Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Το πρώτο κεφάλαιο

Έχω ένα βίτσιο και πριν 5 μέρες που έσκασε ένα newsletter από ένα εκδοτικό οίκο στο inbox το άνοιξα κι ας είχε τίτλο «το νέο βιβλίο της Λένας Μαντά», και μέσα είχε link για το πρώτο κεφάλαιο, και το πάτησα, και το τύπωσα γιατί ήταν 40+ σελίδες και προχτές που είχα τις μαύρες μου και δεν μπορούσα να κοιμηθώ, κι αφού είδα 8 επεισόδια Elementary και είχε πάει 3 τη νύχτα, έπιασα να το διαβάσω μπας και ξεραθώ, από τα γέλια ή από την κούραση δεν ξέρω, και ήταν η πρώτη φορά που διάβαζα κάτι της γνωστής «συγγραφέως» και αλήθεια δεν το πίστευα, αν δεν το δεις με τα ίδια σου τα μάτια, κανείς δεν μπορεί να σου μεταφέρει μια ρεαλιστική εικόνα, διαβάζεις και το στόμα σου χάσκει όλο και περισσότερο και λες δεν είναι δυνατόν, αποκλείεται, κάποιο λάθος έχει γίνει.

Κάνε ότι θες, κι εγώ έχω μισό ράφι τσίκλιτ για τις δύσκολες ώρες όπως προχτές, αλλά εκτός από μισό ράφι έχω και γνώση τι διαβάζω, κι ούτε θα σου προτείνω ποτέ να διαβάσεις κανένα, κι ούτε θα μιλάω γι’ αυτά όταν μιλάω για βιβλία,  κι ούτε θα βάλω και πέντε αστέρια στον Νταν Μπράουν, που τον κατεβάζω και παράνομα να ξέρεις, έχω κι αυτό το συνειδησιακό άλλοθι της πλάκας αλλά δεν είναι αυτό το πόιντ μου, σάμπως έχω πόιντ νομίζεις, απλά έχω λαλήσει και είναι και ώρα να σου δείξω γιατί:

Την είχε πονέσει όταν πριν από δέκα χρόνια της επιβλήθηκε να απαρνηθεί το μικρό, χαριτωμένο αυτοκινητάκι της και να κυκλοφορεί με κάποιο από τα πανάκριβα και θηριώδη αυτοκίνητα που της παρείχε ο άντρας της και που ταίριαζαν με την κοινωνική τους θέση και την οικονομική τους επιφάνεια. Θα ήταν τρομερά υποτιμητικό η σύζυγος του Ορέστη Δελμούζου να οδηγεί το ίδιο αυτοκίνητο με μια κοινή θνητή.

=================

Ο ήλιος είχε χαθεί πια, βαριά μολυβένια παραπετάσματα τον έκρυβαν και η ατμόσφαιρα μύριζε βροχή. Σήκωσε το κεφάλι και είδε τα σύνεφα να κρέμονται απειλητικά από πάνω της. Απόρησε με τον εαυτό της που μπορούσε ακόμα να προσέχει λεπτομέρειες του ουρανού. Μεγάλες μπάλες φτιαγμένες από βαμβάκι ταξίδευαν βιαστικές,  για να ανταμώσουν τον ήδη συσσωρευμένο όγκο, που γινόταν όλο και πιο μαύρος, και μόλις έφταναν και στριμώχνονταν, έπαιρναν και το χρώμα του. Σαν ένα τεράστιο παζλ, φτιαγμένο από λευκά, γκρίζα και μαύρα κομμάτια. Ανάμεσα από τις σχισμές τους γλιστρούσε το φως του ήλιου, σχηματίζοντας σε κάποιες μεριές ένα απόκοσμο στέμμα από τις αχτίδες που προσπαθούσαν να διαπεράσουν το εμπόδιο, να φτάσουν στη γη, να δηλώσου τη φωτεινή του παρουσία και να θυμίσουν πως εκείνος ήταν ο αφέντης του ουρανού και τα σύννεφα απλοί επισκέπτες.

(κοινώς, το πάει για βροχή παιδιά)

Άφησε το χέρι της να πέσει, χωρίς τελικά ν’ αγγίξει το πόμολο της πόρτας, οι ώμοι της την πόνεσαν από το βάρος που κουβαλούσε και η ψυχή της άδειασε για μια ακόμη φορά συνειδητοποιώντας πόσο μόνη ήταν σε όλο αυτό. Έσφιξε τις γροθιές της. Θα τα κατάφερνε και πάλι.

==============

Το όνομα του συζύγου της  ήταν γνωστό, φιγουράριζε στη λίστα με τους πιο πλούσιους ανθρώπους στον κόσμο του περιοδικού Forbes. […] Ειδικά τα  τελευταία δύο χρόνια ο μύθος του Δελμούζου γιγαντωνόταν. Η Ελλάδα βυθιζόταν ολοένα και πιο βαθιά στην ύφεση, επιχειρήσεις συρρικνωνονταν ή έκλειναν, απλοί άνθρωποι αυτοκτονούσαν κάτω από την πίεση της κατεστραμμένης ζωής τους, ακόμα και οι πλούσιοι παρακολουθούσαν μουδιασμένοι τις διεθνείς εξελίξεις, καθώς και την πορεία της Ελλάδας στην Ευρώπη, αλλά ο Ορέστης Δελμούζος ήταν από τους ελάχιστους στους οποίους η λέξη «κρίση» ήταν άγνωστη. Ως έννοια δε, ανύπαρκτη.

Πραγματικά απορώ, δηλαδή θα έπρεπε να κοιτάω γύρω μου και να μην απορώ καθόλου, όπως λέγαμε και με το θείο μου τις προάλλες, και η γυναίκα του μας έλεγε κωλόσογο που νομίζουμε ότι είμαστε καλύτεροι από τους άλλους, αλλά εμείς είμαστε  και λογαριασμό σε κανέναν δεν θα δώσουμε, και λέω εντάξει, ο καθένας γράφει ότι θέλει, διαβάζει ότι θέλει, αλλά κάτσε ρε φίλε, πρέπει και ο καθένας να μπορεί να κρίνει αυτόν που γράφει, να κρίνει κι αυτόν που τα διαβάζει, και κάποια πράγματα δεν χωράνε μέσες άκρες, είναι δεδομένα και απόλυτα, και πρέπει να τα λέμε, και στα παλιά μας τα παπούτσια αν πληγώνονται τα συναισθήματα του άλλου, ή αν προσβάλεται περισσότερο από αυτά που λέμε κι όχι από αυτά που διαβάζει, κι επίσης από πότε φτάνει απλά να διαβάζεις χωρίς να έχει σημασία τι διαβάζεις, και γιατί διαβάζεις τότε αν δεν αναπτύσεις και λίγο κριτική σκέψη, κι από πότε είναι ok να περνάς την ώρα σου με σκουπίδια και να σου λέμε και μπράβο γιατί αυτό που κρατάς στα χέρια σου ορίζεται ως βιβλίο;

Αν δεν το ξέρατε ήδη, δεν υπάρχει ελπίδα.

Ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο θα το βρείτε πατώντας εδώ.

http://wp.me/pTiK1-772

Advertisements

2 responses to “Το πρώτο κεφάλαιο

  1. overtheplace Μαΐου 12, 2014 στο 00:58

    Δεν ξέρω αν συμφωνώ ή διαφωνώ μαζί σου ως προς το να κρίνουμε τι διαβάζει κανείς (και ας το κάνω σιωπηλά, γιατί δεν θέλω να φανώ obnoxious και snob) αλλά η αλήθεια είναι πως μερικές φορές τρομάζω με το τι διαβάζει ο κόσμος, και πάνω από όλα με το τι πιστεύει πως αυτό του χαρίζει…

  2. simon1roi Σεπτεμβρίου 2, 2014 στο 08:58

    Δεν είναι για απορία. Η Μαντά «διαπρέπει» σε μια χώρα που εκλέγει για βουλευτές τον Γιακουμάτο, την Παπακώστα, τον Νικολόπουλο, τον σκουπιδοΆδωνι και άλλους πολλούς, ένθεν κακείθεν…

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: