτό και όντως δεν βρήκα παρά ελάχιστα εξόφθαλμα λάθη που μας έχει συνηθίσει ο Brown, εκτός  από ένα κεφάλαιο που ξεκάθαρα μπερδεύει το αριστερό με το δεξί στον τρόπο που περιγράφει πως φτάνεις σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο σ’ ένα πασίγνωστο κτίριο. Βρέθηκα εκεί πριν ένα χρόνο περίπου κι ακόμα κι αν εξαρτιόταν η ζωή μου από αυτό, δεν μπορώ να καταλάβω πως στο διάλο στρίβανε συνέχεια δεξιά, απ’ όποια από τις δύο πόρτες κι αν μπήκαν. Λεπτομέρειες (not really!). Επίσης πρέπει να πω ότι κατάλαβα τον τελικό προορισμό εννέα (9) ολόκληρα κεφάλαια πριν αποκαλυφθεί στον αναγνώστη και το ακριβές μέρος που ήταν θαμμένη η απειλή κανένα τετράωρο πριν τον Λάνγκτον. Αλλά είναι γνωστό τοις πάσοι ότι είμαι πανέξυπνη, οπότε το προσπερνάμε κι αυτό. Εκείνο που διαφοροποιεί το μυθιστόρημα από τα προηγούμενα του Brown είναι η «μεγάλη εικόνα»  που λέμε. Τα κοινωνικο-πολιτικά (ΝΑΙ ΑΥΤΑ!) κίνητρα πίσω από τη νέμεση και ακόμα περισσότερο ο τρόπος που οι πρωταγωνιστές και κατά συνέπεια ο ίδιος ο συγγραφέας παίρνει θέση και μας αφήνει μετά το τέλος σ’ ένα κόσμο οριστικά αλλαγμένο μ’ ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Όχι ότι το κάνει με κάποιο βάθος σκέψης, αλλά γενικά δεν του το ΄χα.

Dante_Domenico_di_Michelino_Duomo_Florence

Το Inferno δεν ενίσχυσε καθόλου την επιθυμία μου να διαβάσω τη «Θεία Κωμωδία» (που είναι σχεδόν μηδαμινή γιατί  προς το παρόν με φοβίζει ένα τέτοιο task). Χωρίζεται σε δύο διακριτά μέρη: το αγωνιώδες κυνηγητό με το χρόνο κι ένα -λίγο πομπώδη- ταξιδιωτικό οδηγό. Όπως πάντα δηλαδή. Με φλας μπακ/αναμνήσεις και εσωτερικούς μονόλογους του Λάνγκτον (εντελώς εκτός τόπου και πλέον από ένα σημείο και μετά κουραστικούς) μαθαίνουμε διάφορες πληροφορίες, λιγότερο ή περισσότερο γνωστές, για σημαντικά μνημεία, μουσεία, εκθέματα και φυσικά το ίδιο το κείμενο του Ντάντε Αλιγκιέρι. Λίγα άχρηστα ποπ trivia και η αμήχανη στιγμή που ο Brown θεωρεί ότι πρέπει να εξηγήσει στον αναγνώστη του τι είναι «ευγονική» δεν βοηθάνε καθόλου.  Ταυτόχρονα, με τα ομολογουμένως πανέξυπνα κοψίματα στα κεφάλαια ο φρενήρης ρυθμός που εξελίσσεται η πλοκή σε παρασέρνει να διαβάσεις «άλλο ένα κεφάλαιο» πριν κοιμηθείς. Ίσως επειδή διαδραματίζεται στην Ιταλία και όχι στη μονόχνωτη Ουάσινγκτον είναι σκάλες ανώτερο από το Lost Symbol:  αυτό σημαίνει 2 αστεράκια αντί για 1 στο goodreads. Τέλος, οφείλω να παραδεχτώ ότι αν και ο Brown έφτασε στο όποιο peak  με τον «Κώδικα» και δεν θα μπορέσει ποτέ να γράψει κάτι πιο πρωτότυπο ή συναρπαστικό από τις ήδη διατυπωμένες θεωρίες για το μυθικό πρόσωπο του Ιησού, όσο πέφτουν στα χέρια μου βιβλία του χωρίς να φεύγουν ευρώ από την τσέπη μου, εγώ θα τα διαβάζω. Ο καθένας διαλέγει την κόλασή του 😛

http://wp.me/pTiK1-717

Advertisements

2 responses to “Κόλαση σκέτη…

  1. Cinemanolis Ιουνίου 6, 2013 στο 01:07

    «Κολαση» θα γίνει και η δική μου ζωή…. to be continued….

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: