Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Category Archives: Ιστορία

H γάτα κάνει βόλτα στο πληκτρολόγιο – το αντίστοιχο του 15ου αιώνα

Όσοι έχουν γάτες (ή εναλλακτικά internet) ξέρουν πως μόλις θα αποφασίσεις επιτέλους να κάτσεις να δουλέψεις στον υπολογιστή δίνεις σήμα στον τετράποδο φίλο σου να αρχίσει τα παιχνίδια και να κάνει ότι είναι δυνατό να σε αποτρέψινγκσδξγβξ΄κγσε45, περπατώντας χαριτωμένα πάνω στο πληκτρολόγιο.

Πλέον, χάρη στον ιστορικό ειδικό στον μεσαίωνα  Emir O. Filipovic, έχουμε απόδειξη ότι οι γάτες επιδίδονται σ’ αυτή τη ζαβολιά εδώ και έξι (6) αιώνες! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Don McCullin: Shaped By War

Ένας χρόνος και κάτι έχει περάσει. Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι ήταν μια εμπειρία που έπρεπε να μοιραστώ. Όμως μέχρι τώρα δεν μπορούσα να πείσω τον εαυτό μου να κάτσει να γράψει κυρίως γιατί δεν άντεχα να επιστρέψω σε αυτές τις εικόνες.

Πάντα είχα απορία τι μπορεί να εκθέτει κανείς σε ένα πολεμικό μουσείο. Η σχολική επίσκεψη στο δικό μας έχει διαγραφεί εντελώς από τη μνήμη μου.  Τα αεροπλάνα στο προαύλιο ακόμα μου φαίνονται ψεύτικα κάθε φορά που περνάω από τη Βασ. Σοφίας και τα βλέπω. Τι ενδιαφέρον μπορεί να δει κανείς σε ένα πολεμικό μουσείο;

Λονδίνο, Οκτώβριος 2011, σταθμός μετρό. Πέφτει το μάτι μου σε μια αφίσα που διαφημίζει μια έκθεση φωτογραφίας στο Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο*. Κάτι διαβάζω λάθος, νομίζω ότι αφορά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αποφασίζω να βρω χρόνο να πάω. Άσχημο πράγμα να είσαι απροετοίμαστος… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Rue de Seine, Paris– 1948

Ένας σκανδαλιστικός -για τα ήθη του 1948- πίνακας εκτίθεται στη βιτρίνα της Γκαλερί Romi στη rue de Seine, στο Παρίσι. Ο φωτογράφος Robert Doisneau απαθανατίζει τις αντιδράσεις.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

I can show you that when it starts to rain, everything’s the same…

Βρέχει…  σιγά την είδηση, θα μου πεις. Τις περισσότερες φορές παραμένεις αδιάφορος στο ερέθισμα· μια στο τόσο κάτι σου κάνει κλικ και θυμάσαι εκείνη την ξαφνική μπόρα. Στην καρδιά της καρδιάς του κόσμου, με τα νέον φώτα να αστράφτουν παντού, η βροχή να πέφτει καταρρακτωδώς, κόσμος πολύς να τρέχει πανικόβλητος να προστατευθεί. Η ομπρέλα σου έχει σπάσει ήδη και ο Μ. σου λέει γελώντας «δεν είναι σαν να είμαστε μέσα σε ταινία καταστροφής;»  Γελάς κι εσύ δυνατά.

Το κλικ μου σήμερα ήταν αυτό: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Γέφυρα των Αγγέλων

Εδώ υπάρχει Σωτηρία για τους ταπεινούς

Πόντε Σαντ’ Άντζελο (1669). Η γέφυρα αυτή, γνωστή και σαν Γέφυρα του Ανδριανού, κατασκευάστηκε στη Ρώμη ανάμεσα στο 134 – 139 από το Ρωμαίο αυτοκράτορα Ανδριανό. Στέκεται πάνω από τον Τίβερη ποταμό και ένωνε το κέντρο της πόλης με το νεόκτιστο Μαυσωλείο του αυτοκράτορα, όπου σήμερα βρίσκεται το Καστέλ Σαντ’ Άντζελο. Το 1669, ο νέος Πάπας Κλήμης Θ’, παρήγγειλε στον Μπερνίνι να αντικαταστήσει μια σειρά από παλαιά αγάλματα που έστεκαν εκεί. Είναι ένα από τα τελευταία μεγάλα έργα του Μπερνίνι και η ομάδα αυτή των γλυπτών αποτελείται από δέκα αγγέλους που κρατούν τα Σύμβολα του Μαρτυρίου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Wilde

Είναι αλήθεια. Όσους χάρτες κι όσα σχεδιαγράμματα κι αν έχεις μελετήσει, το κοιμητήριο Pere Lachaise είναι αχανές, δαιδαλώδες και χαοτικό. Περιπλανήθηκα με σχέδιο, χωρίς, έκανα κύκλους, περπάτησα διαβάζοντας ένα ένα τα μνήματα σε αυτό που υπολόγιζα ότι είναι το «σωστό σημείο» και πάλι δεν είδα όλα όσα ήθελα να δω. Απόλαυσα ενοχικά τη βόλτα μου -ήμουν άλλωστε σ’ ένα νεκροταφείο- θαύμασα μνήματα έργα τέχνης, στάθηκα πάνω από «ανώνυμους» τάφους, επισκέφθηκα την εκκλησία, μύρισα τα λουλούδια που πεισματικά άνθιζαν εκεί που η ζωή τελειώνει.  Και ήμουνα αποφασισμένη ότι και να γίνει να μην φύγω αν δεν βρω τον τάφο του Oscar Wilde.  Τον βρήκα, με λίγη δυσκολία, στην πιο απομακρυσμένη από την είσοδο που είχα μπει, γωνιά. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Farewell

Την ανακάλυψα τυχαία, πατώντας ένα link στον τοίχο ενός φίλου. Αμέσως το βλέμμα μου αιχμαλωτίστηκε. Την συζήτησα, την έκανα  avatar, desktop, την τύπωσα και την έχω πάνω στο γραφείο μου. Αναρωτιέμαι ποια ήταν η τύχη αυτού του ζευγαριού. Αναρωτιέμαι αν ο νεαρός άνδρας γύρισε στην ζεστή αγκαλιά της κοπέλας . Υποθέτω πως ακόμα κι αν γύρισε από τον πόλεμο, μάλλον δεν ζει πια.   Κι ενώ, αν και τη βρίσκω συναρπαστική, δεν πολυπιστεύω τη θεωρία που λέει ότι όλοι έχουμε το πιστό αντίγραφό μας κάπου στον κόσμο -και το χρόνο- παραμένω άφωνη μπροστά στη τεράστια και εντυπωσιακή ομοιότητα. Όχι μόνο στα επιμέρους χαρακτηριστικά (!), αλλά και στην στάση του σώματος, την κορμοστασιά, την ένταση όλης της φυσιογνωμίας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Tate Modern, Ποίηση και Όνειρο: John Heartfield

Ο Heartfield ήταν μεταξύ εκείνων που υποστήριξαν ότι έχουν εφεύρει το φωτομοντάζ, την τεχνική της κοπής και χειραγώγησης φωτογραφίων. Ο όρος ενσωματώνει τη λέξη «monteur», που στα γερμανικά σημαίνει μηχανικός, δίνοντας του ένα σύγχρονο και βιομηχανικό ήχο σκόπιμα, απομακρυσμένο από την «τέχνη» του στούντιο του ζωγράφου. Ο Heartfield χρησιμοποιούσε φωτογραφίες ειδήσεων και συνέθετε εικόνες. Μέλος της ομάδας Dada του Βερολίνου  κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, άλλαξε το όνομά του από Helmut Herzfeld  ως  διαμαρτυρία ενάντια στον αχαλίνωτο εθνικισμό εν καιρώ πολέμου.

Από το 1920, όταν εντάχθηκε το γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το έργο του Heartfield ήταν επικεντρωμένο στην πολιτική σάτιρα. Ξεκίνησε με  σχέδια για τον εκδοτικό οίκο του αδελφού του Wieland Herzfelde, «Malik Verlang»,   αλλά η υπεροχή του στο φωτομοντάζ επιβεβαιώθηκε από τις δουλειές  που έκανε για το εβδομαδιαίο κομμουνιστικό  περιοδικό AIZ. Στις εκθέσεις του περιλάμβανε  προπαρασκευαστικά φωτομοντάζ, αλλά και  αντίγραφα της δουλειάς που είχε αναπαραχθεί μαζικά για το  περιοδικό για να δείξει πώς το έργο του απευθύνεται σε ευρύ κοινό.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η τελευταία επιθυμία

Πόσο πρέπει να την σεβαστούμε; Αξίζει στο όνομα της προσωπικής επιθυμίας –με ασαφή κίνητρα-  να στερήσουμε μια μεγαλοφυΐα από την ιστορία, τον πολιτισμό, την ανθρωπότητα;  Αντικειμενικά είναι σχεδόν αδύνατο, όσο κι αν πιστεύεις στη δύναμη του κειμένου, να ξέρεις από πριν το αντίκτυπό του διαχρονικά. Και όταν τελικά φτάσει το πλήρωμα του χρόνου, πως αποφασίζεις λαμβάνοντας υπόψη όλα τα νέα δεδομένα;

Ακολουθεί αναδημοσίευση άρθρου:

Δικηγόροι ανοίγουν κρυφά ανέκδοτα χειρόγραφα του Κάφκα.

Ελβετική τράπεζα ανοίγει τέσσερις θυρίδες που περιέχουν χειρόγραφα του συγγραφέα της «Δίκης» για να εξεταστούν από ειδικούς.

Ο Franz Kafka επιθυμούσε όλα τα χειρόγραφά του να καούν μετά το θάνατό του, αλλά ο φίλος του Max Brod παρέβλεψε την απαίτησή του, βάζοντας σπόρο για μια πολύπλοκη δικαστική διαμάχη για χιλιάδες χειρόγραφα που κρατά τον κόσμο της λογοτεχνίας σε αγωνία. Αυτή η νομική συμπλοκή παίρνει νέα τροπή σήμερα καθώς ανοίγονται τέσσερις θυρίδες που περιέχουν χειρόγραφα σε τράπεζα της Ζυρίχης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: