Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Category Archives: Μεταφράσεις

Distant Rain

suburbia_dist-rain-ball_web

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι συμβαίνει σε όλα τα ποιήματα που γράφουν οι άνθρωποι; Τα ποιήματα που δεν αφήνουν ποτέ κανέναν να διαβάσει; Ίσως είναι πολύ ιδιωτικά και προσωπικά. Ίσως δεν είναι αρκετά καλά. Ίσως η προοπτική της έκφρασης από καρδιάς να φαντάζει αδέξια, ρηχή, ανόητη, ξιπασμένη, ζαχαρένια, μη αυθεντική, συναισθηματική, κοινότυπη, βαρετή, παραδουλευμένη, δυσνόητη, άσκοπη ή απλά αμήχανη, και αυτό είναι αρκετός λόγος για κάθε φιλόδοξο ποιητή να κρύψει τη δουλειά του από το κοινό για πάντα.

Φυσικά, πολλά από τα ποιήματα καταστρέφονται αμέσως. Καίγονται, κομματιάζονται, πετώνται στην λεκάνη της τουαλέτας. Μερικές φορές διπλώνονται σε μικρά τετραγωνάκια και σφηνώνονται στη γωνία ενός ασταθούς επίπλου. Άλλες κρύβονται πίσω από ένα χαλαρό τούβλο, ή πίσω από μια υδρορροή ή σφραγίζονται στο πίσω μέρος ενός ρολογιού, ή τοποθετούνται ανάμεσα στις σελίδες ενός αδιευκρίνιστου βιβλίου που πιθανότατα δεν θα ανοιχτεί ποτέ. Κάποιος μπορεί να τα βρει μια μέρα, αλλά μάλλον όχι. Η αλήθεια είναι ότι η αδιάβαστη αυτή ποίηση θα παραμείνει για πάντα ακριβώς αυτό (αδιάβαστη), καταδικασμένη να ενωθεί με ένα τεράστιο αόρατο ποτάμι απόβλητων που ρέει μακριά από τα προάστια. Ε, σχεδόν πάντα! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Moby Dick: Big Read

Το ‘Moby Dick’ είναι ένα  Μεγάλο Αμερικανικό μυθιστόρημα. Αλλά είναι, επίσης, το μεγάλo αδιάβαστο αμερικανικό μυθιστόρημα. Ο Herman Melville δημιούργησε ένα μοναδικό έργο τέχνης, μια πραγματική δύναμη της φύσης, που διαδραματίζεται σε έναν αιώνα που αμφισβητούνται όλα τα δόγματα πίστης που διατηρούνταν έως τότε. Το βιβλίο του Melville ξεπερνά κάθε προσδοκία ενός λογοτεχνικού έργου. Πετάγεται από το εξώφυλλο με το τεράστιο μέγεθος του αντικειμένου του -σαν μια μεγάλη Λευκή Φάλαινα να περιέχεται η ίδια μέσα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Χωρίς τίτλο

Κάπου μέσα μου είχε δημιουργηθεί ένα κέλυφος, σκληρό όσο η πέτρα και αδιαπέραστο· μπορούσα να το αιστανθώ, κάτω από το δέρμα μου, λες και μπορούσα να το πιάσω. Ήταν ο πυρήνας της νέας μου ύπαρξης. Να βγώ από αυτό, να προσφέρω τον εαυτό μου σε κάποιον άλλον, σήμαινε να διακινδυνέψω ακόμα και τα λίγα που είχα καταφέρει να χτίσω, σήμαινε ότι αυτά τα δεκαέξι γράμματα του ονόματός μου θα τα έπαιρνε ο αέρας, σκορπίζοντάς τα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Εγώ που δεν ήξερα ακόμα ποιος είμαι, πως μπορούσα να ξεχάσω τον εαυτό μου τόσο σύντομα;

[…] Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κανέλα

Ίσως να έχετε αντίρρηση. Μπορεί η τεχνητή νοημοσύνη να διαβάσει ένα βιβλίο και να το καταλάβει; Μπορεί να ζωγραφίσει ένα πραγματικά αυθεντικό πίνακα ή να συνθέσει μια συμφωνία; Μπορεί να διακρίνει ανάμεσα στα γεγονότα και τις απλές εικόνες και να πάρει υπεύθυνες πολιτικές αποφάσεις με βάση αυτή τη διάκριση;

Το σύστημα τονίζει ότι το πρόγραμμα μπορεί να προσομοιώσει την ευφυΐα ενός μέσου Αμερικάνου τη δεκαετία του 1990.

Ίσως να έχετε ακόμα αντίρρηση. Κανένα μηχάνημα, ασχέτως του πόσο πολύπλοκο είναι, δεν θα μπορέσει ποτέ υποκειμενικά να νιώσει το μπλε χρώμα ή να γευτεί την κανέλα ή να έχει επίγνωση του εαυτού του καθώς σκέφτεται.

Το σύστημα θεωρεί αυτή την άποψη επικίνδυνα άσχετη. Διότι, όταν παραδεχτείς την αντικειμενικότητα σε μια λογική συζήτηση, όταν θεωρείς πραγματικά φαινόμενα που δεν επιβεβαιώνονται από ένα μηχάνημα ή μια χημική αντίδραση, όταν πεις ότι η υποκειμενική ερμηνεία ενός ανθρώπου στα μόρια της κανέλας Ω! Κανέλα! έχει κάποιο νόημα, ανοίγεις το κουτί της Πανδώρας. Χωρίς να το καταλάβεις, το ίδιο άτομο θα σου πει ότι ερμηνεύει την ησυχία στην κορφή ενός βουνού ως Ω! Υπάρχει μια αιώνια παρουσία γύρω μου και το σκοτάδι στο υπνοδωμάτιο αργά τη νύχτα Ω! Έχω ψυχή που υπερβαίνει τα φυσικά της όρια. Και εκεί κοντά βρίσκεται η τρέλλα.

Είναι πολύ πιο συνετό να ζεις λογικά, όπως κάνει μια μηχανή. Να ψηφίζεις τον άνθρωπο με τις σκληρότερες απόψεις για τους εμπόρους ναρκωτικών. Να πιστεύεις ότι αυτό που είναι αληθινό στη γεύση της κανέλας είναι το πληροφοριακό της περιεχόμενο: λέει στον εγκέφαλό σου – κι αυτό από ένα απλό χημικό ατύχημα, μια και η κανέλα δεν έχει καμία θρεπτική αξία- φάε με, είμαι καλή για σένα. Είναι απολύτως σοφότερο να γελάς με τον άνθρωπο που σου λέει ότι χωρίς την υποκειμενική σου εμπειρία από την κανέλα θα είχες κρεμαστεί στα δεκατρία σου, χωρίς την υποκειμενική εμπειρία της μυρωδιάς του χιονιού που λιώνει η συμπεριφορά σου προς τη μητέρα, τη σύζυγο ή την κόρη σου δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από το Πως θα την κάνω να μου δώσει αυτό που θέλω; Και όπως μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να γευτούν, και όπως ο αρχηγός του έθνους των ανθρώπων με αχρωματοψία ζει σε ένα μαύρο Βερολίνο ή ένα γκρι Τόκυο ή ένα Λευκό Οίκο χλευάζοντας αυτούς που λένε ότι έχουν αισθήματα για το μπλε χρώμα, έτσι πρέπει να μάθεις να χλευάζεις αυτούς που ήταν στα βουνά και λένε πως ένιωσαν την παρουσία ενός αιώνιου Θεού, και να απορρίπτεις οποιοδήποτε συμπέρασμα έβγαλαν από αυτή τους την εμπειρία. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Διορθώσεις

Αυτό τον καιρό διαβάζω ένα ακόμα (το δεύτερο μου) μυθιστόρημα του Jonathan Franzen. Ένα ενδιαφέρον, καλογραμμένο, all-American novel γραμμένο 9 χρόνια πριν τις «Διορθώσεις». Φτάνοντας στη σελίδα 100κάτι, έκανα την ίδια ακριβώς διαπίστωση που είχα κάνει στο ίδιο περίπου σημείο και στο Corrections: κανένας από τους χαρακτήρες δεν είναι συμπαθητικός. Άλλα όπως όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς, έτσι και ο Franzen δεν χρειάζεται συμπαθητικούς χαρακτήρες για να πει αλήθειες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

O Degas και το μπαλέτο: απεικονίζοντας την κίνηση

Two Dancers On The Stage, c.1874, oil on canvas

Γνωστός κατά τη διάρκεια της ζωής του ως «ο ζωγράφος των χορευτριών», ο Edgar Degas κάποτε δήλωσε ότι οι σκηνές μπαλέτου ήταν «αφορμή για να απεικονίσω την κίνηση». Η συγκεκριμένη έκθεση στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Μεγάλης Βρετανίας, εξερευνά για πρώτη φορά την γοητεία που ασκούσε στον ζωγράφο η κίνηση, παρουσιάζοντας αρκετούς από τους εξαιρετικούς πίνακες και γλυπτά που δημιούργησε στη μακρόχρονη καριέρα του.

Όταν πρωτοστράφηκε στο μπαλέτο, ο Degas έκανε εκατοντάδες σχέδια χορευτριών που ασκούνταν στις αίθουσες διδασκαλίας και πρωτοποριακούς πίνακες και παστέλ με μπαλαρίνες στη σκηνή. Η οξύτητα του ματιού του και η λεπτότητα της τεχνικής του, σύντομα προσέλκυσαν θαυμαστές που παρατήρησαν την «ευσυνείδητη αλήθεια» αυτών των έργων. Ο ζωγράφος πλήρωνε μπαλαρίνες για να ποζάρουν στο στούντιό του, αρχικά σε στατικές πόζες και κατόπιν όλο και συχνότερα εν κινήσει.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Ένα ψηλό βουνό κι ένα μεγάφωνο»

Εδώ και πολύ καιρό έχω (έχουμε όλοι ελπίζω) παραδεχθεί το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του όχι μόνο στην ηθοποιία, αλλά και στη σκηνοθεσία. Κόντρα σε όλες τις προβλέψεις που θέλανε τον γοητευτικό παιδίατρο του «E.R.» να αναλώνεται σε ρόλους ζεν πρεμιέ, οι επαγγελματικές επιλογές του είναι μετρημένες, προσεκτικές, αξιόλογες και ενίοτε εξόχως πολιτικές. Ο George Clooney διεκδικεί και καταφέρνει να κρατά και έναν άλλο φιλόδοξο ρόλο, αυτόν του «Πολιτικού Άνδρα» του 21ου αιώνα.  Ο χρονικός προσδιορισμός αφορά το νέο τρόπο και όχι κάποιο προσωπικό τίτλο, άλλωστε δεν είναι ο μόνος που χρησιμοποιεί τη διασημότητά του για να κάνει τους ανθρώπους να ενδιαφερθούν για κάτι παραπάνω από τις «διασημότητες».

 Μετά το δημοψήφισμα του Ιανουαρίου για την ανεξαρτησία του Νότιου Σουδάν ακολούθησαν εξεγέρσεις που ανέτρεψαν τις Βορειο-Αφρικανικές και Αραβικές δικτατορίες, με την εξουσία να απομακρύνεται από την κεντρική πολιτική γραφειοκρατία και να πηγαίνει σε μια ευρύτερη λαϊκή συμμετοχή. Σε αυτό το νέο περιβάλλον -το οποίο τροφοδοτείται από την κοινωνική δικτύωση- η «φήμη» είναι ένα ισχυρό εμπόρευμα που μπορεί να έχει μεγαλύτερη επιρροή στη δημόσια συζήτηση από ότι πολλοί αιρετοί αξιωματούχοι ή ακόμα και κράτη.

 «Είναι πιο δύσκολο για τα αυταρχικά καθεστώτα να επιβιώσουν, επειδή μπορούμε να παρακάμψουμε τις παλιές δομές με τα κινητά τηλέφωνα και το διαδίκτυο» δηλώνει ο Clooney. «Η Φήμη μπορεί να βοηθήσει ώστε τα μέσα ενημέρωσης να επικεντρωθούν  σε θέματα για τα οποία έχουν αποποιηθεί της ευθύνης τους. Δεν μπορούμε να ασκήσουμε πολιτική, αλλά μπορούμε να ‘ενθαρρύνουμε’ τους πολιτικούς περισσότερο από ποτέ.» Για αυτό το λόγο, πριν μερικούς μήνες ο Clooney βρέθηκε να οδηγεί σε ένα χωματόδρομο του Σουδάν κάτω από το άγρυπνο βλέμμα ένοπλων εφήβων στρατιωτών. Το Λος Άντζελες ήταν στην άλλη άκρη του κόσμου, αλλά οι παπαράτσι ήταν στο μυαλό του. «Αν πρόκειται να με ακολουθούν παντού έτσι κι αλλιώς,» έλεγε «θέλω να με ακολουθήσουν κι εδώ.» Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Προσόψεις: το πρόσωπο της Νέας Υόρκης που εξαφανίζεται

Είναι πολύς καιρός που με απασχολεί η πραγματικότητα που συνεχώς αλλάζει γύρω μου. Όχι από πολιτική σκοπιά, αλλά από άποψη αισθήσεων, αισθητικής και απόλαυσης. Νοσταλγία; Μάλλον μεγαλώνω. Τα έλεγα κι εδώ.

Οι φωτογράφοι James και Karia Murray πέρασαν οκτώ χρόνια απαθανατίζοντας τις προσόψεις μαγαζιών στις γειτονιές της Νέας Υόρκης για το βιβλίο τους Store Front: The Disappearing Face of New York. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ένα βροχερό απόγευμα

Μια ψιλοαδιαθεσία με έχει καθηλώσει μέσα σήμερα και η αλήθεια είναι ότι απολαμβάνω πολύ την έντονη βροχή που πέφτει εδώ και σχεδόν 24 ώρες. Είναι ο ήχος, είναι η αίσθηση, ακόμα και η εικόνα των άθλιων πίσω αυλών του αστικού τοπίου.

Θυμήθηκα όμως κι ένα αρθράκι που διάβασα πριν από καμιά βδομάδα. Το έψαξα με τον τίτλο του και το βρήκα αναδημοσιευμένο σε διάφορα site.
Από το National Geographic

Στους ωκεανούς της Γης κυλά 20% περισσότερο φρέσκο νερό από ότι πριν 10 χρόνια -σημάδι της κλιματικής αλλαγής και προάγγελος περισσότερων πλημμυρών.

Ένας νέος δείκτης έχει προστεθεί στην αύξηση της θερμοκρασίας κατά τον τελευταίο αιώνα που προμηνύει ότι το κλίμα του πλανήτη αλλάζει: ο παγκόσμιος κύκλος του νερού έχει επιταχυνθεί. Χρησιμοποιώντας δορυφορικές παρατηρήσεις, η NASA και πανεπιστημιακοί ερευνητές έχουν διαπιστώσει ότι τα ποτάμια και το λιώσιμο των πάγων ελευθερώσαν 18% περισσότερο νερό στους ωκεανούς το 2006 από ότι το 1994. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η τελευταία επιθυμία

Πόσο πρέπει να την σεβαστούμε; Αξίζει στο όνομα της προσωπικής επιθυμίας –με ασαφή κίνητρα-  να στερήσουμε μια μεγαλοφυΐα από την ιστορία, τον πολιτισμό, την ανθρωπότητα;  Αντικειμενικά είναι σχεδόν αδύνατο, όσο κι αν πιστεύεις στη δύναμη του κειμένου, να ξέρεις από πριν το αντίκτυπό του διαχρονικά. Και όταν τελικά φτάσει το πλήρωμα του χρόνου, πως αποφασίζεις λαμβάνοντας υπόψη όλα τα νέα δεδομένα;

Ακολουθεί αναδημοσίευση άρθρου:

Δικηγόροι ανοίγουν κρυφά ανέκδοτα χειρόγραφα του Κάφκα.

Ελβετική τράπεζα ανοίγει τέσσερις θυρίδες που περιέχουν χειρόγραφα του συγγραφέα της «Δίκης» για να εξεταστούν από ειδικούς.

Ο Franz Kafka επιθυμούσε όλα τα χειρόγραφά του να καούν μετά το θάνατό του, αλλά ο φίλος του Max Brod παρέβλεψε την απαίτησή του, βάζοντας σπόρο για μια πολύπλοκη δικαστική διαμάχη για χιλιάδες χειρόγραφα που κρατά τον κόσμο της λογοτεχνίας σε αγωνία. Αυτή η νομική συμπλοκή παίρνει νέα τροπή σήμερα καθώς ανοίγονται τέσσερις θυρίδες που περιέχουν χειρόγραφα σε τράπεζα της Ζυρίχης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: