Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Category Archives: Ζωή

Fuck the poor

 

1

2

3 Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Ο Μήτσος

IMG_7479

Αυτή είναι μια από τις πρώτες (αν όχι Η πρώτη) φωτογραφίες που τράβηξα στην ζωή μου, με μια kodak αρχαία που έπαιρνε ξεχωριστά το φλας, αυτά τα τετράγωνα κυβάκια με 4 λάμπες. Στη φωτογραφία είναι ο Μήτσος. Το πρώτο αδέσποτο γατί του οποίου τη φροντίδα ανέλαβα.  Είναι κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και τότε βλέπαμε φανατικά «Το Μινόρε της Αυγής». Ο Μήτσος ήταν ένας κούκλος με φουντωτή ουρά, ήταν αλάνι άγριο και είχε μακριά μουστάκια. Καταλαβαίνετε τον συνειρμό. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«δώσε μου μια τζούρα»

Κάπου μέσα στη δεκαετία του 1950

tumblr_mpvr3ukgPD1sotg28o1_500

short link http://wp.me/pTiK1-742

Που Κοιμούνται τα Παιδιά (;)

Που Κοιμούνται τα Παιδιά – ιστορίες διαφορετικών παιδιών απ’ όλο τον κόσμο, ειπωμένες μέσα από μια σειρά πορτραίτων και φωτογραφιών των υπνοδωματίων τους. Όταν ζήτησαν από τον φωτογράφο James Mollison να κάνει ένα project για τα δικαιώματα των παιδιών σκέφτηκε τη δική του παιδική ηλικία και πόσο σημαντικό ήταν το δωμάτιό του για το πως μεγάλωσε. Με αυτή την ιδέα ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο και φωτογράφησε παιδιά σε ένα ουδέτερο φόντο που δεν μαρτυρά σχεδόν τίποτα για την κατάστασή τους και αντιπαρέβαλε τα πορτραίτα με τις φωτογραφίες των δωματίων τους ώστε το πλήρες εύρος της κατάστασης αυτής να γίνει σαφές. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

All creatures great and small

(αντί βιογραφικού) O Steve McCurry είναι ο άνθρωπος που έχει τραβήξει αυτή τη φωτογραφία. Κοιτάζοντας τις χιλιάδες φωτογραφίες στο portfolio του ταξίδεψα σ’ όλη τη γη. Σε στιγμές σημαντικές κι ασήμαντες, σε χαρές, σε λύπες, σε τραγωδίες, και στο τέλος δεν ήξερα αν πρέπει ν’ απελπιστώ τελείως ή να νιώσω συνεπαρμένη από τον κόσμο και τη ζωή γενικώς.

Αφού διάλεξα το «θέμα», η επιλογή των φωτογραφιών ήταν ακόμα πιο δύσκολη.

India, 2007

India, 2007

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μια Βραδιά με τον Beckett

DSC_1413Δεν έχω διαβάσει ποτέ Beckett, αν και νομίζω ότι πριν χρόνια είχα δει μια ερασιτεχνική παράσταση του «Περιμένοντας τον Γκοντό». Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσω μια συζήτηση του Paul Auster με τον Edward Albee για τον μεγάλο συγγραφέα, πέταξα τη σκούφια μου. Βρέθηκα σε μια αποθήκη 3ου ορόφου, αχανή, ασβεστωμένη, με μεγάλες κολώνες , σαν κι αυτές που βλέπουμε στις ταινίες. Μια μικρή εξέδρα στη μέση και σπαστές καρέκλες.

Απαιτήθηκε όχι μικρή προσπάθεια για να παρακολουθήσω τον -πολύ προχωρημένης ηλικίας-   Albee , αλλά ήταν το απόλυτο comic relief με τις ατάκες του, το βιτριολικό χιούμορ του και τα διαυγή εύστοχα σχόλιά του. Ο Auster ήταν μια αποκάλυψη/απόλαυση και το όλο εγχείρημα εξαιρετικά ενδιαφέρον ακόμα και για κάποια σαν εμένα που δεν ήμουν μυημένη στο έργο του μεγάλου Ιρλανδού συγγραφέα. Απόψεις,  ιστορίες, ανέκδοτα,από αυτά που ξετρελένουν το κοινό που αγαπά την λογοτεχνία, όπως η πρώτη συνάντηση του Beckett με τον μετέπειτα εκδότη του στην Αμερική. Κάπου στη μέση της συζήτησης, ο Paul Auster διάβασε ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα Watt. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

No Shit Sherlock!

DSC_1521

Τρίτη 18 Ιουνίου 2013, Cine Φιλοθέη – Πρεμιέρα της σειράς «Sherlock» του BBC

http://wp.me/pTiK1-721

Τους βλέπω μπρος τα μάτια μου…

Πριν ένα χρόνο περίπου είχε δημιουργηθεί μεγάλο θέμα στα ίντερνετς με μια «δυσαρεστημένη» πελάτισσα στη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στην Τεχνόπολη η οποία, αγανακτισμένη από την ανακοίνωση που έγινε για τις συνθήκες κράτησης στις γυναικείες φυλακές, ζήτησε «τα λεφτά της πίσω». Είχα πάρει μέρος στο debate, αλλά ασχέτως το τι έγραφα τότε, μια σκέψη μόνο υπήρχε στο μυαλό μου: Γίνεται να μην καταλαβαίνεις;

Εχθές το βράδυ στην Τεχνόπολη πάλι από ένα σημείο και μετά βρέθηκε δίπλα μου μια παρέα που μ’ έκανε, με τα σχόλια και τη συμπεριφορά της, να ξαναναρωτηθώ. Γίνεται να μην καταλαβαίνεις; Όχι τα τραγούδια, αλλά τις εποχές που ζούμε.

Γίνεται και το ξέρω. Αλλά κάθε φορά που το βλέπω να συμβαίνει μπροστά μου δεν παύω να εκπλήσσομαι (λίγο λιγότερο) και να στεναχωριέμαι (λίγο περισσότερο).

 

http://wp.me/pTiK1-71y

«Να αφήνεις τις φωτογραφίες να μιλάνε»

tumblr_mnkc7cyqii1rh7p7co1_1280

«Ε φίλε, βγάλε με μια φωτογραφία»

«Δεν μπορώ, είναι πολύ σκοτεινά εδώ»

«Ναι, χρειαζόμαστε φως. Ας πάμε εκεί»

«Είσαι άστεγος;»

«Ναι»

«Πόσο καιρό;» Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

I Survived Da Bronx -part1

Bits and Bobs

Την προηγούμενη φορά ήταν το Game Of Thrones που έκανε πρεμιέρα εκείνη την περίοδο και οι γιγαντοαφίσες δέσποζαν παντού στην πόλη. Όπως και το κοστούμι του Ned Stark στην βιτρίνα του HBO store. Φέτος ήταν η χρονιά του The Great Gatsby. Δεν υπήρχε σημείο να γυρίσεις το κεφάλι σου και να μην θυμηθείς ότι η μεγάλη πρεμιέρα πλησίαζε. Δρόμοι, στάσεις, λεωφορεία, βιτρίνες καταστημάτων και lobby ξενοδοχείων, όλα στον φρενήρη ρυθμό των αλά Μπαζ Λούρμαν 20’s.

Αυτή δεν την τράβηξα -βλακωδώς- εγώ όταν πέρασα από το κατάστημα, αλλά έτσι για να πάρετε μια ιδέα

Αυτή δεν την τράβηξα -βλακωδώς- εγώ όταν πέρασα από το κατάστημα, αλλά έτσι για να πάρετε μια ιδέα

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το Φιλί

Τραβηγμένη από τον  Alfred Eisenstaed στις 14 Αυγούστου 1945 στην Times Square της Νέας Υόρκης είναι -όχι άδικα- μια από τις πιο εικονικές φωτογραφίες του προηγούμενου αιώνα.

A jubilant American sailor clutching a white-unifo

Περπατώντας στο High Line, ένα από τα πιο όμορφα «πάρκα» της πόλης, διαμορφωμένο πάνω σε μια παλιά υπερυψωμένη σιδηροδρομική γραμμή, αντικρύζεις μια πιο ποπ εκδοχή. Φανταστικό, ναι; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Έμποροι Μπαλονιών

Ψάχνοντας τα γνωστά «The Big Picture» του Boston.com, The Atlantic.com  ανάμεσα στις εν πολλοίς σκληρές φωτογραφίες από το Αφγανιστάν  ξεχωρίζουν μερικές με κοινό θέμα. Είναι απλά εκπληκτικές.

An Afghan vendor looks for customers on the second day of the Eid al-Adha in Kabul, Afghanistan on November 7, 2011. (Muhammed Muheisen/AP

An Afghan vendor looks for customers on the second day of the Eid al-Adha in Kabul, Afghanistan on November 7, 2011. (Muhammed Muheisen/AP)

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

20 Απριλίου

Αύριο δεν θα σηκωθώ από το κρεβάτι για τίποτα λιγότερο από αυτό: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

24 Φεβρουαρίου

Πριν πολλά πολλά χρόνια είχα διαβάσει στο Έβδομο Ρούχο το ‘ομορφάδα μου‘.

Έκτοτε δεν έχω συναντήσει ποτέ πιο ωραία λέξη.

Σε άλλα νέα…

μπαίνει σιγά σιγά η άνοιξη και σκέφτομαι ν’ αλλάξω το όνομα του blog. Θα το κάνω

«κανένας Μάθιου Μακόναχι σέρφερ»

[φωτογραφία αρχείου] Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τσεκούρι στη TV

«Άσε μας κουκλίτσα μου», θα μου πείτε. Εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ ασχολείσαι με μικροπράγματα. Κι όμως, είναι ένα σύμπτωμα των καιρών μας, καθόλου άσχετο. Μια λογική που μπορεί να οδηγήσει σε ιδιαιτέρως σκοτεινά μονοπάτια για το τι είναι «πρέπον», «ηθικό» και «κατάλληλο». Από όποια πλευρά κι αν το δεις είναι ένα βήμα οπισθοδρόμησης. Όσο μικρότερο είναι, τόσο λιγότερο καταλαβαίνεις πως πας πίσω, μέχρι μια μέρα να ξυπνήσεις και να δεις μακριά στον ορίζοντα τι είναι αυτό που έχεις χάσει.

Σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που κατακλύζεται σχεδόν αποκλειστικά από κουτσομπολίστικες εκπομπές που ανακυκλώνουν το ανύπαρκτο εγχώριο star system, τούρκικες σαπουνόπερες, ταινιάκια 3ης διαλογής (βίαιες περιπέτειες και μεταμεσονύχτια σπλάτερ θριλεράκια) και «πολιτικές» εκπομπές γενόσημα για την υπόταση, οι λογοκριμένες σκηνές από σειρές και high profile ταινίες,  που είναι ακόμα και τώρα ο κράχτης κάθε καναλιού, έχουν γίνει πάρα πολλές για να τις θεωρήσουμε μεμωνομένα περιστατικά.  Το καμπανάκι της έναρξης ήχησε με  το πρόστιμο του ΕΣΡ για το ομοφυλοφιλικό φιλί σε μια σειρά του Παπακαλιάτη, μετά προχωρήσαμε στο πιξέλιασμα σκηνών νεκροτομείου σε CSI και Law & Order (σειρές που ως επί το πλείστον προβάλλονταν μετά τα μεσάνυχτα στις καθημερινές επαναλήψεις ) και πλέον φτάσαμε στο να κόβονται ολόκληρες σκηνές. Το φαινόμενο είχε ξεκινήσει πολύ πριν το πρόσφατο παράδειγμα της κρατικής τηλεόρασης και το κομμένο φιλί του Thomas στο Downton Abbey. Προσωπικά και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη θυμάμαι μια πολύ ελαφρώς πιπεράτη σκηνή σεξ στο Fracture, τα δευτερόλεπτα της οποίας κόπηκαν κι από τις 3(!!) προβολές της ταινίας που έχω παρακολουθήσει στην tv, την σκηνή του βιασμού στο American History X,  μερικά πτώματα, και διάφορα άλλα καθόλου σκανδαλιστικά που έχασαν όσοι τηλεθεατές παρακολούθησαν μια ταινία για πρώτη φορά σε ελληνικό κανάλι. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

2012 – the end

οι σταθερές: σινεμά, το Αγόρι, βιβλία, διακοπές στο αγαπημένο μέρος, διαδηλώσεις, πήγαινε – έλα στο γραφείο

τα καινούργια: το ταξίδι, η εκδρομή, η ανακαίνιση, δυο πατουσάκια, οι γατούλες

Σκέφτεσαι να πεις good riddance, αλλά είναι η ζωή σου και τελικά δεν το λες.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Λεμονιά

Όταν ήταν κοριτσάκι η μαμά μου μένανε οικογενειακώς σε μια «αυλή». Δύο δωμάτια, μια κοινόχρηστη τσιμεντένια αυλή, δυό γλάστρες, καμία ιδιωτικότητα. Καημό το είχε ο παππούς που ήταν ο ένας πάνω στον άλλο και η χαρά του ήταν απερίγραπτη όταν άδειασε απέναντι ακριβώς μια μονοκατοικία, δύο δωμάτια και κουζίνα, όπου επιτέλους θα ήταν μόνη η οικογένεια. Οι τρεις τους με τη γιαγιά και το θείο, αν δεν κάνω λάθος η αδελφή μου πρέπει να είχε γεννηθεί ήδη τότε, άρα η μαμά είχε φύγει. Η ιδιοκτήτρια ήταν ηλικιωμένη, το νοίκι πολύ χαμηλό και φοβόταν ο παππούς μήπως πεθάνει και τα παιδιά της τους διώξουν. Πάνω από 20 χρόνια μετά πέθανε ο παππούς, αργότερα πέθανε η γιαγιά, η ιδιοκτήτρια ακόμα ζούσε…

Εκτός από «δικό τους» το σπίτι αυτό είχε ένα άλλο καλό. Είχε μια μεγάλη αυλή και έναν ακόμα μεγαλύτερο κήπο. Σ’ αυτή την αυλή γύρναγα κάθε μεσημέρι από το νηπιαγωγείο, σ΄αυτή την αυλή έμαθα ποδήλατο, παράταγα το παιχνίδι με το στανιό για να φάω δυο μπουκιές στο μαρμάρινο τραπέζι. Δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ κανείς στον κόσμο που να φτιάχνει πατάτες με αυγά καλύτερα από τη γιαγιά μου. Στο ίδιο τραπέζι καθόμουνα με τον παππού μου και μου ζωγράφιζε άλλους κήπους που πάντα είχαν μια βρυσούλα στην άκρη, εκεί καθόταν και μου έφτιαχνε καραβάκια με τα τσιγαρόχαρτα από τα Καρέλια του, εκεί μου έμαθε κι εμένα να φτιάχνω. Κι από πάνω μας ο Κίτσος, το καναρίνι, να κελαηδάει όταν του σφύριζες. Το Πάσχα σκάβαμε ένα λάκο στον κήπο για τα κάρβουνα και σουβλίζαμε το αρνί, την πρωτομαγιά κόβαμε λουλούδια και φτιάχναμε στεφάνια. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Όχι 5:55

Δεν είναι μέρος του project, αλλά είναι υπέροχος ο ουρανός αυτή την ώρα.

DSC_0915

http://wp.me/pTiK1-6RV

Σκόρπια

Ι.

Στο βιβλίο που σύντομα τελειώνω, ο Τζούλιαν Μπαρνς γράφει για την αγάπη και την ιστορία. «Η ιστορία του κόσμου γίνεται βάναυσα αυτάρεσκη χωρίς την αγάπη. Η αγάπη δεν θα αλλάξει την ιστορία του κόσμου αλλά θα κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό: θα μας μάθει να σηκώνουμε ανάστημα στην ιστορία, να αγνοούμε το αλαζονικό βάδισμά της. Δεν δέχομαι τους όρους σου, λέει· συγγνώμη δεν με εντυπωσιάζεις. Φυσικά δεν αγαπάμε για να βοηθήσουμε τον κόσμο να λύσει τα προβλήματα με το εγώ του· αλλά είναι ένα από τα πιο σίγουρα αποτελέσματα της αγάπης. Δεν μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο, αλλά σε κινητοποιεί.»  Μπορεί να περπατάω λάθος δρόμους, αλλά στις περιπλανήσεις μου δεν συναντώ ανθρώπους που να αξίζουν την αγάπη αυτή. Συναντάω ανθρώπους βιαστικούς (να προλάβουν τι;), αγενείς, χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον για το συνάνθρωπό τους. Κάποιοι κάναν παρατήρηση στην κοπέλα που βιάστηκε να ανέβει στο λεωφορείο πριν κατέβουν οι επιβάτες και αυτή γύρισε και τους έβρισε. «Μιλάς κι από πάνω;» της είπα καθώς την προσπέρασα. Ευτυχώς δεν μου απάντησε, γιατί όταν κάθησα στη θέση μου, έσφιξα τις γροθιές μου μισοτρομαγμένη από τη β ί α που αισθανόμουν μέσα μου και έφτασε να γίνει εικόνα. Είναι μέρες που προσπαθείς με αγωνία να κρατήσεις το κεφάλι σου λίγο πιο ψηλά από όλα όσα σε πνίγουν. Και είναι πάντα τα μικρά αυτά που σε σπρώχνουν στον πάτο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

FILMography

Μια στο τόσο κάποιος έχει μια φανταστική ιδέα και την πραγματοποιεί με εκπληκτικά αποτελέσματα. Κάποια στιγμή ένας φίλος ή γνωστός το ανακαλύπτει και το διαδίδει. Μέσα σε λίγες ώρες παίρνει τη μορφή χιονοστιβάδας. Έτσι και πριν λίγες μέρες με το tumblr FILMography του Christopher Moloney.  Ο Christopher βρίσκει τοποθεσίες που έχουν γυριστεί γνωστές ταινίες – στη Νέα Υόρκη και αλλού-  κρατάει ένα ασπρόμαυρο στιγμιότυπο και μπερδεύει πραγματικότητα και φιξιόν με υπέροχα αποτελέσματα.

Ήμουν κι εγώ έτοιμη να κάνω ένα ποστ, διαλέγοντας τις αγαπημένες μου φωτογραφίες. Πρώτα όμως του έστειλα ένα μήνυμα ζητώντας, με το θράσος που με χαρακτηρίζει, να φωτογραφήσει και τις δικές μου αγαπημένες γωνίες (ταινίες) στο Μανχάταν. Μου απάντησε μέσα σε πέντε λεπτά με ένα πολύ χαριτωμένο και γλυκό μήνυμα. Κι έτσι αποφάσισα να περιμένω. Σήμερα βρήκα στο inbox μου ένα ακόμα: «posted» κι ένα κλείσιμο του ματιού. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τόσο λίγο

Τόσο λίγο ν’ αντέξεις ακόμα.

Τόσο λίγο να ελπίσεις· τόσο να απελπιστείς. Λίγο ακόμα μέχρι να σπάσεις εντελώς ή να εκραγείς και να τους πάρεις όλους σβάρνα. Τόσο λίγο να χαρείς, να κλάψεις, να θυμώσεις, να οργιστείς. Τόσο λίγο μέχρι να αποφασίσεις να δράσεις ή να παραιτηθείς από τα πάντα.

Βάστα λίγο ακόμα. Τόσο λίγο…


 

http://wp.me/pTiK1-6P3

Έρημα κορμιά

Αν και άθεη, το αγαπημένο μου past time όταν βολτάρω σε πόλεις του εξωτερικού είναι να μπαίνω σε εκκλησίες. Γνωστές, άγνωστες, είτε υπάρχουν στον οδηγό είτε όχι, πέραν από τους μεγάλους καθεδρικούς, αν βρεθεί εκκλησία στο δρόμο μου, το πιθανότερο είναι ότι θα μπω μέσα. Εκτός από το αρχιτεκτονικό και καλλιτεχνικό ενδιαφέρον (ναι, οι περισσότερες είναι απλά έργα τέχνης ή/και φιλοξενούν κάποια), είναι και κάτι άλλο που με συναρπάζει και με τραβάει σαν μαγνήτης.

Είναι εντυπωσιακά, αυτάρεσκα, ματαιόδοξα σύμβολα της ανθρώπινης μικρότητας, ανασφάλειας και ματαιότητας. Βρίσκω την αντίφαση υπέροχη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μικρές περιπλανήσεις

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

When life gives you lemons…

Paris

London

Istanbul

sour link  http://wp.me/pTiK1-6MB

Αρέσει σε %d bloggers: