Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Tag Archives: παιδική ηλικία

Η Λεμονιά

Όταν ήταν κοριτσάκι η μαμά μου μένανε οικογενειακώς σε μια «αυλή». Δύο δωμάτια, μια κοινόχρηστη τσιμεντένια αυλή, δυό γλάστρες, καμία ιδιωτικότητα. Καημό το είχε ο παππούς που ήταν ο ένας πάνω στον άλλο και η χαρά του ήταν απερίγραπτη όταν άδειασε απέναντι ακριβώς μια μονοκατοικία, δύο δωμάτια και κουζίνα, όπου επιτέλους θα ήταν μόνη η οικογένεια. Οι τρεις τους με τη γιαγιά και το θείο, αν δεν κάνω λάθος η αδελφή μου πρέπει να είχε γεννηθεί ήδη τότε, άρα η μαμά είχε φύγει. Η ιδιοκτήτρια ήταν ηλικιωμένη, το νοίκι πολύ χαμηλό και φοβόταν ο παππούς μήπως πεθάνει και τα παιδιά της τους διώξουν. Πάνω από 20 χρόνια μετά πέθανε ο παππούς, αργότερα πέθανε η γιαγιά, η ιδιοκτήτρια ακόμα ζούσε…

Εκτός από «δικό τους» το σπίτι αυτό είχε ένα άλλο καλό. Είχε μια μεγάλη αυλή και έναν ακόμα μεγαλύτερο κήπο. Σ’ αυτή την αυλή γύρναγα κάθε μεσημέρι από το νηπιαγωγείο, σ΄αυτή την αυλή έμαθα ποδήλατο, παράταγα το παιχνίδι με το στανιό για να φάω δυο μπουκιές στο μαρμάρινο τραπέζι. Δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ κανείς στον κόσμο που να φτιάχνει πατάτες με αυγά καλύτερα από τη γιαγιά μου. Στο ίδιο τραπέζι καθόμουνα με τον παππού μου και μου ζωγράφιζε άλλους κήπους που πάντα είχαν μια βρυσούλα στην άκρη, εκεί καθόταν και μου έφτιαχνε καραβάκια με τα τσιγαρόχαρτα από τα Καρέλια του, εκεί μου έμαθε κι εμένα να φτιάχνω. Κι από πάνω μας ο Κίτσος, το καναρίνι, να κελαηδάει όταν του σφύριζες. Το Πάσχα σκάβαμε ένα λάκο στον κήπο για τα κάρβουνα και σουβλίζαμε το αρνί, την πρωτομαγιά κόβαμε λουλούδια και φτιάχναμε στεφάνια. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: