Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

#blogoscars: Πατάτες και Ντομάτες, the 2014 Edition

*Σηκώθηκε 6 το πρωί, γεμάτη όρεξη να γράψει για τα blogoscars. Ψέματα. Πρέπει να είναι στο γραφείο στις ΟΚΤΩ και βρήκε ευκαιρία να γκρινιάξει*

Με ένα μαγικό τρόπο, ενώ η προετοιμασία ξεκίνησε νωρίς, έφτασε πάλι τελευταία στιγμή, προέκυψαν ένα σωρό υποχρεώσεις και η λίστα με τις ταινίες που θα έπρεπε να έχω δει, είναι σχεδόν τόσο μεγάλη όσο η λίστα των ταινιών που είδα. Δεν βαριέσαι…

Τι με απογοήτευσε τη χρονιά που πέρασε; Φέτος μόνο μια κατηγορία: ταινίες που δεν άγγιξαν το hype τους.

The Place Beyond The Pines
Το βρήκα αδιάφορο. Δεν θυμάμαι καν να σας περιγράψω γιατί είναι σ’ αυτή τη λίστα. Επίσης, Bradley Cooper ξυρισμένος!!!

The Hypnotist
Είναι στη λίστα για να σας διηγηθώ μια ιστορία. Το είδα που λέτε σε μια πτήση και συνέβη το εξής περίεργο: Κάθε τέταρτο το σταμάταγα, κοιμόμουνα για μισή ώρα, ξαναπάταγα το play, έβλεπα άλλο ένα τέταρτο, μισή ώρα ύπνος και ούτω καθεξής. Με το ρολόι.

carrie

Carrie
LOL. Επίσης, γιατί, γιατί, ΓΙΑΤΙ; Έχουν δίκιο όσοι λένε ότι κάποια πράγματα δεν πρέπει να τ’ αγγίζουμε. Ίσως για διαφορετικούς λόγους από αυτούς που νομίζουμε, αλλά έχουν δίκιο. Η ταινία του Ντε Πάλμα ήταν το πρώτο θρίλερ που είδα στη ζωή μου και τίποτα άλλο δεν μπορεί να σταθεί δίπλα της. End of story.

Fruitvale Station
Θύμωσα πολύ με αυτήν την ταινία. Με ένα θέμα τόσο δυνατό και τόσο επίκαιρο, επί μιάμιση ώρα αναλώνεται στο να μας πείσει για το πόσο καλός άνθρωπος ήταν κατά βάση ο Oscar Grant. ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ!! Καταντάει ένα φτηνό μελό, κλαίνε όλοι (;) για τον καημένο τον άνθρωπο και περνάνε στο ντούκου τα αίτια ενός φαινομένου με τεράστιες διαστάσεις. Άνθρωποι στο περιθώριο, ρατσισμός, αστυνομική βία, δημοκρατία εν τέλει και μια χαμένη ευκαιρία να μιλήσεις για όλα αυτά κάνοντας μια πραγματικά πολιτική όσο και ανθρώπινη ταινία.

Spring Breakers
Πριν την προβολή ήμασταν για σουβλάκια στα Μπριζολάκια κι όπως έλεγα στα ΜΑΤ που παρέλαυναν: «βυζάκια» (και πονοκέφαλος). Βγήκε τουλάχιστον το αστείο της χρονιάς. Από εδώ και μπρος να με φωνάζετε «Μάνα Χίπστερ» – γειά σου Σπύρο!

Frances Ha
Πάντα λέω ότι δεν αρκεί να βρεις μια ταινία· πρέπει να σε βρει κι αυτή. Εκείνο το απόγευμα είχα βάλει το καλό μου φόρεμα και τα καινούργια μου παπούτσια για να πάω στο Παλλάς. Όμως στην πραγματικότητα δεν ήθελα να είμαι εκεί. Έπρεπε να είμαι αλλού. Κι αυτή η σκέψη με βασάνιζε από το πρωί. Για διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης, τελικά πήγα στην πρεμιέρα. Ήταν εκεί το σώμα μου, αλλά όχι το μυαλό μου. Και η Frances Ha δεν κατάφερε να με κερδίσει, ή να με κάνει να ξεχαστώ, ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Δεν της το χρεώνω απόλυτα, αλλά ήταν μια απογοητευτική σχεδόν εκνευριστική εμπειρία που χρωμάτισε όλο το φεστιβάλ. Όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

12-years-a-slave-2341180

Για το τέλος κάτι εξηγήσεις που χρωστάω. Εσείς καταλάβατε ότι πέρασαν 12 χρόνια; Μόνο επειδή άσπρισαν λίγο τα μαλλιά του Σόλομον; Μακάρι να ήταν αυτό το πρόβλημα. Με τέτοιο καστ θεωρείς τις ερμηνείες λίγο πολύ δεδομένες κι ας μην σου βγαίνει πάντα (καρικατούρα ο Τζιαμάτι, ένιουαν;) . Όταν πρέπει ο ηθοποιός να εξηγήσει σε συνέντευξη (στο δημοσιογράφο και στο κοινό) ότι ο χαρακτήρας που υποδύεται δεν είναι ένας καλός άνθρωπος, κάτι έχει πάει στραβά. O Σόλομον είναι ένας χαρακτήρας που υπομένει στωϊκά μέχρι να εμφανιστεί ο Λευκός Σωτήρας του κι αυτό δεν μου κάθεται καλά επίσης. Όλη η βιαιότητα, η υποκρισία και η απανθρωπιά της εποχής συμπυκνώνονται ουσιαστικά στον χαρακτήρα της Patsey κι αυτό είναι απλοϊκό. Ο Μακ Κουήν δεν κατάφερε να περάσει το μήνυμα τόσο δυνατά όσο θα ήθελα ή θα περίμενα από μια ταινία με τέτοιες περγαμηνές. Ίσως επειδή δεν είχε σενάριο. Και το μόνο που σώζει το όλο εγχείρημα από το να είναι μια με καλές προθέσεις μετριότητα, είναι το πόσο απελπιστικά επίκαιρο είναι ακόμα. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Με ένα τέτοιο θέμα, η ταινία είναι χαμένη ευκαιρία  (όπως ανούσια ήταν για μένα και η one man’s revenge απλοϊκότητα του Django. Σε αντίθεση με το Inglorious Basterds όπου η εκδίκηση έρχεται με το να ξαναγράψεις την Ιστορία, η εκδίκηση που παίρνει ο Django είναι προσωπική και δεν λυτρώνει κανέναν πέρα από τον εαυτό του).

Μπορεί να έγραφα κι άλλα αν δεν είχα πονοκέφαλο. That’s all folks.

short link http://wp.me/pTiK1-75o

Advertisements

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: