Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Η Διαθήκη της Μαρίας

Μετά τη σταύρωση του γιου της, η Μαρία καταφεύγει στην Έφεσσο όπου κρύβεται φοβούμενη για την δική της ζωή. Όταν  ξεκινά η αφήγηση τα χρόνια έχουν περάσει, είναι πια μια ηλικιωμένη γυναίκα που περιμένει το θάνατο σαν λύτρωση. Δύο άνδρες την επισκέπτονται συνέχεια και την αναγκάζουν να διηγείται ξανά και ξανά την ιστορία της – πως βίωσε τις τελευταίες μέρες του γιού της (που παραμένει χωρίς όνομα μέχρι το τέλος), να δίνει τη δική της μαρτυρία ώστε να μπορέσουν αυτοί να την ξαναγράψουν για ν’ αλλάξουν τον κόσμο.

21149_60_news_hub_multi_630x0

Ένα λεπτό βιβλιαράκι μόλις 104 σελίδων, μ’ ένα υπέροχο εξώφυλλο, το ξεχώρισα αμέσως ανάμεσα στα αρκετά που είχε ο Μανώλης μαζί του στις μίνι διακοπές μας. Άρχισα να το διαβάζω μόλις το έπιασα στα χέρια μου και στην ουσία το ξανάφησα μόνο αφού είχα διαβάσει και την τελευταία του λέξη. «Η Διαθήκη της Μαρίας» είναι η ιστορία που ξέρεις ήδη, ειδωμένη με μια άλλη ματιά, αλλά ταυτόχρονα είναι και κάτι άλλο, πολύ πιο μεγάλο και μοναδικά δυνατό. Εϊναι λάθος η αναφορά  στη θρησκευτικότητα των προσώπων και ο χαρακτηρισμός τους μέσα από αυτή. Ο γιος της Μαρίας -κι όχι της Παρθένου- είναι ο Ιησούς, όχι ο Χριστός κι αυτή είναι η βάση στην οποία πατάς για ν΄αντιληφθείς το μεγαλείο του κειμένου που έχεις στα χέρια σου.

Με εξαιρετική τέχνη στη αφήγηση, με γλώσσα λιτή και μεστή ο Colm Toibin εξανθρωπίζει εντελώς όλα τα πρόσωπα του δράματος απογυμνώνοντας τα από το θεϊκό τους μανδύα με τόλμη, κανοντάς τα πιο αληθινά από όσο έχουν υπάρξει ποτέ εδώ και 2000 χρόνια. Ο μονόλογος της Μαρίας για τη δυσπιστία μπροστά στο θαύμα, την περιέργεια που ξεπερνά το φόβο, την τρομακτική διαδικασία της σταύρωσης (δεν θα ντραπώ, είχα ανατριχιάσει ολόκληρη), την ζωντανεύει μπροστά σου, όπως θα ήταν μια οποιαδήποτε γυναίκα εκείνης της εποχής, η οποία όταν επιτέλους ξεσπά σου θέτει το μεγάλο ερώτημα. Έργο που κάποιοι (όχι εγώ) θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν βλάσφημο, ουσιαστικά δεν μιλά ούτε για την πίστη, ούτε για την αμφιβολία αλλά για το θρήνο της απώλειας και την ενοχή. Για τη σχέση της μάνας με τον γιο που δεν μπόρεσε να σώσει, όταν αυτός δεν μπορούσε να σώσει τον εαυτό του. Όπως έγραψε κι ένας άλλος αναγνώστης: «Θα είχαμε καν θρησκείες αν ο πόνος του χαμού των αγαπημένων μας δεν ήταν τόσο βαθύς, αν η απόγνωση και η απώλεια δεν άλλαζε την άποψή μας για τον κόσμο;»

Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις εκτενώς γι’ αυτή τη νουβέλα χωρίς να χαλάσεις την απόλαυση  σ’ ένα μελλοντικό αναγνώστη. Εξάλλου για μένα δεν ήταν απλή ανάγνωση, αλλά μια εμπειρία εσωτερική. Και αυτές ο καθένας τις ζει διαφορετικά. Δεν είμαι πιστή, ούτε Χριστιανή, αλλά αυτό είναι ένα βιβλίο στο οποίο θα βάλω πάνω το χέρι και θα σου ορκιστώ ότι αξίζει τον κόπο.

*Κυκλοφορεί και στα Ελληνικά, από τις εκδόσεις Ίκαρος σε (πολύ καλή απ’ ότι μαθαίνω) μετάφραση της Αθηνάς Δημητριάδου

σελιδοδείκτης   http://wp.me/pTiK1-77e

Advertisements

πες κάτι επιτέλους!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: