Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Tag Archives: φωτογραφία

Που Κοιμούνται τα Παιδιά (;)

Που Κοιμούνται τα Παιδιά – ιστορίες διαφορετικών παιδιών απ’ όλο τον κόσμο, ειπωμένες μέσα από μια σειρά πορτραίτων και φωτογραφιών των υπνοδωματίων τους. Όταν ζήτησαν από τον φωτογράφο James Mollison να κάνει ένα project για τα δικαιώματα των παιδιών σκέφτηκε τη δική του παιδική ηλικία και πόσο σημαντικό ήταν το δωμάτιό του για το πως μεγάλωσε. Με αυτή την ιδέα ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο και φωτογράφησε παιδιά σε ένα ουδέτερο φόντο που δεν μαρτυρά σχεδόν τίποτα για την κατάστασή τους και αντιπαρέβαλε τα πορτραίτα με τις φωτογραφίες των δωματίων τους ώστε το πλήρες εύρος της κατάστασης αυτής να γίνει σαφές. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

All creatures great and small

(αντί βιογραφικού) O Steve McCurry είναι ο άνθρωπος που έχει τραβήξει αυτή τη φωτογραφία. Κοιτάζοντας τις χιλιάδες φωτογραφίες στο portfolio του ταξίδεψα σ’ όλη τη γη. Σε στιγμές σημαντικές κι ασήμαντες, σε χαρές, σε λύπες, σε τραγωδίες, και στο τέλος δεν ήξερα αν πρέπει ν’ απελπιστώ τελείως ή να νιώσω συνεπαρμένη από τον κόσμο και τη ζωή γενικώς.

Αφού διάλεξα το «θέμα», η επιλογή των φωτογραφιών ήταν ακόμα πιο δύσκολη.

India, 2007

India, 2007

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Να αφήνεις τις φωτογραφίες να μιλάνε»

tumblr_mnkc7cyqii1rh7p7co1_1280

«Ε φίλε, βγάλε με μια φωτογραφία»

«Δεν μπορώ, είναι πολύ σκοτεινά εδώ»

«Ναι, χρειαζόμαστε φως. Ας πάμε εκεί»

«Είσαι άστεγος;»

«Ναι»

«Πόσο καιρό;» Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

I Survived Da Bronx -part1

Bits and Bobs

Την προηγούμενη φορά ήταν το Game Of Thrones που έκανε πρεμιέρα εκείνη την περίοδο και οι γιγαντοαφίσες δέσποζαν παντού στην πόλη. Όπως και το κοστούμι του Ned Stark στην βιτρίνα του HBO store. Φέτος ήταν η χρονιά του The Great Gatsby. Δεν υπήρχε σημείο να γυρίσεις το κεφάλι σου και να μην θυμηθείς ότι η μεγάλη πρεμιέρα πλησίαζε. Δρόμοι, στάσεις, λεωφορεία, βιτρίνες καταστημάτων και lobby ξενοδοχείων, όλα στον φρενήρη ρυθμό των αλά Μπαζ Λούρμαν 20’s.

Αυτή δεν την τράβηξα -βλακωδώς- εγώ όταν πέρασα από το κατάστημα, αλλά έτσι για να πάρετε μια ιδέα

Αυτή δεν την τράβηξα -βλακωδώς- εγώ όταν πέρασα από το κατάστημα, αλλά έτσι για να πάρετε μια ιδέα

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το Φιλί

Τραβηγμένη από τον  Alfred Eisenstaed στις 14 Αυγούστου 1945 στην Times Square της Νέας Υόρκης είναι -όχι άδικα- μια από τις πιο εικονικές φωτογραφίες του προηγούμενου αιώνα.

A jubilant American sailor clutching a white-unifo

Περπατώντας στο High Line, ένα από τα πιο όμορφα «πάρκα» της πόλης, διαμορφωμένο πάνω σε μια παλιά υπερυψωμένη σιδηροδρομική γραμμή, αντικρύζεις μια πιο ποπ εκδοχή. Φανταστικό, ναι; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Έμποροι Μπαλονιών

Ψάχνοντας τα γνωστά «The Big Picture» του Boston.com, The Atlantic.com  ανάμεσα στις εν πολλοίς σκληρές φωτογραφίες από το Αφγανιστάν  ξεχωρίζουν μερικές με κοινό θέμα. Είναι απλά εκπληκτικές.

An Afghan vendor looks for customers on the second day of the Eid al-Adha in Kabul, Afghanistan on November 7, 2011. (Muhammed Muheisen/AP

An Afghan vendor looks for customers on the second day of the Eid al-Adha in Kabul, Afghanistan on November 7, 2011. (Muhammed Muheisen/AP)

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Όχι 5:55

Δεν είναι μέρος του project, αλλά είναι υπέροχος ο ουρανός αυτή την ώρα.

DSC_0915

http://wp.me/pTiK1-6RV

Don McCullin: Shaped By War

Ένας χρόνος και κάτι έχει περάσει. Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι ήταν μια εμπειρία που έπρεπε να μοιραστώ. Όμως μέχρι τώρα δεν μπορούσα να πείσω τον εαυτό μου να κάτσει να γράψει κυρίως γιατί δεν άντεχα να επιστρέψω σε αυτές τις εικόνες.

Πάντα είχα απορία τι μπορεί να εκθέτει κανείς σε ένα πολεμικό μουσείο. Η σχολική επίσκεψη στο δικό μας έχει διαγραφεί εντελώς από τη μνήμη μου.  Τα αεροπλάνα στο προαύλιο ακόμα μου φαίνονται ψεύτικα κάθε φορά που περνάω από τη Βασ. Σοφίας και τα βλέπω. Τι ενδιαφέρον μπορεί να δει κανείς σε ένα πολεμικό μουσείο;

Λονδίνο, Οκτώβριος 2011, σταθμός μετρό. Πέφτει το μάτι μου σε μια αφίσα που διαφημίζει μια έκθεση φωτογραφίας στο Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο*. Κάτι διαβάζω λάθος, νομίζω ότι αφορά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αποφασίζω να βρω χρόνο να πάω. Άσχημο πράγμα να είσαι απροετοίμαστος… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μεσάνυχτα στον κήπο του Καλού και του Κακού

Μπορεί το FILMography να είναι μια από τις πιο εξαιρετικές ιδέες του tumblr, αλλά εγώ αν είχα τον τρόπο (βλέπε χρήμα) αυτό θα ήθελα να κάνω.

*SIGH*

ΠΗΓΗ

http://wp.me/pTiK1-6R3

FILMography

Μια στο τόσο κάποιος έχει μια φανταστική ιδέα και την πραγματοποιεί με εκπληκτικά αποτελέσματα. Κάποια στιγμή ένας φίλος ή γνωστός το ανακαλύπτει και το διαδίδει. Μέσα σε λίγες ώρες παίρνει τη μορφή χιονοστιβάδας. Έτσι και πριν λίγες μέρες με το tumblr FILMography του Christopher Moloney.  Ο Christopher βρίσκει τοποθεσίες που έχουν γυριστεί γνωστές ταινίες – στη Νέα Υόρκη και αλλού-  κρατάει ένα ασπρόμαυρο στιγμιότυπο και μπερδεύει πραγματικότητα και φιξιόν με υπέροχα αποτελέσματα.

Ήμουν κι εγώ έτοιμη να κάνω ένα ποστ, διαλέγοντας τις αγαπημένες μου φωτογραφίες. Πρώτα όμως του έστειλα ένα μήνυμα ζητώντας, με το θράσος που με χαρακτηρίζει, να φωτογραφήσει και τις δικές μου αγαπημένες γωνίες (ταινίες) στο Μανχάταν. Μου απάντησε μέσα σε πέντε λεπτά με ένα πολύ χαριτωμένο και γλυκό μήνυμα. Κι έτσι αποφάσισα να περιμένω. Σήμερα βρήκα στο inbox μου ένα ακόμα: «posted» κι ένα κλείσιμο του ματιού. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Έρημα κορμιά

Αν και άθεη, το αγαπημένο μου past time όταν βολτάρω σε πόλεις του εξωτερικού είναι να μπαίνω σε εκκλησίες. Γνωστές, άγνωστες, είτε υπάρχουν στον οδηγό είτε όχι, πέραν από τους μεγάλους καθεδρικούς, αν βρεθεί εκκλησία στο δρόμο μου, το πιθανότερο είναι ότι θα μπω μέσα. Εκτός από το αρχιτεκτονικό και καλλιτεχνικό ενδιαφέρον (ναι, οι περισσότερες είναι απλά έργα τέχνης ή/και φιλοξενούν κάποια), είναι και κάτι άλλο που με συναρπάζει και με τραβάει σαν μαγνήτης.

Είναι εντυπωσιακά, αυτάρεσκα, ματαιόδοξα σύμβολα της ανθρώπινης μικρότητας, ανασφάλειας και ματαιότητας. Βρίσκω την αντίφαση υπέροχη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μικρές περιπλανήσεις

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

When life gives you lemons…

Paris

London

Istanbul

sour link  http://wp.me/pTiK1-6MB

Πόλη γατομάνα

Ήταν παντού, όπου κι αν γύριζες το βλέμα σου. Δεσποζόμενες, αδέσποτες, καλοθρεμμένες και αδύνατες. Νωχελικές, σε απίστευτα άβολες στάσεις, χαλαρές ή σε εγρήγορση. Στα τζαμιά, στα παλαιοπωλεία, σε γκαλερί και σε δρόμους, σε νεκροταφεία και εκκλησίες, όλες φιλικές σε κερνάγανε ένα τρίψιμο στη γάμπα για το «καλώς όρισες».

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Rue de Seine, Paris– 1948

Ένας σκανδαλιστικός -για τα ήθη του 1948- πίνακας εκτίθεται στη βιτρίνα της Γκαλερί Romi στη rue de Seine, στο Παρίσι. Ο φωτογράφος Robert Doisneau απαθανατίζει τις αντιδράσεις.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Τέχνη της Ταξινόμησης vol.2

Το σωστό ή έστω το σύνηθες είναι μια ορθολογική ταξινόμηση. Εγώ παραδείγματος χάρη, τοποθετώ τα βιβλιά στα ράφια μου γεωγραφικά, ανά συγγραφεά και φυσικά με χρονολογική σειρά.  Τους είχα γκουγκλάρει όλους και είχα τοποθοτήσει τα βιβλία των Άγγλων με σειρά γέννησης και με τη σειρά που γράφτηκαν, μετά των Ρώσων, μετά των Γάλλων, όλων των Ισπανόφωνων και τέλος των Αμερικάνων. Στο ενδιάμεσο κάποιο Γερμανοί, Καναδοί και λοιποί ορφανοί. Αυτός ο τρόπος παρουσιάζει αρκετά προβλήματα, ομοιομορφίας κατ’ αρχάς (άλλα βιβλία μικρά στο σχήμα, άλλα μεγάλα), το ράφι κάποια στιγμή μπουκώνει -ειδικά αν είσαι σαν κι εμένα και όταν σ’ αρέσει ένας συγγραφέας αγοράζεις σιγά σιγά τα άπαντα- και πρέπει να κάνεις αναδιανομή για να μη χαλάσει η σειρά. Και το μεγάλο πρόβλημα: ένα και μόνο βιβλίο του Κόου είναι μεγάλο και δεν χωράει στο ύψος του ραφιού που είναι ΟΛΑ τα υπόλοιπα. Άσε μας, δηλαδή!! Με τον καιρό χαλάρωσα λίγο, δεν γινόταν κι αλλιώς βέβαια. Κρατάω πάνω κάτω τον τρόπο ταξινόμησης που περιέγραψα με μικρές παρασπονδίες. Έχω και μια στοίβα με τα «αδιάβαστα» και άλλη μια με τα «διαβασμένα» της χρονιάς (πάντως κατηγορηματικά ΟΧΙ, δεν είμαι υποχόνδρια). Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

I can show you that when it starts to rain, everything’s the same…

Βρέχει…  σιγά την είδηση, θα μου πεις. Τις περισσότερες φορές παραμένεις αδιάφορος στο ερέθισμα· μια στο τόσο κάτι σου κάνει κλικ και θυμάσαι εκείνη την ξαφνική μπόρα. Στην καρδιά της καρδιάς του κόσμου, με τα νέον φώτα να αστράφτουν παντού, η βροχή να πέφτει καταρρακτωδώς, κόσμος πολύς να τρέχει πανικόβλητος να προστατευθεί. Η ομπρέλα σου έχει σπάσει ήδη και ο Μ. σου λέει γελώντας «δεν είναι σαν να είμαστε μέσα σε ταινία καταστροφής;»  Γελάς κι εσύ δυνατά.

Το κλικ μου σήμερα ήταν αυτό: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η τέχνη της ταξινόμησης

Από το 1993, η καλλιτέχνης Nina Katchadourian  κοσκινίζει ιδιωτικές και δημόσιες βιβλιοθήκες, αναδιατάσοντας τα βιβλία τους και δημιουργώντας χιουμοριστικές πνευματώδεις προτάσεις με τους τίτλους τους. Αυτό που κάνει την ιδέα τόσο ενδιαφέρουσα και δυνατή είναι ο τρόπος που αυτές οι λακωνικές φράσεις μπορούν να κάνουν τον αναγνώστη να φανταστεί ολόκληρες ιστορίες μέσα από αυτό το εξαιρετικό πείραμα αφήγησης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Γέφυρα των Αγγέλων

Εδώ υπάρχει Σωτηρία για τους ταπεινούς

Πόντε Σαντ’ Άντζελο (1669). Η γέφυρα αυτή, γνωστή και σαν Γέφυρα του Ανδριανού, κατασκευάστηκε στη Ρώμη ανάμεσα στο 134 – 139 από το Ρωμαίο αυτοκράτορα Ανδριανό. Στέκεται πάνω από τον Τίβερη ποταμό και ένωνε το κέντρο της πόλης με το νεόκτιστο Μαυσωλείο του αυτοκράτορα, όπου σήμερα βρίσκεται το Καστέλ Σαντ’ Άντζελο. Το 1669, ο νέος Πάπας Κλήμης Θ’, παρήγγειλε στον Μπερνίνι να αντικαταστήσει μια σειρά από παλαιά αγάλματα που έστεκαν εκεί. Είναι ένα από τα τελευταία μεγάλα έργα του Μπερνίνι και η ομάδα αυτή των γλυπτών αποτελείται από δέκα αγγέλους που κρατούν τα Σύμβολα του Μαρτυρίου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

H Αιώνια Πάλη των Τάξεων

Αριστερά οι «Υπηρέτες», δεξιά οι «Επισκέπτες».

Λονδίνο. Bed and Breakfast, Bloomsbury. Κεντρική είσοδος.

2011 ή αρχές του 1900;

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

for the love of Santa!*

Το ποστ είναι ανεπίκαιρο, τα στολίδια μαζεύτηκαν, τα Χριστούγεννα πέρασαν. Επειδή όμως μπορεί να ήταν τα τελευταία μας (τι αισιόδοξο!) ας επισκευτούμε για άλλη μια φορά τη Μητρόπολη του κόσμου.  Rockefeller Plaza, Metropolitan Museum, Metropolitan Opera, ένα πολυκατάστημα. Οι φωτογραφίες είναι και πάλι της Μαρίας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

♪ Somewhere beyond the sea ♫♪

Τα ταξίδια είναι πολύ προσωπική εμπειρία. Με όσους φίλους κι αν συνταξιδεύεις οι προσλαμβάνουσες είναι μόνο δικές σου.  Δεν μπορείς να τις περιγράψεις, δεν μπορείς να τις εξηγήσεις. Μερικές φορές προλαβαίνεις να τις φωτογραφήσεις.  Αλλά και πάλι δεν είναι το ίδιο.

Εκτός από το κλασσικό skyline, το άγαλμα της Ελευθερίας, το περίφημο τριγωνικό κτήριο Flatiron και το Empire state, υπάρχουν πολλά μικρά -διαφορετικά για τον καθένα- που όλα μαζί διαμορφώνουν την εμπειρία «Νέα Υόρκη».

Το πιο πετυχημένα αστείο t-shirt ever! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

No pets in the zoo

Μερικοί άνδρες τα έχουν όλα και αυτό δεν είναι δίκαιο για τους υπόλοιπους.

Επίσης  οι γάτες δεν είναι σκύλοι, δεν είναι «κατοικίδια», και κατά συνέπεια επιτρέπεται να βρίσκονται ακόμα κι εκεί που η είσοδος απαγορεύεται για όλα τα υπόλοιπα ζώα (;;).

Είπαμε, έτσι είναι η ζωή. Άδικη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη, Part II

Πατήστε το play.  Δείτε τις φωτογραφίες. Ταξιδέψτε.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Farewell

Την ανακάλυψα τυχαία, πατώντας ένα link στον τοίχο ενός φίλου. Αμέσως το βλέμμα μου αιχμαλωτίστηκε. Την συζήτησα, την έκανα  avatar, desktop, την τύπωσα και την έχω πάνω στο γραφείο μου. Αναρωτιέμαι ποια ήταν η τύχη αυτού του ζευγαριού. Αναρωτιέμαι αν ο νεαρός άνδρας γύρισε στην ζεστή αγκαλιά της κοπέλας . Υποθέτω πως ακόμα κι αν γύρισε από τον πόλεμο, μάλλον δεν ζει πια.   Κι ενώ, αν και τη βρίσκω συναρπαστική, δεν πολυπιστεύω τη θεωρία που λέει ότι όλοι έχουμε το πιστό αντίγραφό μας κάπου στον κόσμο -και το χρόνο- παραμένω άφωνη μπροστά στη τεράστια και εντυπωσιακή ομοιότητα. Όχι μόνο στα επιμέρους χαρακτηριστικά (!), αλλά και στην στάση του σώματος, την κορμοστασιά, την ένταση όλης της φυσιογνωμίας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: