Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Tag Archives: ποίηση

Distant Rain

suburbia_dist-rain-ball_web

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι συμβαίνει σε όλα τα ποιήματα που γράφουν οι άνθρωποι; Τα ποιήματα που δεν αφήνουν ποτέ κανέναν να διαβάσει; Ίσως είναι πολύ ιδιωτικά και προσωπικά. Ίσως δεν είναι αρκετά καλά. Ίσως η προοπτική της έκφρασης από καρδιάς να φαντάζει αδέξια, ρηχή, ανόητη, ξιπασμένη, ζαχαρένια, μη αυθεντική, συναισθηματική, κοινότυπη, βαρετή, παραδουλευμένη, δυσνόητη, άσκοπη ή απλά αμήχανη, και αυτό είναι αρκετός λόγος για κάθε φιλόδοξο ποιητή να κρύψει τη δουλειά του από το κοινό για πάντα.

Φυσικά, πολλά από τα ποιήματα καταστρέφονται αμέσως. Καίγονται, κομματιάζονται, πετώνται στην λεκάνη της τουαλέτας. Μερικές φορές διπλώνονται σε μικρά τετραγωνάκια και σφηνώνονται στη γωνία ενός ασταθούς επίπλου. Άλλες κρύβονται πίσω από ένα χαλαρό τούβλο, ή πίσω από μια υδρορροή ή σφραγίζονται στο πίσω μέρος ενός ρολογιού, ή τοποθετούνται ανάμεσα στις σελίδες ενός αδιευκρίνιστου βιβλίου που πιθανότατα δεν θα ανοιχτεί ποτέ. Κάποιος μπορεί να τα βρει μια μέρα, αλλά μάλλον όχι. Η αλήθεια είναι ότι η αδιάβαστη αυτή ποίηση θα παραμείνει για πάντα ακριβώς αυτό (αδιάβαστη), καταδικασμένη να ενωθεί με ένα τεράστιο αόρατο ποτάμι απόβλητων που ρέει μακριά από τα προάστια. Ε, σχεδόν πάντα! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

prim scholar and perfervid lover

They are alike, prim scholar and perfervid lover:
When comes the season of decay, they both decide
Upon sweet, husky cats to be the household pride;
Cats choose, like them, to sit, and like them, shudder.

Like partisans of carnal dalliance and science,
They search for silence and the shadowings of dread;
Hell well might harness them as horses for the dead,
If it could bend their native proudness in compliance.

In reverie they emulate the noble mood
Of giant sphinxes stretched in depths of solitude
Who seem to slumber in a never-ending dream;

Within their fertile loins a sparkling magic lies;
Finer than any sand are dusts of gold that gleam,
Vague starpoints, in the mystic iris of their eyes.

~Charles Baudelaire
κοντή ουρά http://wp.me/pTiK1-6QJ

A Dream Within A Dream

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου!
Και τώρα που χωρίζουμε,
Άφησε να σου πω –
Ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ’ όνειρο
Είναι αλήθεια, όπως το ‘λεγες·
Αν, όμως, η ελπίδα πέταξε
Μες σε μια νύχτα ή σε μια μέρα,
Μες σ’ ένα όραμα ή μες το τίποτα,
Είναι γι’ αυτό λιγότερο χαμένη;
Όλα όσα βλέπουμε ή ό,τι φαινόμαστε
Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ένα χαμόγελο για να θυμάσαι

we had goldfish and they circled around and around
in the bowl on the table near the heavy drapes
covering the picture window and
my mother, always smiling, wanting us all
to be happy, told me, ‘be happy Henry!’
and she was right: it’s better to be happy if you
can
but my father continued to beat her and me several times a week while
raging inside his 6-foot-two frame because he couldn’t
understand what was attacking him from within.

my mother, poor fish,
wanting to be happy, beaten two or three times a
week, telling me to be happy: ‘Henry, smile!
why don’t you ever smile?’

and then she would smile, to show me how, and it was the
saddest smile I ever saw

one day the goldfish died, all five of them,
they floated on the water, on their sides, their
eyes still open,
and when my father got home he threw them to the cat
there on the kitchen floor and we watched as my mother
smiled

~Charles Bukowski

Ο πίνακας είναι του John White Alexander

http://wp.me/pTiK1-6PV

Γατέρατα

 

ΓΑΤΕΡΑΤΑ

Samantha Lee

Τα βράδια του χειμώνα
Όταν το χιόνι… πίπτει
Ίσως δεις ένα Γατέρας
Να βγαίνει από μια Κρύπτη.
Ζουν στο νεκροταφείο
Μες σε λαγούμια σκοτεινά
Σε σπήλαια ανήλιαγα
Χτισμένα με οστά
Που ζέχνουνε και αντηχούν
Κραυγές και μουγκρητά.
Μαζεύονται πλάι-πλάι
Εκεί μέσα στα χώματα
Και το μεδούλι το ρουφούν
Απ’ όλα τα σάπια πτώματα
Και τρώνε και οσμίζονται
Της σήψης τα αρώματα.
Φυλάξου απ’ τα Γατέρατα
Που βρίσκουνε συχνά
Οι νεκροθάφτες σκάβοντας
Νέα μνήματα, βαθιά.
Μείνε στο κρεβάτι σου
Κάτω από τα σκεπάσματα
Τη νύχτα παγίδες στήνουνε
Αυτά τα απαίσια πλάσματα.
Κρύβονται εκεί που παίζουν
Τα άτακτα παιδιά
Τ’ αρπάζουν και τα κλέβουν
Τα παίρνουν μακριά.
«Και πως θα τα γνωρίσω;»
Ρωτάς με απορία,
«Ετούτα τα Γατέρατα
Ετούτα τα θηρία;»
Δύσκολα τα μπερδεύεις
Αν έχεις δει έστω κι ένα:
Μύτη λειψή και στόματα
Τρομακτικά ανοιγμένα
Κι αφτιά σαν λαχανόφυλλα
Πράσινα, ζαρωμένα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η μυστική ζωή μιας γάτας

και μια παρατήρηση…

Αν προσθέσεις τη φράση «and not a single fuck was given that day» στο τέλος κάθε ποιήματος του Walt Whitman, το καταλαβαίνεις καλύτερα.

Σχεδόν τυχαίο παράδειγμα:

The Calming Thought of All
That coursing on, whate’er men’s speculations,
Amid the changing schools, theologies, philosophies,
Amid the bawling presentations new and old,
The round earth’s silent vital laws, facts, modes continue.
And not a single fuck was given that day.

Walt Whitman

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ένα ποίημα

Ξεφυλλίζοντας ένα από τα δεκάδες σημειωματάριά μου, διάβασα ένα ποίημα. Νομίζω ότι θυμάμαι που το βρήκα, γιατί κάθησα και το αντέγραψα, αλλά για ένα περίεργο λόγο, δεν έχω σημειώσει ούτε τον τίτλο, ούτε το όνομα του ποιητή. Το ίντερνετ δεν βοήθησε. Εσύ;

There are constants in living
Truths intertwined~
Patterns of colour
Intersected with time Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Wilde

Είναι αλήθεια. Όσους χάρτες κι όσα σχεδιαγράμματα κι αν έχεις μελετήσει, το κοιμητήριο Pere Lachaise είναι αχανές, δαιδαλώδες και χαοτικό. Περιπλανήθηκα με σχέδιο, χωρίς, έκανα κύκλους, περπάτησα διαβάζοντας ένα ένα τα μνήματα σε αυτό που υπολόγιζα ότι είναι το «σωστό σημείο» και πάλι δεν είδα όλα όσα ήθελα να δω. Απόλαυσα ενοχικά τη βόλτα μου -ήμουν άλλωστε σ’ ένα νεκροταφείο- θαύμασα μνήματα έργα τέχνης, στάθηκα πάνω από «ανώνυμους» τάφους, επισκέφθηκα την εκκλησία, μύρισα τα λουλούδια που πεισματικά άνθιζαν εκεί που η ζωή τελειώνει.  Και ήμουνα αποφασισμένη ότι και να γίνει να μην φύγω αν δεν βρω τον τάφο του Oscar Wilde.  Τον βρήκα, με λίγη δυσκολία, στην πιο απομακρυσμένη από την είσοδο που είχα μπει, γωνιά. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Autumn leaves

Η μέρα σήμερα θυμίζει περισσότερο βαρύ χειμώνα. Κάπου αλλού όμως…

Central Park @West 99th Street, 13 Νοv 2011

George Edmunds’ Song

Autumn leaves, autumn leaves, lie strewn around he here;
Autumn leaves, autumn leaves, how sad, how cold, how drear!
How like the hopes of childhood’s day, Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Hysteria

by: T.S. Eliot (1888-1965)

S she laughed I was aware of becoming involved
in her laughter and being part of it, until her
teeth were only accidental stars with a talent
for squad-drill. I was drawn in by short gasps,
inhaled at each momentary recovery, lost finally
in the dark caverns of her throat, bruised by
the ripple of unseen muscles. An elderly waiter
with trembling hands was hurriedly spreading
a pink and white checked cloth over the rusty
green iron table, saying: «If the lady and
gentleman wish to take their tea in the garden,
if the lady and gentleman wish to take their
tea in the garden …» I decided that if the
shaking of her breasts could be stopped, some of
the fragments of the afternoon might be collected,
and I concentrated my attention with careful
subtlety to this end.
Αρέσει σε %d bloggers: