Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Tag Archives: illustrations

Distant Rain

suburbia_dist-rain-ball_web

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι συμβαίνει σε όλα τα ποιήματα που γράφουν οι άνθρωποι; Τα ποιήματα που δεν αφήνουν ποτέ κανέναν να διαβάσει; Ίσως είναι πολύ ιδιωτικά και προσωπικά. Ίσως δεν είναι αρκετά καλά. Ίσως η προοπτική της έκφρασης από καρδιάς να φαντάζει αδέξια, ρηχή, ανόητη, ξιπασμένη, ζαχαρένια, μη αυθεντική, συναισθηματική, κοινότυπη, βαρετή, παραδουλευμένη, δυσνόητη, άσκοπη ή απλά αμήχανη, και αυτό είναι αρκετός λόγος για κάθε φιλόδοξο ποιητή να κρύψει τη δουλειά του από το κοινό για πάντα.

Φυσικά, πολλά από τα ποιήματα καταστρέφονται αμέσως. Καίγονται, κομματιάζονται, πετώνται στην λεκάνη της τουαλέτας. Μερικές φορές διπλώνονται σε μικρά τετραγωνάκια και σφηνώνονται στη γωνία ενός ασταθούς επίπλου. Άλλες κρύβονται πίσω από ένα χαλαρό τούβλο, ή πίσω από μια υδρορροή ή σφραγίζονται στο πίσω μέρος ενός ρολογιού, ή τοποθετούνται ανάμεσα στις σελίδες ενός αδιευκρίνιστου βιβλίου που πιθανότατα δεν θα ανοιχτεί ποτέ. Κάποιος μπορεί να τα βρει μια μέρα, αλλά μάλλον όχι. Η αλήθεια είναι ότι η αδιάβαστη αυτή ποίηση θα παραμείνει για πάντα ακριβώς αυτό (αδιάβαστη), καταδικασμένη να ενωθεί με ένα τεράστιο αόρατο ποτάμι απόβλητων που ρέει μακριά από τα προάστια. Ε, σχεδόν πάντα! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Φόβος

Μέρες τώρα περνάω το βλέμα μου στα ράφια της βιβλιοθήκης μου, προσπαθώντας να θυμηθώ και  να εντοπίσω  κάποιο απόσπασμα που να αναφέρεται στο φόβο (είπαμε, την καθημερινότητά μου σχολιάζω, έτσι «αυθαίρετα» και συγκεκριμένα διαλέγω τα θέματα). Ακόμα δεν μπόρεσα να βρω κάτι, και επ’ αυτού επιφυλάσσομαι. Μέσω ενός λινκ που πόσταρε ο Ηλίας Κυριαζής  όμως, βρήκα αυτά τα υπέροχα σχέδια.  Κάτι τόσο αθώο όπως μια παιδική ζωγραφιά μετατρέπεται από έναν επαγγελματία σε μια εικόνα τρομακτική. Κάντε τις αναγωγές που θέλετε, όπως έκανα κι εγώ τις δικές μου. Στην ανάγκη αφαιρέστε την λέξη «επαγγελματίας».

Το συγκεκριμένο πρότζεκτ που ονομάζεται «Monster Engine» (και δυστυχώς το λινκ του μου απαγορεύει για κάποιο λόγο την πρόσβαση), ξεκίνησε όταν ο καλλιτέχνης – κομίστας Dave DeVries  αναρωτήθηκε κοιτώντας τις ζωγραφιές της μικρής του ανηψιάς πως θα ήταν αυτές αν πρόσθετε χρώμα, υφή και σκίαση για να δημιουργήσει ένα τρισδιάστατο αποτέλεσμα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Πρέπει να είσαι ένα έργο τέχνης, αλλιώς να φοράς ένα»*

Τα έχει πει όλα και τα έχει πει καλύτερα από όλους.  Είτε πρόκειται για ατάκες των πρωταγωνιστών των έργων του, είτε για φράσεις που ξεστόμισε ερωτώμενος ή σχολιάζοντας, σε όποια κατάσταση κι αν βρεθείς μια φράση του Όσκαρ Γουάιλντ την συνοψίζει περίφημα. Πόσο μάλλον όταν οι ατάκες συνοδέυονται από σουρεαλιστικά σκιτσάκια γάτων. Τελειότητα!

Αγόρασα το βιβλίο σε ένα second-hand βιβλιοπωλείο στο Δουβλίνο (κοντά στο Trinity College) και το ξεφυλλίζω αρκετά συχνά γιατί με κάνει και γελάω. Ο Όσκαρ Γουάιλντ δεν χρειάζεται συστάσεις. O Simon Drew ζει στο Ντάρμουθ με τη γυναίκα του και τον σκύλο του Ράμπιτ. Δουλεύει κυρίως με πένα και μελάνι σχεδιάζοντας με τρομερή εφευρετικότητα καθημερινά αντικείμενα, πουλιά και ζώα και εμπλουτίζει τα σχέδιά του με έξυπνες ρίμες και λογοπαίγνια.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: