Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Tag Archives: ταξίδια

Μια Βραδιά με τον Beckett

DSC_1413Δεν έχω διαβάσει ποτέ Beckett, αν και νομίζω ότι πριν χρόνια είχα δει μια ερασιτεχνική παράσταση του «Περιμένοντας τον Γκοντό». Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσω μια συζήτηση του Paul Auster με τον Edward Albee για τον μεγάλο συγγραφέα, πέταξα τη σκούφια μου. Βρέθηκα σε μια αποθήκη 3ου ορόφου, αχανή, ασβεστωμένη, με μεγάλες κολώνες , σαν κι αυτές που βλέπουμε στις ταινίες. Μια μικρή εξέδρα στη μέση και σπαστές καρέκλες.

Απαιτήθηκε όχι μικρή προσπάθεια για να παρακολουθήσω τον -πολύ προχωρημένης ηλικίας-   Albee , αλλά ήταν το απόλυτο comic relief με τις ατάκες του, το βιτριολικό χιούμορ του και τα διαυγή εύστοχα σχόλιά του. Ο Auster ήταν μια αποκάλυψη/απόλαυση και το όλο εγχείρημα εξαιρετικά ενδιαφέρον ακόμα και για κάποια σαν εμένα που δεν ήμουν μυημένη στο έργο του μεγάλου Ιρλανδού συγγραφέα. Απόψεις,  ιστορίες, ανέκδοτα,από αυτά που ξετρελένουν το κοινό που αγαπά την λογοτεχνία, όπως η πρώτη συνάντηση του Beckett με τον μετέπειτα εκδότη του στην Αμερική. Κάπου στη μέση της συζήτησης, ο Paul Auster διάβασε ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα Watt. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

I Survived Da Bronx -part1

Bits and Bobs

Την προηγούμενη φορά ήταν το Game Of Thrones που έκανε πρεμιέρα εκείνη την περίοδο και οι γιγαντοαφίσες δέσποζαν παντού στην πόλη. Όπως και το κοστούμι του Ned Stark στην βιτρίνα του HBO store. Φέτος ήταν η χρονιά του The Great Gatsby. Δεν υπήρχε σημείο να γυρίσεις το κεφάλι σου και να μην θυμηθείς ότι η μεγάλη πρεμιέρα πλησίαζε. Δρόμοι, στάσεις, λεωφορεία, βιτρίνες καταστημάτων και lobby ξενοδοχείων, όλα στον φρενήρη ρυθμό των αλά Μπαζ Λούρμαν 20’s.

Αυτή δεν την τράβηξα -βλακωδώς- εγώ όταν πέρασα από το κατάστημα, αλλά έτσι για να πάρετε μια ιδέα

Αυτή δεν την τράβηξα -βλακωδώς- εγώ όταν πέρασα από το κατάστημα, αλλά έτσι για να πάρετε μια ιδέα

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το Φιλί

Τραβηγμένη από τον  Alfred Eisenstaed στις 14 Αυγούστου 1945 στην Times Square της Νέας Υόρκης είναι -όχι άδικα- μια από τις πιο εικονικές φωτογραφίες του προηγούμενου αιώνα.

A jubilant American sailor clutching a white-unifo

Περπατώντας στο High Line, ένα από τα πιο όμορφα «πάρκα» της πόλης, διαμορφωμένο πάνω σε μια παλιά υπερυψωμένη σιδηροδρομική γραμμή, αντικρύζεις μια πιο ποπ εκδοχή. Φανταστικό, ναι; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Έρημα κορμιά

Αν και άθεη, το αγαπημένο μου past time όταν βολτάρω σε πόλεις του εξωτερικού είναι να μπαίνω σε εκκλησίες. Γνωστές, άγνωστες, είτε υπάρχουν στον οδηγό είτε όχι, πέραν από τους μεγάλους καθεδρικούς, αν βρεθεί εκκλησία στο δρόμο μου, το πιθανότερο είναι ότι θα μπω μέσα. Εκτός από το αρχιτεκτονικό και καλλιτεχνικό ενδιαφέρον (ναι, οι περισσότερες είναι απλά έργα τέχνης ή/και φιλοξενούν κάποια), είναι και κάτι άλλο που με συναρπάζει και με τραβάει σαν μαγνήτης.

Είναι εντυπωσιακά, αυτάρεσκα, ματαιόδοξα σύμβολα της ανθρώπινης μικρότητας, ανασφάλειας και ματαιότητας. Βρίσκω την αντίφαση υπέροχη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πόλη γατομάνα

Ήταν παντού, όπου κι αν γύριζες το βλέμα σου. Δεσποζόμενες, αδέσποτες, καλοθρεμμένες και αδύνατες. Νωχελικές, σε απίστευτα άβολες στάσεις, χαλαρές ή σε εγρήγορση. Στα τζαμιά, στα παλαιοπωλεία, σε γκαλερί και σε δρόμους, σε νεκροταφεία και εκκλησίες, όλες φιλικές σε κερνάγανε ένα τρίψιμο στη γάμπα για το «καλώς όρισες».

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Γέφυρα των Αγγέλων

Εδώ υπάρχει Σωτηρία για τους ταπεινούς

Πόντε Σαντ’ Άντζελο (1669). Η γέφυρα αυτή, γνωστή και σαν Γέφυρα του Ανδριανού, κατασκευάστηκε στη Ρώμη ανάμεσα στο 134 – 139 από το Ρωμαίο αυτοκράτορα Ανδριανό. Στέκεται πάνω από τον Τίβερη ποταμό και ένωνε το κέντρο της πόλης με το νεόκτιστο Μαυσωλείο του αυτοκράτορα, όπου σήμερα βρίσκεται το Καστέλ Σαντ’ Άντζελο. Το 1669, ο νέος Πάπας Κλήμης Θ’, παρήγγειλε στον Μπερνίνι να αντικαταστήσει μια σειρά από παλαιά αγάλματα που έστεκαν εκεί. Είναι ένα από τα τελευταία μεγάλα έργα του Μπερνίνι και η ομάδα αυτή των γλυπτών αποτελείται από δέκα αγγέλους που κρατούν τα Σύμβολα του Μαρτυρίου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ι pledge allegiance

και έχω κάνει κατά καιρούς πολύ χειρότερα… τουλάχιστον πάντα γελούσαμε.

 

http://wp.me/pTiK1-6Io

Η χαρά του να κυνηγάς το ανέφικτο

Place Cassin,  Παρίσι. Στάση να ξεκουραστούμε από τον ολοήμερο περίπατο. Ένα τσιγάρο και ψιλοκουβέντα. Ωραίος καιρός, κόσμος στην πλατεία. Και ξαφνικά εμφανίζεται αυτός το τυπάκος.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

H Αιώνια Πάλη των Τάξεων

Αριστερά οι «Υπηρέτες», δεξιά οι «Επισκέπτες».

Λονδίνο. Bed and Breakfast, Bloomsbury. Κεντρική είσοδος.

2011 ή αρχές του 1900;

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

for the love of Santa!*

Το ποστ είναι ανεπίκαιρο, τα στολίδια μαζεύτηκαν, τα Χριστούγεννα πέρασαν. Επειδή όμως μπορεί να ήταν τα τελευταία μας (τι αισιόδοξο!) ας επισκευτούμε για άλλη μια φορά τη Μητρόπολη του κόσμου.  Rockefeller Plaza, Metropolitan Museum, Metropolitan Opera, ένα πολυκατάστημα. Οι φωτογραφίες είναι και πάλι της Μαρίας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

♪ Somewhere beyond the sea ♫♪

Τα ταξίδια είναι πολύ προσωπική εμπειρία. Με όσους φίλους κι αν συνταξιδεύεις οι προσλαμβάνουσες είναι μόνο δικές σου.  Δεν μπορείς να τις περιγράψεις, δεν μπορείς να τις εξηγήσεις. Μερικές φορές προλαβαίνεις να τις φωτογραφήσεις.  Αλλά και πάλι δεν είναι το ίδιο.

Εκτός από το κλασσικό skyline, το άγαλμα της Ελευθερίας, το περίφημο τριγωνικό κτήριο Flatiron και το Empire state, υπάρχουν πολλά μικρά -διαφορετικά για τον καθένα- που όλα μαζί διαμορφώνουν την εμπειρία «Νέα Υόρκη».

Το πιο πετυχημένα αστείο t-shirt ever! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Wilde

Είναι αλήθεια. Όσους χάρτες κι όσα σχεδιαγράμματα κι αν έχεις μελετήσει, το κοιμητήριο Pere Lachaise είναι αχανές, δαιδαλώδες και χαοτικό. Περιπλανήθηκα με σχέδιο, χωρίς, έκανα κύκλους, περπάτησα διαβάζοντας ένα ένα τα μνήματα σε αυτό που υπολόγιζα ότι είναι το «σωστό σημείο» και πάλι δεν είδα όλα όσα ήθελα να δω. Απόλαυσα ενοχικά τη βόλτα μου -ήμουν άλλωστε σ’ ένα νεκροταφείο- θαύμασα μνήματα έργα τέχνης, στάθηκα πάνω από «ανώνυμους» τάφους, επισκέφθηκα την εκκλησία, μύρισα τα λουλούδια που πεισματικά άνθιζαν εκεί που η ζωή τελειώνει.  Και ήμουνα αποφασισμένη ότι και να γίνει να μην φύγω αν δεν βρω τον τάφο του Oscar Wilde.  Τον βρήκα, με λίγη δυσκολία, στην πιο απομακρυσμένη από την είσοδο που είχα μπει, γωνιά. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Autumn leaves

Η μέρα σήμερα θυμίζει περισσότερο βαρύ χειμώνα. Κάπου αλλού όμως…

Central Park @West 99th Street, 13 Νοv 2011

George Edmunds’ Song

Autumn leaves, autumn leaves, lie strewn around he here;
Autumn leaves, autumn leaves, how sad, how cold, how drear!
How like the hopes of childhood’s day, Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μήπως έχεις ένα μολύβι;

Από μικρό παιδί έκανα διάφορες συλλογές. Μικροπράγματα, χαρτούρα κυρίως. Κατά καιρούς σε νηφάλια και θολωμένα ξεκαθαρίσματα χάρισα και πέταξα πολλά. Τώρα πλέον τα πράγματα που συλλέγω μετά μανίας έχουν μειωθεί σε 2-3.

Η συλλογή που θα σας παρουσιάσω σήμερα ξεκίνησε τυχαία το καλοκαίρι του 2003 στη Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο. Μου άρεσαν τα χρώμματα και ήταν και ένα από τα πιο φθηνά αναμνηστικά που μπορούσες να αγοράσεις. Στις κατά καιρούς επισκέψεις μου σε μουσεία και γκαλερί παρατήρησα ότι υπήρχε πάντα ένα κουτί στον πάγκο του ταμείου. Οκτώ χρόνια μετά τα αναζητώ μετά μανίας μόλις μπω σε πωλητήριο και ζητάω από τους φίλους που πάνε ταξίδια να με θυμηθούν. Είναι φθηνό και δεν πιάνει χώρο, το τέλειο δώρο!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

O Degas και το μπαλέτο: απεικονίζοντας την κίνηση

Two Dancers On The Stage, c.1874, oil on canvas

Γνωστός κατά τη διάρκεια της ζωής του ως «ο ζωγράφος των χορευτριών», ο Edgar Degas κάποτε δήλωσε ότι οι σκηνές μπαλέτου ήταν «αφορμή για να απεικονίσω την κίνηση». Η συγκεκριμένη έκθεση στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Μεγάλης Βρετανίας, εξερευνά για πρώτη φορά την γοητεία που ασκούσε στον ζωγράφο η κίνηση, παρουσιάζοντας αρκετούς από τους εξαιρετικούς πίνακες και γλυπτά που δημιούργησε στη μακρόχρονη καριέρα του.

Όταν πρωτοστράφηκε στο μπαλέτο, ο Degas έκανε εκατοντάδες σχέδια χορευτριών που ασκούνταν στις αίθουσες διδασκαλίας και πρωτοποριακούς πίνακες και παστέλ με μπαλαρίνες στη σκηνή. Η οξύτητα του ματιού του και η λεπτότητα της τεχνικής του, σύντομα προσέλκυσαν θαυμαστές που παρατήρησαν την «ευσυνείδητη αλήθεια» αυτών των έργων. Ο ζωγράφος πλήρωνε μπαλαρίνες για να ποζάρουν στο στούντιό του, αρχικά σε στατικές πόζες και κατόπιν όλο και συχνότερα εν κινήσει.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: