Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Tag Archives: Ζωγραφική

20 Απριλίου

Αύριο δεν θα σηκωθώ από το κρεβάτι για τίποτα λιγότερο από αυτό: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

A Dream Within A Dream

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου!
Και τώρα που χωρίζουμε,
Άφησε να σου πω –
Ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ’ όνειρο
Είναι αλήθεια, όπως το ‘λεγες·
Αν, όμως, η ελπίδα πέταξε
Μες σε μια νύχτα ή σε μια μέρα,
Μες σ’ ένα όραμα ή μες το τίποτα,
Είναι γι’ αυτό λιγότερο χαμένη;
Όλα όσα βλέπουμε ή ό,τι φαινόμαστε
Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ένα χαμόγελο για να θυμάσαι

we had goldfish and they circled around and around
in the bowl on the table near the heavy drapes
covering the picture window and
my mother, always smiling, wanting us all
to be happy, told me, ‘be happy Henry!’
and she was right: it’s better to be happy if you
can
but my father continued to beat her and me several times a week while
raging inside his 6-foot-two frame because he couldn’t
understand what was attacking him from within.

my mother, poor fish,
wanting to be happy, beaten two or three times a
week, telling me to be happy: ‘Henry, smile!
why don’t you ever smile?’

and then she would smile, to show me how, and it was the
saddest smile I ever saw

one day the goldfish died, all five of them,
they floated on the water, on their sides, their
eyes still open,
and when my father got home he threw them to the cat
there on the kitchen floor and we watched as my mother
smiled

~Charles Bukowski

Ο πίνακας είναι του John White Alexander

http://wp.me/pTiK1-6PV

Ξυπόλητοι

Όταν ήμουν μικρή δεν έβαζα παπούτσια στα πόδια μου από τον Ιούνιο μέχρι το Σεπτέμβριο. Μάρμαρα, μωσαϊκά, χώματα και πέτρες δεν με πτοούσαν. Κι έδινα μάχη κάθε βράδυ με τη μαμά μου ή τη γιαγιά μου γιατί βαριόμουνα να τα πλύνω κι ας ήταν κατάμαυρα. Τώρα πια περπατάω ξυπόλητη μόνο μερικά βήματα. Και λατρεύω αυτόν τον πίνακα. Για τα βρώμικα πόδια των πιτσιρίκων. Που αν τα κοιτάξεις λίγη ώρα αισθάνεσαι το πετσί τους σαν να είναι δικό σου.

shortlink http://wp.me/pTiK1-6LX

Περιμένοντας

Αργά τη νύχτα (σημειολογικά μόνο τότε μπορείς να ανακαλύψεις την λαμπερή ομορφιά), ακολουθώντας ένα λινκ, βρήκα ένα πολύ όμορφο ρώσικο blog. Χαζεύοντας τις φωτογραφίες χωρίς να καταλαβαίνω τις περιγραφές, έπεσε το μάτι μου σε έναν πίνακα ενός καλλιτέχνη που δεν είχα ξανακούσει ποτέ στη ζωή μου. Με αιχμαλώτισε η απλότητα, η παλέτα των χρωμάτων, μα πάνω από όλα η δυναμική του. Ένα στατικό, καθημερινό αντικείμενο εκπέμπει μια πιεστικότητα. Ζητά μια απάντηση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μαθήματα ανατομίας

Πρωτότυπη, ενδιαφέρουσα, έξυπνη, ακόμα και προκλητική. Η νέα διαφημιστική καμπάνια της Σχολής Καλών Τεχνών του Museu de Arte του Σάο Πάολο (Βραζιλία). Πάμπλο Πικάσο, Σαλβαντόρ Νταλί και Βίνσεντ Βαν Γκογκ διατμημένοι ο καθένας με το δικό του ύφος και στυλ χωρίς άλλα σχόλια.

Pablo Picasso

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Παντού υπάρχει μια γάτα

… ακόμα και στη πιο μυστικιστική στιγμή του Χριστιανισμού

Lorenzo Lotto, The Annunciation, oil on wood,  circa 1527 – Pinacoteca Comunale Recanati

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Λίγος Degas ακόμα

Τα γλυπτά του Degas θεωρούνται αρκετά διαφορετικά από την επικρατούσα τάση στη γαλλική γλυπτική του 19ου αιώνα. Ο ίδιος δεν ενδιαφερόταν να δημιουργήσει δημόσια μνημεία, ούτε είχε ποτέ εκθέσει τα γλυπτά του δημόσια με  εξαίρεση την «Μικρή Χορεύτρια, ετών 14». Η γλυπτική παρέμεινε ένα ιδιωτικό μέσο για τον καλλιτέχνη, παρόμοιο με τα σκίτσα και τα προσχέδια, και περιορίστηκε σε μια συγκεκριμένη σειρά θεμάτων μέσα από τα οποία εξερεύνησε τα προβλήματα που τον γοήτευαν. Οι ανθρώπινες φιγούρες είναι συχνά επαναλήψεις του ίδιου θέματος, κάθε μια με λεπτές παραλλαγές στη σύνθεση ή στη δυναμική της κίνησης ή στην ένταση της φιγούρας. Για πολλά από αυτά τα γλυπτά ο Degas βρήκε μια έτοιμη πηγή έμπνευσης στις μπαλαρίνες της Όπερας του Παρισιού. Η ίδια επίπονη παρατήρηση ήταν η βάση για τα μοντέλα των αλόγων. Τα περισσότερα ήταν καθαρόαιμα άλογα κούρσας. Ο σκοπός του ήταν να συλλάβει τις ζωηρές κινήσεις με αυξανόμενη ακρίβεια. Οι αμέτρητες επισκέψεις στον ιππόδρομο του Longchamp επικουρήθηκαν από τις διαδοχικές φωτογραφίες που μελετούσαν τον καλπασμό του αλόγου του Edweard Muybridge (δημοσιεύθηκαν το 1879). Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Αλίκη στη Χώρα του Νταλί

Δύο από τους πιο εξαιρετικούς δημιουργούς του δυτικού πολιτισμού, δύο αρχιτέκτονες της φαντασίας και ερεθιστές της περιέργειας και του μυαλού κάποτε συνεργάστηκαν. Το μυθιστόρημα «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» του Lewis Carroll με εικογράφηση του Salvador Dali εκδόθηκε το 1969 από τον εκδοτικό οίκο Maecenas Press-Random House της Νέας Υόρκης και διανεμήθηκε τότε ως το βιβλίο του μήνα.  Ο τόμος αυτός έγινε από τις πιο περιζήτητες δουλειές του μεγάλου ζωγράφου (χαρακτηριστικά το ένα και μοναδικό διαθέσιμο αντίτυπο στην Amazon κοστίζει $12,900). Περιέχει 12 ηλιογκραβούρες, μια για κάθε κεφάλαιο του βιβλίου καθώς κι ένα υπογεγραμμένο χαρακτικό ως εξώφυλλο. Θαυμάστε:

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

O Degas και το μπαλέτο: απεικονίζοντας την κίνηση

Two Dancers On The Stage, c.1874, oil on canvas

Γνωστός κατά τη διάρκεια της ζωής του ως «ο ζωγράφος των χορευτριών», ο Edgar Degas κάποτε δήλωσε ότι οι σκηνές μπαλέτου ήταν «αφορμή για να απεικονίσω την κίνηση». Η συγκεκριμένη έκθεση στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Μεγάλης Βρετανίας, εξερευνά για πρώτη φορά την γοητεία που ασκούσε στον ζωγράφο η κίνηση, παρουσιάζοντας αρκετούς από τους εξαιρετικούς πίνακες και γλυπτά που δημιούργησε στη μακρόχρονη καριέρα του.

Όταν πρωτοστράφηκε στο μπαλέτο, ο Degas έκανε εκατοντάδες σχέδια χορευτριών που ασκούνταν στις αίθουσες διδασκαλίας και πρωτοποριακούς πίνακες και παστέλ με μπαλαρίνες στη σκηνή. Η οξύτητα του ματιού του και η λεπτότητα της τεχνικής του, σύντομα προσέλκυσαν θαυμαστές που παρατήρησαν την «ευσυνείδητη αλήθεια» αυτών των έργων. Ο ζωγράφος πλήρωνε μπαλαρίνες για να ποζάρουν στο στούντιό του, αρχικά σε στατικές πόζες και κατόπιν όλο και συχνότερα εν κινήσει.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: