Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Category Archives: 4 πόδια και ουρά

Ο Μήτσος

IMG_7479

Αυτή είναι μια από τις πρώτες (αν όχι Η πρώτη) φωτογραφίες που τράβηξα στην ζωή μου, με μια kodak αρχαία που έπαιρνε ξεχωριστά το φλας, αυτά τα τετράγωνα κυβάκια με 4 λάμπες. Στη φωτογραφία είναι ο Μήτσος. Το πρώτο αδέσποτο γατί του οποίου τη φροντίδα ανέλαβα.  Είναι κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και τότε βλέπαμε φανατικά «Το Μινόρε της Αυγής». Ο Μήτσος ήταν ένας κούκλος με φουντωτή ουρά, ήταν αλάνι άγριο και είχε μακριά μουστάκια. Καταλαβαίνετε τον συνειρμό. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

All creatures great and small

(αντί βιογραφικού) O Steve McCurry είναι ο άνθρωπος που έχει τραβήξει αυτή τη φωτογραφία. Κοιτάζοντας τις χιλιάδες φωτογραφίες στο portfolio του ταξίδεψα σ’ όλη τη γη. Σε στιγμές σημαντικές κι ασήμαντες, σε χαρές, σε λύπες, σε τραγωδίες, και στο τέλος δεν ήξερα αν πρέπει ν’ απελπιστώ τελείως ή να νιώσω συνεπαρμένη από τον κόσμο και τη ζωή γενικώς.

Αφού διάλεξα το «θέμα», η επιλογή των φωτογραφιών ήταν ακόμα πιο δύσκολη.

India, 2007

India, 2007

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Ιδιωτική Ζωή Μιας Γάτας

Η Maya Deren και ο Alexander Hammid ήταν ένα ζευγάρι που πρωτοστατούσε στην avant garde καλλιτεχνική σκηνή του Greenwich Village την δεκαετία του 1940. Ειδικά η Deren πέρα από κινηματογραφίστρια είχε κι ένα σωρό άλλες καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Ήταν (ανάμεσα σε άλλες ασχολίες) χορογράφος, χορεύτρια, ποιήτρια, συγγραφέας και φωτογράφος. Εικάζεται ότι είναι η ήδια η σκηνοθέτης της ταινίας, ενώ ο Hammid τη γύρισε κι έκανε το μοντάζ.

Τραβηγμένη το 1944 στο διαμέρισμά τους με πρωταγωνίστριες τις γάτες τους, η μικρού μήκους ταινία εξιστορεί τις πρώτες  εβδομάδες της νέας οικογένειας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

H γάτα κάνει βόλτα στο πληκτρολόγιο – το αντίστοιχο του 15ου αιώνα

Όσοι έχουν γάτες (ή εναλλακτικά internet) ξέρουν πως μόλις θα αποφασίσεις επιτέλους να κάτσεις να δουλέψεις στον υπολογιστή δίνεις σήμα στον τετράποδο φίλο σου να αρχίσει τα παιχνίδια και να κάνει ότι είναι δυνατό να σε αποτρέψινγκσδξγβξ΄κγσε45, περπατώντας χαριτωμένα πάνω στο πληκτρολόγιο.

Πλέον, χάρη στον ιστορικό ειδικό στον μεσαίωνα  Emir O. Filipovic, έχουμε απόδειξη ότι οι γάτες επιδίδονται σ’ αυτή τη ζαβολιά εδώ και έξι (6) αιώνες! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Vanitas vanitatum et omnia …

πηγή: Savage Chickens

short link http://wp.me/pTiK1-6RP

prim scholar and perfervid lover

They are alike, prim scholar and perfervid lover:
When comes the season of decay, they both decide
Upon sweet, husky cats to be the household pride;
Cats choose, like them, to sit, and like them, shudder.

Like partisans of carnal dalliance and science,
They search for silence and the shadowings of dread;
Hell well might harness them as horses for the dead,
If it could bend their native proudness in compliance.

In reverie they emulate the noble mood
Of giant sphinxes stretched in depths of solitude
Who seem to slumber in a never-ending dream;

Within their fertile loins a sparkling magic lies;
Finer than any sand are dusts of gold that gleam,
Vague starpoints, in the mystic iris of their eyes.

~Charles Baudelaire
κοντή ουρά http://wp.me/pTiK1-6QJ

Πόλη γατομάνα

Ήταν παντού, όπου κι αν γύριζες το βλέμα σου. Δεσποζόμενες, αδέσποτες, καλοθρεμμένες και αδύνατες. Νωχελικές, σε απίστευτα άβολες στάσεις, χαλαρές ή σε εγρήγορση. Στα τζαμιά, στα παλαιοπωλεία, σε γκαλερί και σε δρόμους, σε νεκροταφεία και εκκλησίες, όλες φιλικές σε κερνάγανε ένα τρίψιμο στη γάμπα για το «καλώς όρισες».

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Παντού υπάρχει μια γάτα

… ακόμα και στη πιο μυστικιστική στιγμή του Χριστιανισμού

Lorenzo Lotto, The Annunciation, oil on wood,  circa 1527 – Pinacoteca Comunale Recanati

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η χαρά του να κυνηγάς το ανέφικτο

Place Cassin,  Παρίσι. Στάση να ξεκουραστούμε από τον ολοήμερο περίπατο. Ένα τσιγάρο και ψιλοκουβέντα. Ωραίος καιρός, κόσμος στην πλατεία. Και ξαφνικά εμφανίζεται αυτός το τυπάκος.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Γατέρατα

 

ΓΑΤΕΡΑΤΑ

Samantha Lee

Τα βράδια του χειμώνα
Όταν το χιόνι… πίπτει
Ίσως δεις ένα Γατέρας
Να βγαίνει από μια Κρύπτη.
Ζουν στο νεκροταφείο
Μες σε λαγούμια σκοτεινά
Σε σπήλαια ανήλιαγα
Χτισμένα με οστά
Που ζέχνουνε και αντηχούν
Κραυγές και μουγκρητά.
Μαζεύονται πλάι-πλάι
Εκεί μέσα στα χώματα
Και το μεδούλι το ρουφούν
Απ’ όλα τα σάπια πτώματα
Και τρώνε και οσμίζονται
Της σήψης τα αρώματα.
Φυλάξου απ’ τα Γατέρατα
Που βρίσκουνε συχνά
Οι νεκροθάφτες σκάβοντας
Νέα μνήματα, βαθιά.
Μείνε στο κρεβάτι σου
Κάτω από τα σκεπάσματα
Τη νύχτα παγίδες στήνουνε
Αυτά τα απαίσια πλάσματα.
Κρύβονται εκεί που παίζουν
Τα άτακτα παιδιά
Τ’ αρπάζουν και τα κλέβουν
Τα παίρνουν μακριά.
«Και πως θα τα γνωρίσω;»
Ρωτάς με απορία,
«Ετούτα τα Γατέρατα
Ετούτα τα θηρία;»
Δύσκολα τα μπερδεύεις
Αν έχεις δει έστω κι ένα:
Μύτη λειψή και στόματα
Τρομακτικά ανοιγμένα
Κι αφτιά σαν λαχανόφυλλα
Πράσινα, ζαρωμένα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

#blogoscars 2012: Unofficial entry – 3+1 στιγμές να είσαι γάτα

Τρεις καλοί λόγοι να είσαι η γάτα του Μίκαελ Μπλούμκβιστ

3.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μια Γάτα στο Παρίσι

Το μεσημέρι σύραμε τα μύρια όσα στην Ακαδημία, κανείς δεν ήταν απολύτως ευχαριστημένος, όλο και κάποιο προσωπικό φαβορί έμεινε απέξω, ξεσπάσαμε στο Φραγκούλη, σε μερικές βδομάδες θα τα πούμε στα #blogoscars ladies and gentlemen of the Academy.

Όμως στην κατηγορία «Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων» έχουμε μια ευχάριστη έκπληξη. Μια Γάτα στο Παρίσι. Δείχνει υπέροχο, non;

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Moonrise Kingdom

Όταν η μέρα σου τελειώνει με αυτόν τον τρόπο, δεν μπορεί παρά να είναι μια πολύ καλή μέρα.  Για σχεδόν δύο λεπτά παρακολουθείς το νέο trailer με ένα χαμόγελο που εκτείνεται από το ένα αυτί μέχρι το άλλο. Κι εκεί που λες δεν μπορεί να γίνει καλύτερο,  στα τελευταία δευτερόλεπτα εμφανίζεται μια γάτα!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Οι γάτες είναι περίεργες και άλλες παρατηρήσεις

Ο Jeffrey Brown είναι cartoonist και ζει στο Σικάγο, με τη σύζυγο και το γιο του. Έχε γράψει αρκετά αυτοβιογραφικά graphic novels και μερικά χιουμοριστικά κόμικς. Αυτόν το καιρό δεν έχει γάτες.

Οι γάτες είναι πλάσματα με περίεργες συνήθειες.  Παρόλο που έχουν διαφορετικούς χαρακτήρες, είναι σταθερές σε ορισμένες συμπεριφορές. Αν αποφασίσουν να σε υιοθετήσουν, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το αποφύγεις. Κυνηγάνε περιστέρια και μύγες, ενίοτε παίζουν με το νερό. Βρίσκουν τα πιο περίεργα μέρη για να πάρουν έναν υπνάκο.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Christmas «to do» list

Από το Γκλουλτουρομπλόγκ του Μανώλη, δεν γινόταν να μην το αναδημοσιεύσω!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η μυστική ζωή μιας γάτας

και μια παρατήρηση…

Αν προσθέσεις τη φράση «and not a single fuck was given that day» στο τέλος κάθε ποιήματος του Walt Whitman, το καταλαβαίνεις καλύτερα.

Σχεδόν τυχαίο παράδειγμα:

The Calming Thought of All
That coursing on, whate’er men’s speculations,
Amid the changing schools, theologies, philosophies,
Amid the bawling presentations new and old,
The round earth’s silent vital laws, facts, modes continue.
And not a single fuck was given that day.

Walt Whitman

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

It takes a fangirl to know a fangirl

Στο (άμεσο;) μέλλον θα ασχοληθώ με την «ψυχολογία του fan» δημοσιεύοντας αποσπάσματα από το βιβλίο που τα έχει πει όλα για το θέμα -stay tuned. Έως τότε ένα μικρό δείγμα του πόσο δημιουργικός μπορείς να γίνεις, που μπορεί να σε οδηγήσει η αγάπη και η φαντασία (και η τρέλλα και η ανισορροπία κ.α. τέτοια ωραία).

Υπάρχει ένας λογαριασμός tmblr με τον άκρως επεξηγηματικό τίτλο «Ιs Ryan Gosling Cuter than a Puppy?» Σε ορισμένες περιπτώσεις η απάντηση δεν είναι τόσο εύκολη όσο νομίζετε (ότι κι αν νομίζετε). Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

No pets in the zoo

Μερικοί άνδρες τα έχουν όλα και αυτό δεν είναι δίκαιο για τους υπόλοιπους.

Επίσης  οι γάτες δεν είναι σκύλοι, δεν είναι «κατοικίδια», και κατά συνέπεια επιτρέπεται να βρίσκονται ακόμα κι εκεί που η είσοδος απαγορεύεται για όλα τα υπόλοιπα ζώα (;;).

Είπαμε, έτσι είναι η ζωή. Άδικη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η διασκευή ήταν καλύτερη!

Ενδιαφέρον. Αν όχι για μυθιστόρημα, τουλάχιστον για μουσικό κομμάτι.  Όχι;  Κανείς;

[Literary Pocket Companionpavilion]

http://wp.me/pTiK1-6vj

«Πρέπει να είσαι ένα έργο τέχνης, αλλιώς να φοράς ένα»*

Τα έχει πει όλα και τα έχει πει καλύτερα από όλους.  Είτε πρόκειται για ατάκες των πρωταγωνιστών των έργων του, είτε για φράσεις που ξεστόμισε ερωτώμενος ή σχολιάζοντας, σε όποια κατάσταση κι αν βρεθείς μια φράση του Όσκαρ Γουάιλντ την συνοψίζει περίφημα. Πόσο μάλλον όταν οι ατάκες συνοδέυονται από σουρεαλιστικά σκιτσάκια γάτων. Τελειότητα!

Αγόρασα το βιβλίο σε ένα second-hand βιβλιοπωλείο στο Δουβλίνο (κοντά στο Trinity College) και το ξεφυλλίζω αρκετά συχνά γιατί με κάνει και γελάω. Ο Όσκαρ Γουάιλντ δεν χρειάζεται συστάσεις. O Simon Drew ζει στο Ντάρμουθ με τη γυναίκα του και τον σκύλο του Ράμπιτ. Δουλεύει κυρίως με πένα και μελάνι σχεδιάζοντας με τρομερή εφευρετικότητα καθημερινά αντικείμενα, πουλιά και ζώα και εμπλουτίζει τα σχέδιά του με έξυπνες ρίμες και λογοπαίγνια.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Φιλοζωΐα» σε τιμή ευκαιρίας

Είναι ένα μαγαζί στην Πέτρου Ράλλη, κοντά στην πλατεία Δαβάκη. Παλιά μπορεί να ήταν αλλά τώρα πια δεν το λες pet shop. Το εμπόρευμα δεν είναι τα συνηθισμένα αξουσουάρ και τροφές ζώων. Η ταμπέλα γράφει «εκπαιδευτής-εκτροφέας». Εδώ και πάρα πολλούς μήνες που περνάω σχεδόν καθημερινά αντικρύζω πάντα το ίδιο θέαμα. Και πάντα θυμώνω πολύ, αυτοκαταριέμαι που κάθησα από αυτή την πλευρά στο λεωφορείο και υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι μια από αυτές τις μέρες θα του κάνω φασαρία. Δεκάδες κουτάβια στριμόχνωνται σε αυτά τα γυάλινα κουτιά 1Χ1. Κουτάβια που κάθε φορά που περνάει άνθρωπος από μπροστά τους σηκώνονται όλα μαζί, κουνάνε τις ουρές τους και παρακαλάνε για ένα χάδι και μια αγκαλιά. Κουτάβια που αν δεν έχουν ήδη, θα πάθουν σύντομα κατάθλιψη κάτω από αυτές τις συνθήκες διαβίωσης (αν δεν πιστεύεις πως τα ζώα παθαίνουν κατάθλιψη, καλύτερα να κάνεις κάτι δημιουργικότερο από το να συνεχίσεις να διαβάζεις εδώ… μια αναζήτηση στο google ας πούμε). Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Παρασκευή Χωρίς Γούνα

undercover αποστολή.

Παρασκευή 26 Νοεμβρίου, 18:30 Πλατεία Συντάγματος. Λίγος ο κόσμος στη συγκέντρωση/ διαμαρτυρία, όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο. Δύο πανό & μερικές μεγάλες σοκαριστικές φωτογραφίες. Ο κόσμος κοντοστέκεται, άλλοι με ενδιαφέρον, άλλοι με συγκαταβατικά χαμόγελα. Οι περισσότεροι παίρνουν τα φυλλάδια που μοιράζονται. Ελπίζω να παίρνουν και το μήνυμα. Μετά από λίγη ώρα αρχίζουμε να κατηφορίζουμε προς Ερμού, χωρίς ο αριθμός μας να έχει αυξηθεί ιδιαίτερα. Είμαι ο πιο ακατάλληλος άνθρωπος να μετρήσω το οτιδήποτε με το μάτι. 30; Ίσως. 50 μου φαίνεται μεγάλο νούμερο. Κάπου εκεί τέλος πάντων. Στον εμπορικό δρόμο του κέντρου οι εντυπώσεις που αφήνουμε στους περαστικούς μου φαίνεται ότι εντυπώνονται καλύτερα από ότι στην πλατεία. Κοιτάνε με φρίκη τις φωτογραφίες. Κουνάνε το κεφάλι συμφωνώντας. Έχουν αρχίσει να ακούγονται συνθήματα, έχω αρχίσει να αισθάνομαι λίγο άβολα. «Φασίστες γουναράδες έρχονται κρεμάλες»;

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο Φάνης

Πολλές φορές νομίζουμε ότι κάτι είναι δύσκολο, χρονοβόρο ή πολύπλοκο. Δεν είναι και δική μας δουλειά ακριβώς, που να τρέχουμε και να ασχολούμαστε τώρα… ίσως αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά…

Ο Φάνης ήρθε ένα βράδυ στο μπαλκόνι του δωματίου μας νιαουρίζοντας επίμονα. Οι Γάλλοι δίπλα μας τρώγανε και τον κεράσανε ένα μεζεδάκι. Εμείς στο ψυγείο είχαμε μόνο φρούτα, οπότε πεταχτήκαμε μέχρι το μίνι μάρκετ για καμιά κονσέρβα… Έφαγε καλά λοιπόν ο Φάνης, χαϊδεύτηκε λίγο και κίνησε για την τσάρκα του. Όσο κάθησε μαζί μας ήταν φοβισμένος, αλλά φιλικός. Φυσικά την επόμενη μέρα ξαναήρθε. Κουτσαίνοντας λίγο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τι είναι οι διακοπές;

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η 1η Ιανουαρίου θεωρείται μια νέα αρχή, χρονικό όριο για νέους στόχους και αλλαγές. Στη μέση του χειμώνα και της μαυρίλας να έχεις όρεξη να ανεβάσεις ταχύτητα και  να κάνεις στροφές. Για μένα αυτό το νοητό όριο ήταν πάντα η επιστροφή από τις καλοκαιρινές διακοπές. Η αρχή μιας νέας σαιζόν (κατάλοιπο από τα μαθητικά χρόνια; Ίσως). Όσο πολλές ή λίγες μέρες λείψει κάποιος από τη δουλειά και τη ρουτίνα της πόλης επιστρέφει, γκρινιάζοντας ίσως, αλλά πάντα με λίγο βελτιωμένη διάθεση. Και ένα σωρό υποσχέσεις στον εαυτό του για το πώς θα βελτιώσει τη ζωή του, θα αλλάξει λίγο την καθημερινότητά του, θα γίνει πιο θετικός και αποτελεσματικός. Υποσχέσεις που πιθανόν να μείνουν τέτοιες και να μην γίνουν ποτέ πράξη, αλλά η διάθεση είναι πάντα εκεί.

Καθένας από μας προσδιορίζει διαφορετικά τι θέλει από τις διακοπές του, τι είναι αυτό που τον ξεκουράζει ή του γεμίζει τις μπαταρίες.

Ηλιοθεραπεία στο Δρυό Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: