Κρυφές στοές

… υπόγειες διαδρομές

Tag Archives: Ralph Fiennes

The Tokyo Story – part Two

– in which aristocracy and most members of the Fiennes clan are introduced

From: Beverly Droopsworth, Lord Houndstooth of Surrey (known as «Bingo» to friends)

To: R. N. Fiennes, Commoner

I say! Word is that you have a small, strange-looking, hairy, eldest son who answers to the description of my long-lost, firts-born sprout! I have just one for you: is he uncommonly good at polo? For if he is, I think he is my offspring, and I demand you to hand the boy over to me fortwith, because my polo team is presently one member short, and a Royal match is pending.

Long Live the Queen!

Beverly Droopsworth, Lord Hooundstooth of Surrey (known as «Bingo» to friends)

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

The Tokyo Story

Forget Christian Grey, hot (lol) sex scenes, control freaks, naive girls and stories that go nowhere. Fan fiction is not supposed to be like that. It’s supposed to be funny, respectful and very absurd at the same time, based loosely on facts, magnifying small traits & habits, inventing others and letting your imagination go to places you never knew it could reach. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

“Th’ expense of spirit in a waste of shame”

Σονέτο 129, Γουΐλιαμ Σαίξπηρ

The expense of spirit in a waste of shame
Is lust in action; and till action, lust
Is perjured, murderous, bloody, full of blame,
Savage, extreme, rude, cruel, not to trust,
Enjoy’d no sooner but despised straight,
Past reason hunted, and no sooner had
Past reason hated, as a swallow’d bait
On purpose laid to make the taker mad;
Mad in pursuit and in possession so;
Had, having, and in quest to have, extreme;
A bliss in proof, and proved, a very woe;
Before, a joy proposed; behind, a dream.
All this the world well knows; yet none knows well
To shun the heaven that leads men to this hell.

Ο πίνακας στο βίντεο είναι λεπτομέρεια από το «Adam and Eve» του Gustav Klimt. Το σονέτο διαβάζει ο Ralph Fiennes.

short link http://wp.me/pTiK1-6Jx

Ι pledge allegiance

και έχω κάνει κατά καιρούς πολύ χειρότερα… τουλάχιστον πάντα γελούσαμε.

 

http://wp.me/pTiK1-6Io

…and still the light goes on

Πολύ λίγος χρόνος στη διάθεσή μου, άδειο μυαλό. Δεν βγαίνει έτσι. Έψαξα λίγο στο ίντερνετ, πέρασα μια δυο φορές το βλέμμα από τη βιβλιοθήκη. Προχειρότητες.  Πάλι τίποτα. Σίγουρα κάτι θα θυμηθώ όταν πια θα είναι αργά. Μέχρι τότε, ένα τραγούδι.

Tο άκουσα πρώτη φορά ένα βράδυ στο ραδιόφωνο. Πετάχτηκα στην πρώτη λέξη. Αυτή τη φωνή θα την αναγνώριζα παντού και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Πήρα τηλέφωνο στο σταθμό, μίλησα με τον παραγωγό. Ο δίσκος μόλις είχε κυκλοφορήσει. Είχα μοναξιές εκείνο το βράδυ και μετά από αυτό αισθανόμουν λες και είχα ξανανακαλύψει τον κόσμο. Κάτι σαν epiphany. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: