Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Σπίτια δεν έχετε;

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΟ Ντέιβι Μπράντι είναι σχεδόν μεσήλικας, έχει μια καλή δουλειά, μια όμορφη σύζυγο. Είναι φωνακλάς, κάνει όχι και τόσο πετυχημένα αστεία και πειράγματα στους πάντες. Περιμένει την ερωμένη του στην παμπ και της έχει μια μεγάλη έκπληξη.

Η Μαίρη μεγάλωσε σ’ ένα σπίτι γεμάτο καυγάδες και στα 17 της έζησε μια τραυματική εμπειρία. Τώρα τολμά να κάνει όνειρα μ’ έναν άνθρωπο που την σέβεται και την εμπιστεύεται. Και περιμένει ένα τηλεφώνημα.

Ο Τζο Ντόλαν είναι αναγκασμένος να ζει με τη μητέρα του, κάτω από το αφόρητο βάρος της καταπίεσης της που δεν τον αφήνει  ν’ ανοίξει τα φτερά του και να πάρει τη ζωή στα χέρια του. Σ’ ένα σάκο έχει όλα του τα υπάρχοντα καθώς κάθεται στην μπάρα.

Η Αμάντα Ρόμπερτς είναι νέα, όμορφη κι ανεξάρτητη. Έχει μόλις μετακομίσει στο καινούργιο μεγάλο διαμέρισμα με τις 2 συγκατοίκους της κι όλη η ζωή είναι μπροστά της. Λέει πως έχει μάθει  από νωρίς να μην εμπιστεύεται ποτέ τους άντρες, ενώ ετοιμάζεται να συναντήσει ακόμη έναν.

Ο Τζον Μάικλ ετοιμάζει την κιθάρα του. Δουλεύει στην παμπ ως σερβιτόρος, το μεγάλο του όνειρο όμως είναι να γίνει μουσικός.

Η Τρέισι Μπράντι είναι παγιδευμένη σ’ ένα γάμο που απέξω φαίνεται ιδανικός, όμως κρύβει ένα σωρό προβλήματα. Έχοντας κάνει ένα νέο ξεκίνημα στα μισά της έγγαμης ζωής, η ευτυχία της  ακόμα εξαρτάται από την επιπόλαιη ευμετάβλητη συμπεριφορά του συζύγου της κι αυτό που δεν μπορεί να αποκτήσει.

Ο «Σάιμο» Σίμσον είναι ένας τοκογλύφος ‘τρίτης γενιάς’, απόλυτα ικανοποιημένος από τη δουλειά και ζωή του που απολαμβάνει την <<καλύτερη μαύρη μπύρα σε αυτή τη μεριά του Λίφεϊ>>.

Η Ντέμπι Κόλινς έζησε την παιδική της ηλικία σε άθλιες συνθήκες, αναγκάστηκε να αναλάβει το ρόλο του «μεγάλου» από 10 χρονών κι ακόμα παλεύει. Ξαπλωμένη στη μπανιέρα της αποφασίζει ότι δεν την νοιάζει πια κανένας.

IMG_0207

Οκτώ χαρακτήρες με κοινό τόπο το Δουβλίνο και την παμπ του Πάντυ, του οποίου η μόνιμη επωδώς όταν χτυπάει το καμπανάκι για την τελευταία παραγγελία είναι «σπίτια δεν έχετε;» (Have ye no homes to go to? ο πρωτότυπος τίτλος). Οκτώ άνθρωποι κινούνται στις γραμμές του περιθωρίου και οι περισσότεροι προσπαθούν με λάθος ή σωστό τρόπο να ξεφύγουν από αυτό. Διηγούνται τις ιστορίες τους με θάρρος και ειλικρίνεια. Φαίνονται εξαιρέσεις είναι όμως οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας.

O Νέβιλ Τόμσον φτιάχνει χαρακτήρες κινηματογραφικούς, αυτό που τους ζωντανεύει όμως είναι η αμεσότητα της γλώσσας του. Η ζωή δεν είναι άσπρο-μαύρο. Η ζωή είναι γκρι, όπως τα νερά του Λίφεϊ και το ίδιο το Δουβλίνο γι’ αυτούς που γεννήθηκαν χωρίς να έχουν καμία ευκαιρία και πρέπει να παλέψουν για τα αυτονόητα. Με εξαιρετικό χιούμορ, σκληρότητα αλλά κι αγάπη για τους ήρωές του ο συγγραφέας δεν τους χαρίζεται, αλλά τους κάνει πέρα για πέρα αληθινούς.  Ο ελληνικός τίτλος » Ο Κύκλος Των Χαμένων Κορμιών» είναι δυστυχώς ατυχέστατος και κάπως υποτιμητικός για τους χαρακτήρες, αλλά η μετάφραση του Αλέκου Μανωλίδη μου φάνηκε (με δύο ατοπήματα) πολύ καλή. Ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικό, γεμάτο μουσικές, το οποίο ενώ αφορά τη νύχτα που όλοι συναντιούνται και πάλι στου Πάντυ και το ανθρώπινο δράμα κορυφώνεται, στην πραγματικότητα μας ταξιδεύει στην ιστορία και την πολιτική της Ιρλανδίας τα τελευταία 50 χρόνια. Πρόκειται για ένα μικρό διαμάντι. Ψάξτε να το ανακαλύψετε.

Ο Κύκλος των Χαμένων Κορμιών (Have ye no homes to go to?), Νέβιλ Τόμσον, ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ.

σελιδοδείκτης http://wp.me/pTiK1-71C

Advertisements

4 responses to “Σπίτια δεν έχετε;

  1. simon Ιουνίου 10, 2013 στο 10:59

    Ήρθα για το κατιτίς μου! Γλυκό βύσσινο έχετε; 😀 😀

    Υπέροχης αισθητικής μπλογκ! Δεν περίμενα και τίποτε λιγότερο, βέβαια! Ανάβω τη δάδα και μπαίνω στις στοές…

  2. simon Ιουνίου 10, 2013 στο 12:57

    «Ο Κύκλος των Άστεγων Ψυχών» νομίζω θα ‘ταν καλύτερος.

  3. simon Ιουνίου 10, 2013 στο 13:10

    Και επειδή μάλλον δε θα το δεις εκεί, ένα σχόλιο για την ανάρτηση «Η γάτα κάνει βόλτα στο πληκτρολόγιο».
    Στην «Ιστορία μιας γάτας», που σου είχα αφιερώσει στο Tvxs ο (αγαπημένος μου) Ροϊδης γράφει για τον γάτο του:

    «Την προς τους γάτους συμπάθειαν των συγγραφέων και καλλιτεχνών επεχείρησαν τινές να υποτιμήσωσιν, ονομάζοντες αυτήν διαστροφήν, ως την όρεξιν όζοντος τυρού, αώρων οπωρών ή υπερωρίμων εταιρών. Το βέβαιον είναι ότι, αν έλειπεν ο γάτος, θα ήτο καταδικασμένος ο αγρυπνών συγγραφεύς εις απόλυτον μοναξίαν, αφού ουδενός άλλου πλάσματος δύναται να συμβιβασθή η συντροφιά μετ’ αδιατάρακτου διανοητικής εργασίας. Οι σκύλλοι ή απασχολούσι παίζοντες θορυβωδώς ή κοιμώνται ως ασπάλακες, και τότε είνε ως να μη υπήρχον. Μόνος ο γάτος ηξεύρει ν’ ακινητή επί ολοκλήρους ώρας εις γωνίαν της τραπέζης, στηρίζων ως Αιγυπτία Σφιγξ την κεφαλήν επί των εμπροσθίων ποδών και προσηλών το βλέμμα εις τον μελετώντα, ως αν ενδιεφέρετο εις το έργον αυτού. Πλειστάκις φαίνεται μαντεύων την ιδέαν την κατεβαίνουσαν από του εγκεφάλου εις την άκραν του καλάμου του γράφοντος και προτείνει τον πόδα ως αν ήθελε να την συλλάβη. Όταν δ’ επί τέλους βαρυνθή την ακινησίαν, εγείρεται τότε ησύχως, τανύει την ελαστικήν του ράχιν εις σχήμα βυζαντινής αψίδος και αρχίζει ήσυχον περίπατον διά των λεξικών και των μελανοδοχείων. Γνωστόν είνε ότι ο σκύλλος του Νεύτωνος Αδάμας, ανατρέψας τον λύχνον επί χειρογράφων, έγινε παραίτιος ν’ απολεσθή ο καρπός πολυετούς μελέτης. Αλλ’ εκ της περιφοράς του γάτου επί της τραπέζης ουδείς απειλείται κίνδυνος χύσεως, ούτε μελάνης ούτε πετρελαίου. Το βάδισμα του ενθυμίζει τον επί αυγών χορόν των Ισπανίδων ή τους Ομηρικούς εκείνους, τους τρέχοντας δι’ αγρών και λειμώνων χωρίς να θραύσωσιν ούτε τους στάχεις ούτε τα κρίνα».

    Και μόνον όταν «…βλέπει επί πολλήν ώραν την χείρα μου ακινητούσαν εξ ανικανότητος να συρράψη άλλην περίοδον μετά προηγουμένης, έρχεται τότε και απλώνεται επί του χειρογράφου μου μακρύς πλατύς, ως αν ήθελε να με ειδοποιηθή ότι προτιμότερον είνε να υπάγω να κοιμηθώ παρά να επιμένω γράφων φράσεις υπνωτικάς».

    Αέρινοι περιπατητές των γραφείων… Μήπως μεταλλάχθηκαν κι οι γάτες; 🙂

    • Narrator Ιουνίου 29, 2013 στο 01:45

      Λογικά πρέπει να έχω κερδίσει τον τίτλο της χειρότερης οικοδέσποινας, like EVER!
      Δικαιολογίες δεν έχω, οπότε περνάω στο ψητό. Πολύ καλά τα λέει ο Ροΐδης και χίλια δίκια έχει, αλλά αν θέλουμε να εμβαθύνουμε και λίγο παρατηρώντας (και ζώντας) με μια γάτα ο συγγραφέας μαθαίνει ότι πρέπει να γνωρίζει κανείς για την ψυχολογία και την ανθρώπινη κατάσταση, ώστε να είναι απόλυτα επιτυχής και ρεαλιστή στην τέχνη του. Μεγάλοι δάσκαλοι, αξεπέραστοι, θα τολμούσα.
      Ευχαριστώ για άλλη μια φορά για τα καλά σου λόγια Simon. 🙂

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: