Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Category Archives: Κόσμος

Fuck the poor

 

1

2

3 Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Που Κοιμούνται τα Παιδιά (;)

Που Κοιμούνται τα Παιδιά – ιστορίες διαφορετικών παιδιών απ’ όλο τον κόσμο, ειπωμένες μέσα από μια σειρά πορτραίτων και φωτογραφιών των υπνοδωματίων τους. Όταν ζήτησαν από τον φωτογράφο James Mollison να κάνει ένα project για τα δικαιώματα των παιδιών σκέφτηκε τη δική του παιδική ηλικία και πόσο σημαντικό ήταν το δωμάτιό του για το πως μεγάλωσε. Με αυτή την ιδέα ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο και φωτογράφησε παιδιά σε ένα ουδέτερο φόντο που δεν μαρτυρά σχεδόν τίποτα για την κατάστασή τους και αντιπαρέβαλε τα πορτραίτα με τις φωτογραφίες των δωματίων τους ώστε το πλήρες εύρος της κατάστασης αυτής να γίνει σαφές. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

All creatures great and small

(αντί βιογραφικού) O Steve McCurry είναι ο άνθρωπος που έχει τραβήξει αυτή τη φωτογραφία. Κοιτάζοντας τις χιλιάδες φωτογραφίες στο portfolio του ταξίδεψα σ’ όλη τη γη. Σε στιγμές σημαντικές κι ασήμαντες, σε χαρές, σε λύπες, σε τραγωδίες, και στο τέλος δεν ήξερα αν πρέπει ν’ απελπιστώ τελείως ή να νιώσω συνεπαρμένη από τον κόσμο και τη ζωή γενικώς.

Αφού διάλεξα το «θέμα», η επιλογή των φωτογραφιών ήταν ακόμα πιο δύσκολη.

India, 2007

India, 2007

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Να αφήνεις τις φωτογραφίες να μιλάνε»

tumblr_mnkc7cyqii1rh7p7co1_1280

«Ε φίλε, βγάλε με μια φωτογραφία»

«Δεν μπορώ, είναι πολύ σκοτεινά εδώ»

«Ναι, χρειαζόμαστε φως. Ας πάμε εκεί»

«Είσαι άστεγος;»

«Ναι»

«Πόσο καιρό;» Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Έμποροι Μπαλονιών

Ψάχνοντας τα γνωστά «The Big Picture» του Boston.com, The Atlantic.com  ανάμεσα στις εν πολλοίς σκληρές φωτογραφίες από το Αφγανιστάν  ξεχωρίζουν μερικές με κοινό θέμα. Είναι απλά εκπληκτικές.

An Afghan vendor looks for customers on the second day of the Eid al-Adha in Kabul, Afghanistan on November 7, 2011. (Muhammed Muheisen/AP

An Afghan vendor looks for customers on the second day of the Eid al-Adha in Kabul, Afghanistan on November 7, 2011. (Muhammed Muheisen/AP)

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Don McCullin: Shaped By War

Ένας χρόνος και κάτι έχει περάσει. Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι ήταν μια εμπειρία που έπρεπε να μοιραστώ. Όμως μέχρι τώρα δεν μπορούσα να πείσω τον εαυτό μου να κάτσει να γράψει κυρίως γιατί δεν άντεχα να επιστρέψω σε αυτές τις εικόνες.

Πάντα είχα απορία τι μπορεί να εκθέτει κανείς σε ένα πολεμικό μουσείο. Η σχολική επίσκεψη στο δικό μας έχει διαγραφεί εντελώς από τη μνήμη μου.  Τα αεροπλάνα στο προαύλιο ακόμα μου φαίνονται ψεύτικα κάθε φορά που περνάω από τη Βασ. Σοφίας και τα βλέπω. Τι ενδιαφέρον μπορεί να δει κανείς σε ένα πολεμικό μουσείο;

Λονδίνο, Οκτώβριος 2011, σταθμός μετρό. Πέφτει το μάτι μου σε μια αφίσα που διαφημίζει μια έκθεση φωτογραφίας στο Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο*. Κάτι διαβάζω λάθος, νομίζω ότι αφορά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αποφασίζω να βρω χρόνο να πάω. Άσχημο πράγμα να είσαι απροετοίμαστος… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

I can show you that when it starts to rain, everything’s the same…

Βρέχει…  σιγά την είδηση, θα μου πεις. Τις περισσότερες φορές παραμένεις αδιάφορος στο ερέθισμα· μια στο τόσο κάτι σου κάνει κλικ και θυμάσαι εκείνη την ξαφνική μπόρα. Στην καρδιά της καρδιάς του κόσμου, με τα νέον φώτα να αστράφτουν παντού, η βροχή να πέφτει καταρρακτωδώς, κόσμος πολύς να τρέχει πανικόβλητος να προστατευθεί. Η ομπρέλα σου έχει σπάσει ήδη και ο Μ. σου λέει γελώντας «δεν είναι σαν να είμαστε μέσα σε ταινία καταστροφής;»  Γελάς κι εσύ δυνατά.

Το κλικ μου σήμερα ήταν αυτό: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη, Part II

Πατήστε το play.  Δείτε τις φωτογραφίες. Ταξιδέψτε.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το Χόλυγουντ πάει Αφρική

Οι “προσωρινοί κινηματογράφοι” έγιναν μόδα στη Γκάνα τη δεκαετία του ’80 όταν άνθισε η τεχνολογία του βίντεο.  Αυτοσχέδιοι, κινητοί κινηματογράφοι στήνονταν από πόλη σε πόλη και φυσικά ήταν απαραίτητη η ρεκλάμα/ αφίσσα για να διαφιμηστούν. Συνήθως προσλαμβάνονταν γι’ αυτή τη δουλειά ντόπιοι καλλιτέχνες οι οποίοι είχαν απόλυτη ελευθερία στη δημιουργία της αφίσσας και αρκετές φορές δεν είχαν δει καν την ταινία. Ιδού τα εξαιρετικά αποτελέσματα: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Νew Υork, Ι love you

Κάποια μέρη νομίζεις πως τα αγαπάς, πριν καν βρεθείς εκεί.

Και φοβάσαι πως οι προσδοκίες σου θα διαψευστούν σχεδόν μόλις πατήσεις το πόδι σου, γιατί άλλο όνειρα κι άλλο πραγματικότητα.

Υπάρχει και η Νέα Υόρκη.  Που δεν την βρήκα καθόλου «κινηματογραφική». Βρήκα  τίποτα και όλα όσα περίμενα. Την ερωτεύτηκα την πόλη. Και από τότε που επέστρεψα χαζεύω τον ουρανό της που αλλάζει κάθε πέντε λεπτά.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Ένα ψηλό βουνό κι ένα μεγάφωνο»

Εδώ και πολύ καιρό έχω (έχουμε όλοι ελπίζω) παραδεχθεί το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του όχι μόνο στην ηθοποιία, αλλά και στη σκηνοθεσία. Κόντρα σε όλες τις προβλέψεις που θέλανε τον γοητευτικό παιδίατρο του «E.R.» να αναλώνεται σε ρόλους ζεν πρεμιέ, οι επαγγελματικές επιλογές του είναι μετρημένες, προσεκτικές, αξιόλογες και ενίοτε εξόχως πολιτικές. Ο George Clooney διεκδικεί και καταφέρνει να κρατά και έναν άλλο φιλόδοξο ρόλο, αυτόν του «Πολιτικού Άνδρα» του 21ου αιώνα.  Ο χρονικός προσδιορισμός αφορά το νέο τρόπο και όχι κάποιο προσωπικό τίτλο, άλλωστε δεν είναι ο μόνος που χρησιμοποιεί τη διασημότητά του για να κάνει τους ανθρώπους να ενδιαφερθούν για κάτι παραπάνω από τις «διασημότητες».

 Μετά το δημοψήφισμα του Ιανουαρίου για την ανεξαρτησία του Νότιου Σουδάν ακολούθησαν εξεγέρσεις που ανέτρεψαν τις Βορειο-Αφρικανικές και Αραβικές δικτατορίες, με την εξουσία να απομακρύνεται από την κεντρική πολιτική γραφειοκρατία και να πηγαίνει σε μια ευρύτερη λαϊκή συμμετοχή. Σε αυτό το νέο περιβάλλον -το οποίο τροφοδοτείται από την κοινωνική δικτύωση- η «φήμη» είναι ένα ισχυρό εμπόρευμα που μπορεί να έχει μεγαλύτερη επιρροή στη δημόσια συζήτηση από ότι πολλοί αιρετοί αξιωματούχοι ή ακόμα και κράτη.

 «Είναι πιο δύσκολο για τα αυταρχικά καθεστώτα να επιβιώσουν, επειδή μπορούμε να παρακάμψουμε τις παλιές δομές με τα κινητά τηλέφωνα και το διαδίκτυο» δηλώνει ο Clooney. «Η Φήμη μπορεί να βοηθήσει ώστε τα μέσα ενημέρωσης να επικεντρωθούν  σε θέματα για τα οποία έχουν αποποιηθεί της ευθύνης τους. Δεν μπορούμε να ασκήσουμε πολιτική, αλλά μπορούμε να ‘ενθαρρύνουμε’ τους πολιτικούς περισσότερο από ποτέ.» Για αυτό το λόγο, πριν μερικούς μήνες ο Clooney βρέθηκε να οδηγεί σε ένα χωματόδρομο του Σουδάν κάτω από το άγρυπνο βλέμμα ένοπλων εφήβων στρατιωτών. Το Λος Άντζελες ήταν στην άλλη άκρη του κόσμου, αλλά οι παπαράτσι ήταν στο μυαλό του. «Αν πρόκειται να με ακολουθούν παντού έτσι κι αλλιώς,» έλεγε «θέλω να με ακολουθήσουν κι εδώ.» Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

National Geographic, διαγωνισμός φωτογραφίας 2010

Εκατοντάδες φωτογραφίες, από όλα τα μέρη του κόσμου, κρύβουν μια μικρή ή μεγάλη ιστορία πίσω τους. Πάρα πολλές απλά συγκλονιστικές, σε βάζουν σε σκέψη, σε συγκινούν, σε αφήνουν άφωνο, σε κάνουν να χαμογελάσεις. Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση των κριτών, θα ήθελα κάποια στιγμή ένα δικό μου κλικ να είναι τόσο εκωφαντικό. Διάλεξα 2 να σας παρουσιάσω γιατί πιστεύω ότι στέλνουν ξεκάθαρο μήνυμα.

Από την κατηγορία «άνθρωποι»

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πως φτάσαμε στον τυφώνα "Malakas"

του Βασίλη Κωστόπουλου* –

Αναδημοσίευση από THE INSIDER

Όλοι μας έχουμε παρατηρήσει στα δελτία ειδήσεων ή έχουμε ενημερωθεί από τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο για τροπικές θύελλες (tropical storms) που ενίοτε εξελίσσονται σε φονικούς κυκλώνες και αποκαλούνται Hurricanes1 στον Ατλαντικό και Typhoons2 στον Ειρηνικό ωκεανό. Έχουμε δει όλοι μας τα αποτελέσματα της Katrina στη Νέα Ορλεάνη όπου κόστισε πάνω από 1800 ανθρώπινες ζωές το 2005 και πιθανό έχουμε ακούσει για το καταστροφικό τυφώνα Morakot που προκάλεσε την απώλεια 653 συνανθρώπων μας στη Ταιβάν το 2009.

Οι τροπικές αυτές θύελλες μπορεί να έχουν τα συγκεκριμένα ονόματα που ακούμε από τα ΜΜΕ αλλά δεν βαπτίζονται μετά τη γέννηση τους όπως οι άνθρωποι, αφού το όνομα περιμένει την άφιξη τους χρόνια πριν από την εμφάνιση τους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

2010 Έτος Βιοποικιλότητας

Πριν από λίγες μέρες στην Σύνοδο του ΟΗΕ για τους στόχους της χιλιετίας (δες εικόνα) ανακοινώθηκε, όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο, ότι σε όλους τους τομείς δεν έχει σημειωθεί σχεδόν καμία πρόοδος. Ο ΟΗΕ έχει ορίσει το 2010 ως «Έτος Βιοποικιλότητας» και στις 22 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στην έδρα του στη Νέα Υόρκη συνέδριο με συμμετοχή 192 κρατών-μελών, στόχος του οποίου ήταν να δοθεί νέα ώθηση σε ένα πλαίσιο αναγνώρισης και δράσης μέσω της εισαγωγής αειφόρων πρακτικών στη χρήση της γης και των πόρων, της αύξησης των προστατευόμενων περιοχών σε όλο τον πλανήτη, καθώς και τη σχεδίαση του εναρμονισμού της ανάπτυξης με τη διατήρηση. Τον Οκτώβριο θα πραγματοποιηθεί στη Ναγκόγια της Ιαπωνίας η Σύνοδος Κορυφής για τη Βιοποικιλότητα ώστε να υιοθετηθεί ένα νέο στρατηγικό σχέδιο για την περίοδο 2011-2020.

Αρκετοί πιστεύουν ότι αυτά είναι φλυαρίες μιας «πράσινης» ελίτ, που δεν έχει με τι άλλο να ασχοληθεί. Κάποιοι αδιαφορούν γιατί δεν έχουν πειστεί ότι το πρόβλημα  μας αγγίζει. Άλλοι ενοχλούνται από το «κήρυγμα των βολεμένων» αδιαφορώντας για το περιεχόμενο και εστιάζοντας στο ποιος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Προσωπικά θεωρώ όλες αυτές τις στάσεις σαν απτά δείγματα του εκφυλισμού της ζωής και των αναγκών μας. Εύκολες ταμπελίτσες που κολλάμε στους άλλους & τους απαξιώνουμε γιατί όλοι φταίνε εκτός από εμάς φυσικά.

Η εποχή που τα περιβαλλοντικά θέματα θεωρούνταν ξεχωριστά από κάθε άλλο ζήτημα ανθρώπινης προόδου έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Οι προκλήσεις που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε για ένα καθαρότερο περιβάλλον είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε για την ανθρώπινη ευημερία. Ο 21ος αιώνας χαρακτηρίζεται από τη στροφή στον τρόπο σκέψης για αυτά τα θέματα. Δεν υπάρχουν ζητήματα ανάπτυξης που δεν αφορούν ταυτόχρονα το περιβάλλον και τη βιοποικιλότητα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το Κοράκι

Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν θέλουν να τους πολυπειράζουν ότι αγαπούν. Από την άλλη το ‘πείραγμα’ στην προκειμένη θα το κάνει άλλος αγαπημένος, ο Nick Cave… Όσοι καταφέρατε να διαβάσετε το «Η δε Όνος είδε Άγγελο» καταλαβαίνετε ότι η λέξη «σκοτεινό» αποκτά νέο νόημα στα χέρια του. Εγώ μέχρι τη μέση το έφτασα, το άφησα και με άφησε και από τότε όλο λέω θα το ξαναπιάσω, αλλά δεν…

Διάβασα λοιπόν τα νέα με μια περίεργη ουδετερότητα. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει μου αρέσει ή όχι η ιδέα, πάντως σίγουρα ακούγεται ενδιαφέρουσα. Οι φήμες περί κινηματογραφικών προσεχώς δίνουν και παίρνουν αδιασταύρωτες πολύ συχνά, γι’αυτό κρατήστε μικρό καλάθι. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το όνειρο που έγινε εφιάλτης (στη σκιά του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου)

Βομβιστές σκοτώνουν πάνω από 50 άτομα στην Ουγκάντα

Καμπάλα, Ουγκάντα – Τουλάχιστον 3 βόμβες εξεράγησαν την Κυριακή σε μια συγχρονισμένη επίθεση σε μεγάλη συγκέντρωση φιλάθλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου που παρακολουθούσαν την αναμετάδοση του τελικού σε εξωτερικούς χώρους. Αστυνομία και αυτόπτες μάρτυρες μιλάνε για πάνω από 50 νεκρούς, ανάμεσα στους οποίους και ένας Αμερικάνος.

Οι βόμβες εξεράγησαν στις 10.30 τοπική ώρα στη μέση του τελικού ανάμεσα στην Ολλανδία και την Ισπανία, σε ένα δημοφιλές εστιατόριο κι ένα μεγάλο γήπεδο ράγκμπι σε διαφορετικές γειτονιές της Καμπάλα όπου είχαν συγκεντρωθεί εκατοντάδες άνθρωποι για να παρακολουθήσουν τον αγώνα.

Αξιωματικοί της αστυνομίας δήλωσαν ότι υπάρχουν υπόνοιες ότι πίσω από την επίθεση είναι η στρατιωτική Ισλαμική οργάνωση της Σομαλίας Shabab. Αν είναι όντως έτσι, πρόκειται για την πρώτη επίθεση της ομάδας εκτός Σομαλίας. Η αστυνομία δηλώνει ότι είναι πρόωρο να βγάλουν συμπεράσματα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: